Δηλώνω ένοχος

Αν κάτι μπορεί να γίνει άγριο, βίαιο, στην αρχέγονη επικίνδυνη παράφορη μορφή του ενστίκτου αυτό είναι ο πόθος. Αν δεν έχεις βρεθεί σχοινοβάτης στην κόψη του ξυραφιού του πόθου, του πάθους και του ανεπανάληπτου, ακατάλυτου συν-αισθήματος δεν ξέρεις τι πάει να πει ισορροπία υπό τον κίνδυνο ελεύθερης πτώσης σε γκρεμό.

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης
o-pothos-einai-fonos
o-pothos-einai-fonos

«Ο πόθος είναι φόνος», είπε.

Κυριεύει, καταπίνει, τυφλώνει, θέλει, απαιτεί, διψάει, ζητάει ακόρεστα, πονάει, σκίζει σάρκες, βροντάει τις πόρτες για να σπάσει από μέσα η καρδιά, διαλύει αλυσίδες, μολύνει λογικές. Σε συστήνει ολέθρια μ’ ένα σωρό άλλους εαυτούς που χωρίς αυτόν δε θα ήξερες καν ότι έχεις.

Ο πόθος (μου) σε κατακτά ξανά και ξανά έτσι που εγώ ποτέ δεν τόλμησα ως τώρα. Ο πόθος (μου) με λυτρώνει. Σε σκοτώνει. (Θα) Υπάρχεις μόνο όταν μέσα σου ανασαίνω ρυθμικά και σε τελειώνω κι είσαι δική μου γιατί τότε μου επιτρέπεται να το λέω, να λέω «δική μου» λόγω του ακαταλόγιστου, λόγω του οργασμού. Και για εκείνη, την αιώνια στιγμή να το εννοώ κι ας μην μπορέσω να σε πείσω ότι το εννοώ στ’ αλήθεια κι ας σε τρομάζει η αλήθεια όσο τρομάζει εμένα.

o-pothos-einai-fonos
o-pothos-einai-fonos

Δηλώνω ένοχος. Δολοφόνος της ύπαρξής σου πέρα απ’ το αφηνιασμένο μου Εγώ. Δηλώνω φονιάς των επιθυμιών σου που δε με συμπεριλαμβάνουν. Δολιοφθορέας των χαμόγελών σου που δε με έχουν αιτία ή έστω αποδέκτη τους. Παίκτης στην παρτίδα που όρισα για σένα μα σου άφησα στο τέλος το πλεονέκτημα. Σε θέλω. Ίσως κάποτε να ερχόταν μια στιγμή όταν θα έλεγα ότι σε νοιάζομαι αν τολμούσα να μείνω, να σε γνωρίσω, να αφεθώ. Να τολμούσα δηλαδή να στο πω.

Μα συγχώρεσέ με γιατί τώρα ο πόθος μου για το Είναι σου είναι θηρίο ανήμερο, με κατακλύζει, με μεταμορφώνει, ουρλιάζω για σένα, ουρλιάζω σε σένα τ’ όνομά σου κάτω από κάθε γνωστή και άγνωστη πανσέληνο κάθε έτους. Σε κατακτώ. Δε μου ανήκεις. Μα σε λεηλατώ και σε υποτάσσω στο τώρα και μετά ο πόνος επιστρέφει μαζί με την ανατολή, το ίδιο αναπόφευκτα.

o-pothos-einai-fonos

Γίνομαι χάος και σε αφήνω να με κάψεις.

Θέλω να κάνω έρωτα ακόμη και στις απουσίες σου. Πόθος. Πάθος. Αχαλίνωτη κατάφορη πείνα κορμιού, ψυχής, μυαλού. Είμαι ένα όλον που ποθεί την ανυπέρβλητη ένωση με το εσένα (γιατί αυτό θα απαντούσα αν με ρωτούσες τι ποθώ αυτή τη στιγμή). Μα θέλω μια ένωση αμαρτωλή κι ας μην πιστεύω στις αμαρτίες. Θέλω όλα όσα ο κόσμος θεωρεί ανίερα, μιαρά, μολυσμένα, ό,τι πιο «βρώμικο» έχεις δώσ’ το μου για να μπορώ να λέω ότι σε ξέρω όπως κανείς άλλος ποτέ δε θα σε μάθει.

o-pothos-einai-fonos
o-pothos-einai-fonos

Εκεί όπου ακόμη κι εγώ γίνομαι απόλυτη και τα θέλω όλα σου. Τα θέλω μόνο για μένα, τα θέλω με κάθε απειροελάχιστο κομμάτι ύλης –και όχι μόνο- που διαθέτω, τα θέλω. Με κάθε τρόπο. Όχι από αυτούς που τολμάς να φανταστείς. Με όσους δεν έχεις καν τολμήσει να διανοηθείς ως τώρα.

Με πονάς. Με πονάν όσα δεν ξέρω. Με πονάν όσα υποθέτω περισσότερο απ’ όσα ξέρω. Με πονάν όσα φαντάζομαι. Όσα μπορώ να κάνω κι ακόμη δεν έχω κάνει. Όσα θέλω να κάνω κι ακόμη δεν μπορώ. Όσα δε με αφήνεις. Όσα με άφησες μα μου έχουν ήδη λείψει. Με πονάς. Με πονάν όσα σκέφτεσαι και μου λες, όσα σκέφτεσαι και δε μου λες κι όσα σκέφτομαι μα δε σου λέω εγώ.

o-pothos-einai-fonos
o-pothos-einai-fonos

Τρομακτικός και τρομαγμένος. Ακαθόριστος, θηριώδης, αδάμαστος καταστρεπτικός κι αυτοκαταστροφικός. Πόθος.

Έκσταση. Έκσταση είναι τα ναρκωτικά, το αλκοόλ, η μουσική, ο Έρωτας, Εσύ. Σε ποθώ τρυφερά, χυδαία, βίαια, φοβισμένα…

Ά-γρια
Ά-κατάσβεστα
Ά-κούραστα
Ά-χαλίνωτα
Ά-νεξέλεγκτα
Ά-πόλυτα.
Σε ποθ-Ω.

Θέλω όσα μπορείς ν’ αντέξεις, ποθώ όσα δε θα άντεχες. Δώσε μου εσένα και το ελεύθερο. Μείνε στις παρενθέσεις (μου) ή βγες από αυτές και ζήσε με. Για τώρα.

Ό,τι κι αν κάνεις τελικά εγώ θα σε κάνω δική (μου). Γι’ απόψε (;). Έτσι που να μη μας νοιάζει καν το αύριο.

Μα μείνε, φίλε. Αυτό το αύριο σου λέω ό,τι κι αν (μου) είσαι δε θα σε βρει αλλού…

κείμενο | έλλη πράντζου
φωτογραφίες | έλλη πράντζου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης