Κοίτα με και μη φοβάσαι...

Και τώρα οι δυο μας. Πάψε επιτέλους, σταμάτα να σκέφτεσαι και κοίτα με. Απλώς κοίτα με, έτσι κατάματα, μπορείς; Τι έχεις να κρύψεις από μένα αφού ήδη κατάφερες ν’ αδειάσεις τελικά όπως λες; Η μήπως φοβάσαι μπας και δω ότι απέμεινε έστω κάτι; Οι λέξεις, ξέρεις, καμουφλάρονται εύκολα από απόσταση. Δε θέλει κόπο από μακριά να κρύψεις καλά όσα δικά σου δε θέλεις να εκθέσεις. Βρίσκεις απλώς τα καταλληλότερα αντώνυμα όλων όσων νιώθεις και να τος ο μασκαρεμένος ακατάληπτος μονόλογος της συναισθηματικής σου κάλυψης. Για να σε δω όμως με πόση ευκολία άραγε θα κατάφερνες να ξεστομίσεις όλα αυτά τα «σταράτα» ψέματά σου μπροστά σε δυο μάτια έτοιμα να διαβάσουν το κάτω κείμενο στο δικό σου βλέμμα;

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου */* επιμέλεια | οδυσσέας κοσμάτος + ιάκωβος καγκελίδης
Και τώρα οι δυο μας

Πόσο μάγκας μπορείς να το παίξεις όταν οι ανάσες σου την ώρα που μιλάς σχεδόν διασταυρώνονται με τις ανάσες του άλλου και οι ματιές σας ανιχνεύουν κάθε πετάρισμά σας σαν υπερευαίσθητοι ανιχνευτές ψεύδους; Όταν ξέρεις ότι μπορείς απλώς ν’ απλώσεις το χέρι σου και ν’ αγγίξεις αυτό που τόσο πεισματικά προσπαθείς να αρνηθείς, οι αντοχές σου δοκιμάζονται σ’ έναν βασανιστικό γύρο θανάτου βουίζοντας μέσα στο κεφάλι σου που θα μπορούσε πια κάλλιστα να παρομοιαστεί με σφηκοφωλιά σε πανικό.

Όσο και να σφίξεις τα δόντια, όσο και να δαγκώσεις τα χείλη, όσο κι αν μπήξεις τα νύχια στις παλάμες σου για να κρατηθείς, οι λέξεις θα σου ξεφύγουν, θα πάρουν μορφή. Θα αποκτήσουν τη χροιά της προδότρας φωνής σου και θα εκδικηθούν για το κακοραμμένο στενό κοστουμάκι που τους φόρεσες και εξαιτίας σου αναγκάστηκαν να το υποστούν για όσον καιρό παρίστανες τον υπεράνω εκ του ασφαλούς. Μπορεί ακόμη να πάρουν τη μορφή μιας άλλης γλώσσας, εκείνης του σώματος. Μα πάλι έστω κι έτσι θα μιλήσουν αντί για σένα.

Και τώρα οι δυο μας

Πάψε και κοίτα με λοιπόν απόψε που είμαστε εσύ κι εγώ απέναντι ο ένας στο εκτελεστικό απόσπασμα του άλλου. Μακριά από σπασμένα τηλέφωνα και αναποφάσιστες απουσίες. Κι εγώ φοβάμαι. Κι εγώ έχω να κρύψω πολλά που θα έριχναν τον πολύτιμο εγωισμό μου στα μάτια σου. Αλλά ξές ποια είναι τελικά η διαφορά μας; Ότι εγώ πιο πάνω απ’ τον φόβο βάζω τη ζωή. Και πάνε κόντρα το ένα στο άλλο, δε γουστάρω ό,τι βρωμάει υποταγή.

Και τώρα οι δυο μας

Κάποτε κάποιος ρώτησε ποιο είναι το πιο δυνατό συναίσθημα στους ανθρώπους. Όλοι το έπαιξαν ρομαντικοί, απάντησαν η αγάπη, ο έρωτας και τα σχετικά. Πετάχτηκα ξαφνικά και είπα «ο φόβος» κι ας μην ισχύει αυτό για μένα πια. Ξέρεις γιατί είχα δίκιο; Τι έχει καθορίσει την ιστορία του κόσμου αιώνες τώρα και πάντα χρειαζόταν τις επαναστάσεις των τρελών για να παταχθεί προσωρινά; Τι είναι ικανό να σκοτώσει όλα τα υπόλοιπα; Για δώσε μου μια απάντηση και μετά κοίτα με επιτέλους αν τολμάς. Εγώ τουλάχιστον παραδέχτηκα το μαύρο κομμάτι της υπόστασής μου και το ξεμπρόστιασα. Τώρα το μόνο που μπορεί να μου κάνει ο φόβος έτσι γυμνός, με εξουδετερωμένες τις σειρήνες των προθέσεών του, είναι να με πεισμώσει πιο πολύ.

Όσο και να με φοβίζουν τα μάτια σου γουστάρω όσο τίποτε ν΄ αντιμετωπίσω τις αλήθειες τους, να τις αναμετρήσω με τις δικές μου, να μας βάλω φωτιά και να τα δώσω όλα. Γιατί εδώ πληρώνονται τα πάντα, εδώ. Στις παρουσίες. Στα αντικριστά κορμιά, στα καταπιεσμένα θέλω, στα αφυπνισμένα «και καλά» ξεπερασμένα μας. Όταν μένεις μόνος σου ανάμεσα σε ένα σωρό άσχετους που ποτέ δε σήμαιναν τίποτε για σένα τότε και μόνο τότε ίσως παραδέχεσαι κι εσύ τι εννοώ.

Και τώρα οι δυο μας

Μείνε εδώ κι αν αντέξεις στα μάτια σου να θολώσεις τον μέσα σου κόσμο θα μπορέσει μετά ο καθένας μας να τραβήξει τον δικό του δρόμο. Γιατί δε θ’ αξίζει πια το οποιοδήποτε μαζί.

Κοίτα με, λοιπόν. Τολμάς;

Και τώρα οι δυο μας

κείμενο | έλλη πράντζου
φωτογραφίες | έλλη πράντζου
επιμέλεια |οδυσσέας κοσμάτος + ιάκωβος καγκελίδης