Κι αν δεν θέλω, ο Οκτώβρης με πάει

Να γραφτώ στο γυμναστήριο. Να αρχίσω να μαζεύω τα καλοκαιρινά. Να κάνω την εγγραφή στην ξένη γλώσσα. Να δω τι θα κάνω με το μεταπτυχιακό εξ αποστάσεως. Να κάνω format τον υπολογιστή.
Έγνοιες, εκκρεμότητες σε μια ζωή που αγχωτικά ξαναμπήκε στο ρέγουλο του φθινοπώρου.
Οκτώβρης σου λέει κι όλα αλλάζουν μεμιάς. Θες δεν θες, θα σου συμβεί.

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | λευτέρης τσότσος */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης
na-mpo-ston-xeimona

Μια ομπρέλα έτοιμη σε μια γωνιά που είχες ξεχάσει.
Ένα εισιτήριο για λεωφορείο πίσω στην κωλότσεπη, η μόνη διαφυγή σου.
Ένα μετρό που θα πάρεις, όπως και πέρυσι, και πρόπερσι και δεν θυμάσαι πότε ξεκίνησες να λειτουργείς ρομποτικά.
Ζωή που έχει εκκίνηση έναν πανάθλιο ήχο ξυπνητηριού-τί να σου κάνει;
Το φιλί που δίνεις στο κορίτσι σου, λίγο πριν φύγεις, κι αυτό μηχανικό. Μόνο την ώρα που τα χείλη ενώνονται-στιγμιαία-σαν κάτι αλλάζει, μα κι αυτό απότομα σταματά.

na-mpo-ston-xeimona

-Τι κάνεις;
-Δεν προλαβαίνω.
Δεν έχω χρόνο για μένα. Όλα γύρω καταρρέουν. Ένα παραλήρημα λόγου το κάθετι που σου παραθέτω. Όλα χάνονται, όπου κι αν κοιτάξω. Καμία σταθερά. Μιζέρια, γκρίνια και τοξικότητα έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Κάνουν παιχνίδι με το στομάχι και τα μάτια σου.
Να βγάλω βόλτα τον σκύλο-τι μου φταίει το ζωντανό να υποφέρει δίπλα μου κι αυτό;
Όλα τα "να κάνω" και τα "πρέπει" παρατεταγμένα στη σειρά με αριθμό προτεραιότητας από το μηχάνημα της τράπεζας, σαν μπεις μέσα.
That's life.

na-mpo-ston-xeimona

Να ξεκινήσω την πτυχιακή μου. Να ξαναδιαβάσω τις ίδιες σημειώσεις του εργαστηρίου που κόπηκα.
Να ανασυνταχθώ, να ξυπνήσω και επιτέλους να καταλάβω τί γίνεται γύρω μου.
Με τα όνειρα μου μάλωσα, σε μια ζωή παράλογη.
Και εσύ που πια δεν με καταλαβαίνεις, μόνο να με φουντώνεις ξέρεις, σαν μιλάμε. Πυροσβέστης του καυγά μας, πάντα εγώ. Κι εσύ μόνο στο φιλί, με νιώθεις. Εκείνα τα nanosecond.
Ποτέ άλλοτε.
Σου μιλάω και στοκάρω στο κενό.
Φτιάχνω καφέ για δυο, και εσύ με hands free μιλάς στο κινητό. Κλείνει το ένα τηλέφωνο, σε παίρνει κάποιος άλλος. Κι όταν σου μιλάω, γυρνάς και απαντάς "μπορούμε να τα πούμε λίγο μετά; Κάποια άλλη στιγμή;"
Αυτό το "λίγο" και το "μετά", σε "μια κάποια άλλη στιγμή", θα ΄ναι κάτι μακρινό. Χαμένο στην επόμενη παραλία του καλοκαιριού μας. Αν αντέξουμε. Αν θα μπορείς. Αν θα μπορώ κι εγώ. Πρώτα εγώ, μετά εσύ-πού πήγε το "μαζί";

na-mpo-ston-xeimona

Τώρα πρέπει να βγουν τα μάλλινα από το πατάρι.
Τώρα πρέπει να γραφτεί το παιδί στο καράτε.
Τώρα θα βάλω μουσική να παίζει, να κάνω δουλειές στο σπίτι, και δεν θα ακούω τί θα παίζει...
Τώρα θα μπω σε έναν αμείλικτο χειμώνα μιας ανελέητης ζωής.
Τώρα θα κυνηγήσω αυτό το "στιγμιαίο" σου φιλί, να το κρατώ παρηγοριά στο 24ωρο.
Συνταγή για αντιβίωση, μοναχά ένα "φιλί".
Σφραγίδα, υπογραφή και άλλοθι μόνο εσύ.
Αν μ΄αγαπάς κι αν με νιώθεις...

κείμενο | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | λευτέρης τσότσος
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης