Θέλω να σου πω ότι δεν έχουν σημασία όσα θέλω να σου πω

Τύψεις; Φαίνεται πως δεν έχω από αυτές. Έτσι φαίνεται. Ίσως γιατί κάποτε κουβαλούσα μέσα μου περισσότερες απ’ όσες θα μπορούσα ν’ αντέξω για μία ολόκληρη ζωή. Φόβους; Ακόμη έχω. Μερικούς. Είναι αυτοί που δε με αφήνουν να γίνω ένας άνθρωπος ειλικρινής έστω για να μπορώ να λέω πως όσα θέλω έχω δικαίωμα να τα κάνω πράξη δίχως να βλάπτω άλλους. Δίχως να βλάπτω όσους αγαπώ κι ακόμη περισσότερο όσους τόλμησαν να με αγαπήσουν. Βλέπεις άλλο θαρραλέος άλλο θρασύς. Μάντεψε τι από τα δύο είμαι πιο πολύ.

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης
you
you

Είναι κατάρα η αγάπη η δική μου. Να μη σε αγαπήσω καλύτερα, ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να πάθεις με τον καιρό. Ποτέ δεν ξέρεις πώς θα σου τη φέρω, πώς θα σε προδώσω, πόσο ανάξια θα σταθώ δίπλα στο μεγαλείο της αποδοχής και της αντοχής σου. Δίπλα στη δική σου καθαρή αγάπη. Η δική μου είναι μολυσμένη. Αγαπάω καταστρέφοντας και καταστρέφω αγαπώντας. Και πάει λέγοντας. Και ο κύκλος δεν κλείνει ούτε ανοίγει, μόνο εγκλωβίζει ώσπου να σπάσει. Και να πονέσει. Ποιον;

Νομίζεις εγώ δεν πονάω; Νομίζεις εγώ δεν πονάω. Εγώ ας πονάω. Επειδή εγώ καλά να πάθω. Ας πονάω. Εσύ όμως ως πότε θα πονάς; Ερήμην σου, εν αγνοία σου ή από επιλογή σου, ως πότε; Θέλω να σου πω ότι δεν έχουν σημασία όσα θέλω να σου πω. Δεν μπόρεσα να υποστηρίξω ποτέ ντόμπρα ούτε εσένα ούτε εμένα ούτε τα συναισθήματα. Κυρίως αυτά. Τι σημασία έχουν λοιπόν όσα θα ήθελα να σου πω;

you
you

Είμαι ό,τι πιο αντιφατικό θα προλάβεις να γνωρίσεις ποτέ κι αυτό νομίζω πως είναι σχεδόν ακατόρθωτο να μην ισχύει εν τέλει. Θα δεχόσουν μια συγγνώμη από έναν serial killer που εννοώντας τη μετάνοιά του λίγη ώρα μετά θα ξανασκότωνε; Θα έμενες κοντά του;

Συγγνώμη.

Θα τη δεχόσουν; Θα έμενες κοντά μου; Μα για να σου πω έστω αυτήν, τη μία συγγνώμη, την τόσο άρρωστη και τόσο αρρωστημένη, προϋποτίθεται για αρχή η εξομολόγηση. Πού να βρω το θάρρος εγώ να εξομολογηθώ τόσο σκοτάδι μαζεμένο; Είμαι όλα όσα δε θα ήθελα να συμβούν σε αυτούς που εν τέλει καταστρέφω. Να η εξομολόγησή μου. Σου αρκεί; Γιατί εμένα με κάνει να γελάω με λυγμούς. Με κάνει να θέλω να με φτύσω στιγμές-στιγμές ώσπου ξυπνάω χειρότερη από χτες. Εμένα δε μου αρκεί.

you
you

Το χειρότερο δεν είναι όσο σκοτάδι έχω μαζέψει. Το χειρότερο είναι που δε με βλέπω διατεθειμένη να μάθω γιατί κατέληξα να το έχω τόση ανάγκη. Γιατί κατέληξα να θεωρώ το σκοτάδι μου προστασία και καταφύγιό μου. Τι κρύβω από μένα, από τι κρύβομαι εγώ; Και γιατί τώρα πια με γοητεύει τόσο αυτή η σπάνια συλλογή μου από ακατανόητα σκοτάδια που μοιάζει θαρρείς σαν να την επιλέγω αντί όλων εκείνων που θα πέθαινα αν έχανα; Αντί όλων εκείνων που θα σκότωναν για μένα; Κι εγώ σκοτώνω αυτούς για μένα παίζοντας στα ζάρια την ευτυχία που μέσα από τα μάτια τους βιώνω με θράσος. Την ευτυχία που κι αν κάποτε άξιζα τώρα σίγουρα δεν αξίζω.

Θράσος ανάξιου. Αυτού που αρπάζει αγάπες γιατί ίσως κάπου κάπως κάποτε ήξερε μόνο αυτό να κάνει. Ν’ αγαπάει. Εδώ, σε ένα παράλληλο δικό του σύμπαν, τώρα τσαλαπατάει όσα απλόχερα του δίνονται και σε ένα κάποτε μακρινό του έλειπαν σε αβάσταχτο βαθμό. Αρπάζει αγάπες γιατί τις χρειάζεται. Τσαλαπατάει αγάπες για να μην παραδεχτεί πόσο τις χρειάζεται. Και φλερτάρει. Φλερτάρει ξεδιάντροπα με τη μοναξιά που πιο πολύ από καθετί ίσως φοβάται.

you

Υποσυνείδητα, λένε, γυρεύω έτσι λύτρωση μέσα από μία αυτό-τιμωρία που φοβάμαι να προκαλέσω με την ξεκάθαρη παραδοχή της ύπαρξής μου. Όπως είναι τώρα. Πώς ήταν αλήθεια τότε, ξέρεις;

Νομίζεις ότι με ξέρεις; Να σε ρωτήσω κάτι; Τι είναι αυτό που σε κρατάει «δεμένο» με ό,τι σε καταστρέφει; Τόσο με ξέρεις. Όσο μπορείς να εξηγήσεις επαρκώς με λόγια την ουσία της αιτίας που σε κάνει να μένεις εδώ.

Κούρασα. Πήγαινε να κοιμηθείς. Θα είμαι κάπου εδώ τριγύρω. Και θα προσπαθώ. Να σε σώσω. Από εμένα. Ή και όχι.

κείμενο | έλλη πράντζου
φωτογραφίες | έλλη πράντζου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης