Κι ένας παγκόσμιος χάρτης καρδιών

«Πώς γίνεται να σε επηρεάσει ένας άνθρωπος χωρίς να τον έχεις δει ή να του έχεις μιλήσει, απλά και μόνο επειδή διάβασες λίγες λέξεις του;»

Ζούμε στην εποχή των αποστάσεων. Γεωγραφικές, χιλιομετρικές, συναισθηματικές. Μερικοί έχουν αποστάσεις ακόμη και από τον ίδιο τους τον εαυτό. Η τεχνολογία όμως ενώνει ό,τι η πραγματικότητα σκορπά από άκρη σ’ άκρη στον παγκόσμιο χάρτη της ζωής.

κείμενο | χάιντι σεραφειμίδου */* φωτογραφίες | χάιντι σεραφειμίδου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου
Απόσταση μηδέν

Εκείνη έφυγε προς την Κεντρική Ευρώπη, εκείνος έφυγε για την άκρη του κόσμου. Εκείνος γράφει άρθρα της ξενιτιάς και εκείνη νιώθει να της αγγίζουν οι λέξεις αυτές τα σπασμένα κομμάτια μέσα της. Αποφασίζει να του γράψει γιατί αισθάνεται μια παράξενη οικειότητα με αυτόν τον άγνωστο. Ο αυθορμητισμός της γίνεται πηγή επικοινωνίας και έμπνευσης. Τα πλήκτρα κάτω από τα δάχτυλά του παίρνουν ζωή και σχηματίζουν λέξεις-σημαδούρες στη θάλασσα των ψυχών τους. Έχουν την ανάγκη της πατρίδας, όχι ως χώρα αλλά σαν «αίσθηση». Έχουν την ανάγκη της ελευθερίας όχι σαν απόλυτη ξέφρενη κατάσταση αλλά σαν «ανάσα». Πατρίδα τους είναι ο ουρανός. Κοιτάνε τον ίδιο ουρανό και επιστρέφουν στις ρίζες τους. Σε κείνες που μεγαλώνουν μέσα τους.

Απόσταση μηδέν

Δεν τον έχει δει ποτέ της. Δεν ξέρει πώς μυρίζει το άρωμά του, ούτε τι υφή έχουν τα δάχτυλά του. Εκείνη τα είχε όλα ξεκάθαρα μέσα της, τους στόχους, τα θέλω, τα πρέπει. Η δική του ζωή ακροβατούσε πάντα στο σχοινί του απρόβλεπτου. Δεν έχουν απαιτήσεις ο ένας από τον άλλον. Προσπαθούν απλά να ενώσουν τις παράλληλες μοναξιές τους. Ζούνε ένα μόνιμο τζετ λαγκ. Καλημερίζουνε τη νύχτα και καλησπερίζουν τη μέρα τους. Είναι σαν να ζουν δυο μέρες παράλληλα. Εκείνη διαλέγει κάρτες που ξέρει πως του αρέσουν, εκείνος τις φυλάει μέσα στο ημερολόγιό του και τις διαβάζει ξανά και ξανά. Μπορεί να μην λένε μεγαλεπίβολα λόγια και φαντασιακές υποσχέσεις. Περιέχουν όμως αλήθειες, τις δικές της αλήθειες.

Απόσταση μηδέν

Είναι σχέσεις επιφανειακές, που φέρουν τη σφραγίδα της πλαστότητας ή είναι τελικά οι πιο ουσιώδεις, αυτές που ξεφεύγουν από τη ρηχότητα της σαρκικής επιθυμίας και εσωκλείουν μοναχά την ανάγκη για ψυχική επαφή; Μοιράζονται την ευαλωτότητά τους και τον χρόνο που περισσεύει από τον «πραγματικό» τους κόσμο και έτσι δημιουργούν το δικό τους άπειρο στη ρωγμή του χρόνου.

Εκείνη ξενυχτάει σ’ ένα μπαρ μιας μικρής πόλης, την οποία εκείνος δυσκολεύεται να προφέρει, την ίδια στιγμή που εκείνος κάθεται, συντροφιά μ’ ένα ποτήρι κόκκινο κρασί και γράφει στην παλιά του γραφομηχανή.

Απόσταση μηδέν

«Η ίδια η ζωή σκοτώνει, αλλά είμαστε καλλιτέχνες και έχουμε χρέος να διαφυλάξουμε την ομορφιά και την ευχαρίστηση... Έτσι λοιπόν καθόμαι στην αυλή και απολαμβάνω τη θέα του ηλιοβασιλέματος. Μπροστά μου να απλώνεται ένα τοπίο σαν καρτ-ποστάλ. Σαν εκείνες τις καρτ-ποσταλ που μου στέλνεις. Πάντα με συνάρπαζε, απο παιδί, χωρίς να μπορώ να προσδιορισώ γιατί. Δεν ξέρω τι είναι πιο μεγαλειώδες αυτή τη στιγμή της ημέρας. Το πορτοκαλί χρώμα του ουρανού και το γλυκό ταξίδι του ήλιου προς την άλλη πλευρά; Ο εντυπωσιακός τρόπος που το φως κλείνει τον κύκλο του ή η επιβλητική μαγεία με την οποία το σκοτάδι ετοιμάζεται να απλωθεί παντού; Τέτοια ηλιοβασιλέματα μου θυμίζουν εκείνα που απολάμβανα με φόντο το Θερμαικό. Η Θεσσαλονίκη πάντα γεννούσε μέσα μου ένα συναίσθημα γλυκιάς νοσταλγίας. Πόσο μάλλον τώρα που ξέρω πως σε αυτή την πολή θα βρεθούμε εμείς. Από εδώ ξεκινήσαν οι ζωές και των δυο μας και τώρα παρά το γεγονός πως σκόρπισαν στις άκρες της υφηλίου, ξέρω πως εδώ θα σε συναντήσω. Σε μια γωνιά στη Βαλαωρίτου, στην παραλία δίπλα στις ομπρέλες, στο ξέφωτο στα κάστρα, μπροστά στο Φωτογραφικό Μουσείο, εκεί...

Υ.Σ Είσαι μια άλλου είδους συντροφιά στην ιδιότυπη μοναξιά που αισθάνομαι να με κατακλύζει κάποιες φορές... Ευχαριστώ που βρίσκεσαι "εδώ"».

κείμενο | χάιντι σεραφειμίδου
φωτογραφίες | χάιντι σεραφειμίδου
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + τάσος θώμογλου