Στο σκοτάδι ζωγραφίζω χρώματα για να μη φοβάμαι

Τι σου έρχεται πρώτο στο μυαλό; Πες το! Τι θα ‘θελες ας πούμε περισσότερο αυτή τη στιγμή; Τώρα, εδώ που σου μιλάω, τι θα ήθελες; Να. Πάλι είδα μια σκιά σκέψης και ανάλυσης στο βλέμμα σου πριν το ξεστομίσεις. Άστο να βγει από μέσα σου βρε άνθρωπε, γιατί έμαθες όλα να τα καταπίνεις; Πρόσεξε μόνο μην καταπιείς καμιά μέρα τον εαυτό σου και πνιγείς.

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης
Τις νύχτες γίνομαι παιδί

Σκέψου τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ένα παιδί. Θέλει κάτι; Το ζητάει. Ακούει όχι; Το παλεύει με νύχια και με δόντια μέχρι τελικής πτώσης μήπως καταφέρει τελικά να κάνει το όχι ναι. Στο σκοτάδι ζωγραφίζει χρώματα για να μη φοβάται. Αν βαρεθεί θα το δείξει. Θα φέρει τον κόσμο ανάποδα ώσπου να βρεθεί κάτι πιο ενδιαφέρον να του κινήσει την προσοχή και την περιέργεια. Η φαντασία του αχαλίνωτη. Ώρες ολόκληρες αφήνει τους δικούς του κόσμους να το καταπιούν. Να του μάθουν τι θα πει περιπέτεια χωρίς όρια και φραγμούς. Διψάει για το καινούργιο.

Τις νύχτες γίνομαι παιδί

Εξερευνά, ανακαλύπτει. Ακολουθεί δρόμους, μονοπάτια, δρομάκια προς πάσα κατεύθυνση αφήνοντας από πίσω του τρομαγμένους να του φωνάζουν «στάσου πού πας από ‘κει, θα βγει το τέρας και θα σε φάει.» Ποιο τέρας ρε στην τελική, είστε καλά; Μια χαψιά το κάνει το «τέρας» η θέληση όταν υπάρχει κι άμα σας αρέσει. Κάθε ερέθισμα που συναντάει ένα παιδί στο διάβα του το αντιμετωπίζει σαν απάτητη κορφή κι αν του πεις «μη» συνήθως θα αντιδράσει. Γιατί κανονικά έτσι θα έπρεπε να κάνουμε εμείς. Οι ενήλικες. Οι υποταγμένοι.

Τις νύχτες γίνομαι παιδί
Τις νύχτες γίνομαι παιδί

Ο χρόνος μετράει αλλιώς για ένα παιδί. Όχι με βάση τις υποχρεώσεις. Όχι σαν αστραπή που δεν προλαβαίνεις καν να συνειδητοποιήσεις πότε ήρθε και πότε έφυγε. Είναι κάθε μέρα του γεμάτη εμπειρίες. Κι αν δεν περιβαλλόταν άλλοτε δικαίως κι άλλοτε αδίκως η καθημερινότητά του από την επιτήρηση των γονιών του, θα ήταν ένας άνθρωπος παράδειγμα προς μίμηση ως μοντέλο για «μεγάλους» που έχουν ξεχάσει να ζούνε.

Ένα παιδί θα δει το άγνωστο και θα ορμήσει να το μάθει. Ένας ενήλικας θα αφήσει τη λογική του ν’ ανάψει το λαμπάκι που δηλώνει έναν δυνάμει κίνδυνο γι’ αυτό και πιθανότατα θα κάνει πίσω αντί να σκεφτεί αυθάδικα “challenge accepted”.

Τις νύχτες γίνομαι παιδί
Τις νύχτες γίνομαι παιδί

Ένα παιδί όσα σκέφτεται τα ζει. Τα πιστεύει. Τα πλάθει από το μηδέν και τους δίνει ζωή από το τίποτε. Τα παιδιά είναι οι πιο πειστικοί ηθοποιοί. Κι αν δε με πιστεύεις παρατήρησέ τα καθώς παίζουν. Ό,τι παριστάνουν είναι. Δεν αυτολογοκρίνονται. Τα δίνουν όλα, γι’ αυτό τελικά το ζουν στα γερά.

Τις νύχτες γίνομαι παιδί

Κι αν μπορούσες τελικά να συνδυάσεις την ασυνείδητη αίσθηση “you only live once” που έχουν τα παιδιά, με την ανεξαρτησία σου που αν ήθελες θα ήταν ακόμη πιο ουσιαστική απ’ ό,τι είναι τώρα, ίσως και να χαμογελούσες πιο συχνά, πιο ειλικρινά, πιο θαρραλέα. Ίσως να γελούσες μ’ ένα θράσος παιδικό που θα ‘φερνε το γέλιο ως τις κόρες των ματιών σου. Το γέλιο εκείνο που ξεσηκώνει τη γειτονιά στις 4.00 τα ξημερώματα ανεξέλεγκτο και θορυβώδες. Και με αυτό το γέλιο τότε θα έμοιαζε ολόκληρη η ζωή σου.

Τις νύχτες γίνομαι παιδί

κείμενο | έλλη πράντζου
φωτογραφίες | έλλη πράντζου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης