Το χάος δεν έχει γνώση

-Πότε θα ‘ρθεις;
-Δεν ξέρω. Εκεί θέλω να είμαι. Όμως με τρομάζουν όσα με κάνουν να θέλω πολύ.
-Δηλαδή δε θα γυρίσεις ποτέ;
-Ίσως μια μέρα.
-Κι εγώ φοβάμαι. Νοιάζομαι. Και σε φοβάμαι. Γι’ αυτό όταν είσαι μαζί μου νιώθω πανικό. Όταν είμαστε μαζί μου λείπεις αβάσταχτα. Μα όταν στ’ αλήθεια λείπεις πονάω τόσο που έχω εξοικειωθεί και λέω πως το αντέχω. Γιατί όταν δεν είσαι εδώ δεν μπορείς να φύγεις. Παράνοια;
-Ένιωσα για σένα. Υποθέτω πως ένιωσα για σένα πολλά. Κάποια δεν ήξερα καν τι είναι, δε θέλησα να τα ονομάσω ποτέ. Μα χάος είμαι όπως εσύ. Και το χάος σου πώς να χωρέσει το δικό μου; Εσύ; Δε θα γυρίσεις ποτέ;

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης
mia-mera-i-pote
mia-mera-i-pote

-Ίσως μια μέρα.
-Δεν ξέρω πώς να μένω.
-Δεν ήξερα πώς ήταν να θέλω να μείνεις.
-Δεν ξέρω πώς να μη φεύγω. Ή να μη διώχνω.
-Δεν ξέρω πώς είναι να μη φεύγω ή να μη διώχνω.
-Ακόμη σε σκέφτομαι κι ας μην το ξέρω καν εγώ.
-Ακόμη σε σκέφτομαι κι ας μην έχω λόγο.
-Ήταν η τελευταία φορά.
-Ήταν.
-Ήταν;
-Νομίζω τώρα πια πως ναι.
-Κι αν τρελαθώ;
-Είμαστε ήδη τρελοί.
-Κι αν τα αναιρέσω όλα;
-Πόσες φορές;
-Όσες αντέχεις.
-Δεν αντέχω.
-Πείσε με.
-Δεν μπορώ.
-Ίσως μια νύχτα. Ξέρεις. Έξω να βρέχει κι εσύ να μην μπορείς να πεις όχι στον έρωτα.

mia-mera-i-pote
mia-mera-i-pote

-Κι αν ήσουν εσύ, τώρα τι;
-Μα μου άνοιξες. Και μπήκα. Όμως δεν είχε αρκετό χώρο για μένα και θέλησα να φύγω για να μπορέσω κάποια στιγμή να γίνω κι εγώ ευτυχισμένη.
-Μη μου λες ψέματα. Μη λες τίποτε αν είναι ψέματα να λες. Και μη με εμπιστευτείς ούτε εσύ εμένα.
-Πώς τα παραβλέπω όλα αυτά τα μη.
-Για το καλό σου το λέω. Ή ίσως το δικό μου.
-Τι άλλο έχεις συνδέσει μαζί μου;
-Ό,τι δεν έχω συνδέσει στην πράξη το έχω συνδέσει με τη φαντασία μου.
-Αυτό είναι καλό. Απλώς…
-Τι;
-Σκέφτομαι…
-Γιατί τόσο;
-Γιατί κάποτε οι εικόνες γίνονται αναμνήσεις και… Αλλά δεν υπάρχει λόγος να τα σκεφτόμαστε τώρα όλα αυτά, έχεις δίκιο.
-Ναι, ό,τι είναι να γίνει θα γίνει και το ξέρεις…
-Ναι.
-Κι έγινε.
-Έγινε.

mia-mera-i-pote
mia-mera-i-pote

-Και τώρα θα τα θυμάσαι όλα αυτά με ένα χαμόγελο. Στιγμές που ‘χεις μαζέψει. Μα δε θα (θες να) με ξαναδείς.
-Ναι. (Δε θα) θέλω. Να τα θυμάμαι με ένα χαμόγελο. Δε θέλω.
-(Δε) θα γυρίσω.
-Μια μέρα; Ή ποτέ;
-Ίσως κάτι με φέρει στο δρόμο σου πάλι όπως…
- …όλα όσα είναι να συμβούν.
- Είμαι λάτρης του timing, να ξέρεις.
-Μα είναι ίσως δικαιολογία.
-Πότε θα ‘ρθεις;
-Δε θες.
-Κι αν θέλω;
-Μάθε το.
-Το χάος δεν έχει γνώση. Την ψάχνει και θα την ψάχνει για πάντα. Ό,τι μαθαίνω το μαθαίνω μόνη μου.
-Μα εμείς οι άνθρωποι δεν κρατάμε για πάντα. Μάθε εμένα. Μπορείς;
-Το δικό μας πάντα είναι πεπερασμένο ίσως. Μα δεν ξέρω. Ψάχνω. Ψάχνω ακόμη εμένα, εσένα πώς να σε βρω;
-Κι αν δε μας μάθεις;
-Ίσως μια μέρα.
-Δεν ξέρεις.
-Ή ποτέ.
-Ούτε εγώ ξέρω. Θέλω μόνο. Νιώθω. Δεν αρκεί;
-Κι εγώ. Μα δεν ξέρω τι. Ίσως αρκεί. Δεν ξέρω.

mia-mera-i-pote
mia-mera-i-pote

-Γιατί να τ’ ονομάσεις;
-Δεν ξέρω.
-Δε θέλω να μας βαρεθείς.
-Γι’ αυτό εμείς οι δυο δεν είμαστε φτιαγμένοι για μαζί.
-Δε θα γυρίσεις;
-Είμαι πάντα αλλού και πάντα παντού. Εσύ; Δε θα γυρίσεις;
-Γιατί; Δεν έχει νόημα. Ήμουν πάντα αλλού και πάντα παντού.
-Τίποτε απόλυτο δεν είναι αληθές.
-Μια μέρα; Ή ποτέ;
-Τίποτε απόλυτο δεν είναι αληθές…
-Αλληλο-καταστροφή. Τέλος.
-Μη μου λες εμένα τέλος.
-Κι όμως. Το είπες εσύ.
-…δε μ’ αρέσουν τα αντίο.
-Τότε κάνεις όσα δε θες ή νιώθεις όλα όσα δεν κάνεις.
-Και τώρα τι;
-Σε νοιάζει;
-Δεν ξέρεις;
-Το χάος δεν έχει γνώση.
-Οπότε ίσως.
-Μια μέρα ή ποτέ.

κείμενο | έλλη πράντζου
φωτογραφίες | έλλη πράντζου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης