R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Στο δρόμο

Χωρίς να σταματάς για τίποτα και για κανέναν

«Στο δρόμο ξανά. Πηγαίνοντας σε μέρη που δεν έχω επισκεφτεί. Βλέποντας πράγματα που ίσως να μην τα δω ποτέ μου ξανά…»

Από παιδί είχα τυχοδιωκτικές τάσεις. Είμαι αυτή που στο σχολείο φώναζε πιο δυνατά από όλους «εκδρομή», αυτή που κοιτούσε ψηλά στον ουρανό τα αεροπλάνα που περνούσαν και ονειρευόταν πως είναι μέσα, αυτή που κολλούσε το πρόσωπο της στο τζάμι του αυτοκινήτου σε κάθε διαδρομή με τους γονείς της, αυτή που όταν ενηλικιώθηκε έβρισκε πάντα αφορμές να ταξιδεύει, να χάνεται στους δρόμους και να φεύγει.

single photo Όταν δεν είχα την οικονομική δυνατότητα, η φωτογραφία και η συγγραφή έπαιξαν το ρόλο τους και με ταξίδευαν νοερά, χωρίς όμως να αντικαθιστούν την αδρεναλίνη που κυλούσε στις φλέβες μου για τον επόμενο πιθανό προορισμό. Γιατί ο δρόμος υπόσχεται τη συνάντηση, τη φυγή, την καινούργια εμπειρία.

Τώρα κάθομαι στο γραφείο μου να γράψω και δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ γιατί η ματιά μου πέφτει στη μισογεμάτη βαλίτσα, στην άκρη του δωματίου. Ακόμη δεν ξέρω ούτε τι ρούχα να πάρω, ούτε τι πράγματα. Το άγχος της προετοιμασίας με τον ενθουσιασμό του αγνώστου μπερδεύονται σε ένα ντελίριο συναισθημάτων. Βλέπετε αυτή τη φορά φεύγω για τα καλά, αυτή τη φορά ήρθε η ώρα για το «ταξίδι της ζωής μου». Ένα ταξίδι στην άλλη άκρη της γης.

Τώρα που γράφω φέρνω στη μνήμη μου τους ανθρώπους που αφήνω πίσω μου. Τις συγκινήσεις της προσμονής και του αποχωρισμού. Τις φθινοπωρινές μέρες που πήγαινα βόλτα με τα σκυλιά μου στο δάσος. Τις καλοκαιρινές αποστάσεις που μηδένιζα για ένα φιλί. Όλους τους δρόμους που διένυσα για τα σκιρτήματα της καρδιάς. Όλα τα χιλιόμετρα που μου άφησαν μια δόση πίκρας και απότομης ωρίμανσης. Δεν ξέρω αν φεύγω για να απομακρυνθώ από κάτι, για να βρω κάτι εκεί που πηγαίνω ή απλά για να βρω τον εαυτό μου. Ίσως και τα τρία μαζί, ίσως και κανένα.

single photo

Όταν φεύγεις όμως, μόνο για να αποφύγεις έναν άνθρωπο ή μια κατάσταση, η αλήθεια είναι πως όπου κι αν πας, δε θα ηρεμήσεις. Θα ξεγελάσεις τον εαυτό σου αλλάζοντας σκηνικά και εικόνες, αλλά αν δεν είσαι καλά μέσα σου, όπως και να αλλάξει και όσες φορές και να αλλάξει το τοπίο γύρω σου, πάντα κάτι θα σου λείπει. Πάντα θα φεύγεις αναζητώντας να καλύψεις αυτό το κενό αλλά όσο συνεχίζεις να κοιτάζεις γύρω σου και όχι μέσα σου, πάντα κάτι θα σου φταίει. Το έχω κάνει και το βίωσα με το χειρότερο τρόπο και ας αντίκριζα το ωραιότερο ηλιοβασίλεμα ή την πιο μαγευτική παραλία.

single photo

Όταν όμως ταξιδεύεις αληθινά, η έννοια του χρόνου παύει να υπάρχει. Βλέπεις τα πιο κρυφά σου όνειρα να ξεδιπλώνονται μπροστά στα μάτια σου. Νιώθεις αυτή την ελευθερία σε κάθε κύτταρο του κορμιού σου. Γιατί ελευθερία δεν σημαίνει μοναχά να φεύγεις, αλλά να μην ξέρεις και να μη θέλεις να ξέρεις πού πηγαίνεις.

Γιατί και η ζωή η ίδια τι είναι; Ένα ταξίδι ανάμεσα σε ανθρώπους, μυρωδιές, γεύσεις, εμπειρίες, στιγμές που γίνονται αναμνήσεις. Εκεί λοιπόν, που κατέληξα είναι πως δεν έχει σημασία τι εμπόδια θα βρεις στο δρόμο σου, ούτε με τι ταχύτητα πηγαίνεις, ούτε καν το πού πηγαίνεις. Σημασία έχει να μη σταματήσεις για τίποτα και για κανέναν.

single photo «Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει το βήμα του. Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει το μεγαλείο μέσα του»

κείμενο | χάιντι σεραφειμίδου
φωτογραφίες | χάιντι σεραφειμίδου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + αλέξανδρος κόγκας