Καρδιά. Έτσι δεν το λένε όμως το συναίσθημα;

Όσα δε σου έχω πει τα γράφω. Όσα δεν καταλαβαίνεις για μένα τα γράφω. Όσα κρύβω απ’ όλους τα γράφω. Όσα δε θα σου πω από εγωισμό τα γράφω. Τα ψέματα του ίδιου μου του εγωισμού τα γράφω. Τις αλήθειες μου που του πάνε κόντρα τις γράφω. Όσα δεν έχεις ζήσει μαζί μου τα γράφω. Γι’ αυτό κι όταν αναρωτιέσαι τι απ’ όλα αυτά τα αντικρουόμενα, αλληλοαναιρούμενα, ανισόρροπα που λέω ισχύει, άσε την καρδιά σου ν’ απαντήσει μια φορά, όχι το μυαλό.

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης
oses-fores
oses-fores

Να μια λέξη που τόσο σπάνια θ’ ακούσεις να χρησιμοποιούμε κι οι δύο μας -καρδιά. Έτσι δεν το λένε όμως το συναίσθημα; Έτσι το λένε οι ποιητές. Κι έτσι εμείς, παίζοντάς το κυνικοί δεν προφέρουμε συχνά αυτή τη λέξη. Αντικαθίσταται τεχνηέντως με τη λέξη μυαλό, ξέρεις. Γι’ αυτό σου λέω, άσε τη κι αυτή μία φορά ν’ ανασάνει.

Αν δεν έγραφα θα είχα πνιγεί μέσα στον ίδιο μου τον εαυτό. Σου έχω πει πως δε μιλάω. Σου έχω πει πως δε μ’ αρέσει να δένομαι, να δίνω, να διεκδικώ ανθρώπους μέσα από τις απουσίες τους. Τα ρήματα από «δ» που μου ταιριάζουν είναι το διχάζομαι και το δραπετεύω. Ήρθες εσύ για να θελήσω όλα εκείνα που κάποτε σκότωσα μέσα μου. Ξέρεις πόσο δύσκολο μου είναι να προσαρμοστώ σ’ έναν εαυτό που θέλει να σου φωνάξει όλα όσα θα έλεγε ένας απεγνωσμένος μεθυσμένος κάτω απ’ το μπαλκόνι σου; Μη σου τύχει. Μα δεν είμαι εγώ αυτή και με τη βία κρατάω αυτό το άγνωστο πλάσμα μέσα μου φυλακισμένο.

oses-fores

Γιατί σε ξέρω καλύτερα απ’ όλους μα δε σε ξέρω καθόλου και τι να σου δώσω από μένα; Ξέρω τι θέλεις και την ίδια στιγμή αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που θες πραγματικά. Κι ενώ μου μοιάζεις δεν είσαι εγώ για να μπορώ να ποντάρω το κεφάλι μου στο τι εννοούν οι σιωπές σου. Πάλι αυτός ο ηλίθιος λυρισμός, γαμώτο. Θα μου πεις, γιατί, κακό είναι; Τι έχει τέλος πάντων ο λυρισμός και τον αποφεύγεις όπως ο διάολος το λιβάνι; Θα σου πω. Συναισθηματική φόρτιση έχει. Με ξεσκεπάζει. Με κάνει ευάλωτη. Με κάνει τόσο μαλθακή και μελοδραματική που δε με αντέχω. Ας είναι. Πάλι για σένα χαλάλι σου και πόσα «χαλάλι σου» στ’ αλήθεια έχω πει ως τώρα.

Δέκα φορές θα εξαφανίζεσαι και μία θα με ζητάς. Δέκα φορές θα χάνομαι και μία θα σε ψάχνω. Εγώ ξέρω όμως πως το ένα το δικό μου μπορεί να είναι πιο δυνατό κι αληθινό απ’ τα δέκα για τα δεδομένα μου. Ξέρω ότι η μία φορά που θα σε ψάξω εγώ θα σημαίνει όλες τις αλήθειες που έκαναν μέσα μου ανταρσία θέλοντας να ξεφύγουν από τα ψέματα του σατράπη εαυτού μου. Τι να πιστέψω για σένα όμως που οι πιθανότητες ποντάρουν στις φορές που εξαφανίζεσαι; Η λογική μου λέει να πιστέψω τη φυγή σου. Γιατί γαμώτο ποτέ μου ως τώρα δεν την άκουσα; Πόσα άραγε θα είχα γλυτώσει;

oses-fores
oses-fores

Όσες φορές και να σε χάσω πάντα θα σ’ έχω εδώ. Όσες φορές κι αν σε «μισήσω» πάντα θα σε χρειάζομαι πιο πολύ. Πώς κατάφερες και μπήκες μέσα μου; Δεν έζησα μαζί σου μια ζωή. Δημιούργησα μ’ εσένα μία άλλη. Παράλληλη με την πραγματικότητα, διαφορετική από όσα ο κόσμος έχει συνηθίσει. Δεν υπήρξαμε μαζί. Δε ζήσαμε τίποτε μαζί, δε δοκιμάσαμε τίποτε μαζί, δε λειτουργήσαμε ως μαζί, μα είμαστε το πιο δυνατό μαζί που θα συναντήσεις ποτέ σε ταινίες, βιβλία, ποιήματα και μουσικές. Πώς; Πώς καταφέραμε να διαλύσουμε κάθε ίχνος ρεαλισμού, τίποτε να μην εξηγείται ανάμεσά μας και να επανέρχεται ο ένας στον άλλον ενώ στο τέλος κάποιος μένει και πάλι μετέωρος, κάτι πάλι μένει μισό, κάτι ακόμη παραμένει ανεξήγητο; Αν νοιαζόμασταν πραγματικά δε θα βασανιζόμασταν έτσι, θα πούνε. Κι άντε να απαντήσεις με λογικά επιχειρήματα εξηγώντας την ίδια την παράνοια.

«Όταν κάτι σε γοητεύει αξίζει να το κυνηγάς». Όταν μιλάμε για ανθρώπους, όμως, υπάρχει μια μικρή διαφορά. Σε μια τέτοια περίπτωση όταν κάτι σε γοητεύει αξίζει να το κρατάς. Να το κάνεις να θέλει να μείνει. Ούτε να το κυνηγάς ούτε να σε κυνηγάει. Μα για να φτάσεις σε αυτό το σημείο θα πρέπει πρώτα να βρεις τα κότσια να παραδεχτείς ότι σε γοητεύει, αν όντως ισχύει.

oses-fores
oses-fores

Δεν ξέρω τι άλλο να σου πω. Υποθέτω ότι ήρθε η ώρα να μου λείψεις ξανά. Υποθέτω πως ίσως εσένα όχι και τόσο. Υποθέτω πως εξαφανιζόμαστε πάλι. Υποθέτω πως αυτό μπορεί να είναι ένα τέλος πραγματικό. Δεν το θέλω. Μα τι σημασία έχει πια; Όπως και να ‘χει εγώ έχω ένα κομμάτι σου κι εσύ ένα δικό μου κι ας μη μάθουμε ποτέ πώς έγινε αυτό.

Απλώς να… εκείνες οι αγκαλιές… ξέρεις…

ξέρεις;

κείμενο | έλλη πράντζου
φωτογραφίες | έλλη πράντζου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης