R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Δεν είσαι ο εαυτός σου όταν....πονάς

Μα τίποτα δεν χάθηκε ακόμα

Σηκώθηκε απ’ το κρεβάτι έχοντας κοιμηθεί ελάχιστα και «σε δόσεις».

Όνειρα πολύ έντονα, αλλά δεν θυμάται ούτε τα μισά απ' όσα είδε. Είχε να κάνει μερικά πραγματάκια, αλλά ήταν απ' αυτά που μπορούν να περιμένουν. Είπε να φάει κάτι πρόχειρο και να πιει λίγο καφέ. Και μετά, τι; Α, ναι! Μήπως να ετοιμάσει τη βαλίτσα; Φεύγει σε τρεις μέρες. Κι η βαλίτσα, κι αυτή μπορεί να περιμένει. Δε θα λείψει και τόσο. Ένα δεκαπενθήμερο το πολύ. Αλλά και το δεκαπενθήμερο μοιάζει με αιώνα. Γιατί δεν μπορεί να συγκεντρωθεί σε τίποτα; Το μυαλό καλπάζει... Θα βάλει πλυντήριο και θα μαγειρέψει για το μεσημέρι. Χοιρινό με πατάτες στο φούρνο. Πρώτα να αγοράσει το χοιρινό. Όχι, όχι. Καλύτερα πρώτα το πλυντήριο. Όχι, καλύτερα πρώτα το χοιρινό για να ετοιμάζεται όσο θα βάζει πλυντήριο. Στα γήινα. Πρέπει να συγκεντρωθεί στα γήινα.

single photo

Αλλά γιατί δεν μπορεί; Το μυαλό συνεχίζει να καλπάζει. Κι αν είναι πάλι μια απ’ τα ίδια; Κι αν ξανακυλάει; Όχι, όχι αυτή τη φορά ξέρει πολύ καλά γιατί πονάει. Αλλά δεν ξέρει ποιος πονάει ποιον. Η καρδιά πονάει το μυαλό ή το μυαλό πονάει την καρδιά; Μάλλον δεν έχει σημασία, γιατί πολύ απλά πονάει. Τα πράγματα είναι απλά. Πρέπει να είναι απλά. Δεν μπορεί να είναι όπως τα φαντάζεται. Είναι πολύ πιο απλά. Κοιτάζεται στον καθρέφτη. Δεν έχει αλλάξει κάτι. Δεν υπάρχει ασχήμια αυτή τη φορά. Δεν βλέπει τίποτα το άσχημο. Αλλά και τίποτα το όμορφο. Καίγεται το φαγητό... πίσω στα γήινα.

Πρέπει να βγει έξω. Αυτό θα κάνει, θα βγει έξω. Είναι κάτι φίλοι που προσπαθούν να κανονίσουν από καιρό. Θα βρεθεί μαζί τους. Κάνει ένα γρήγορο μπάνιο, ζεστό, χαλαρωτικό. Ποιος μυς να χαλαρώνει το μυαλό; Πάλι σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις. Ντύνεται όμορφα και βγαίνει. Συναντά ένα ζητιάνο στο δρόμο. Να, ένας γήινος πόνος. Ένας πραγματικός πόνος. Για τους πολλούς. Όμως ο πόνος που νιώθει διαφέρει. Δε θα τον καταλάβουν οι πολλοί. Συναντά τους φίλους. Κι αυτοί πονάνε. Είχε κοντέψει να το ξεχάσει αυτό. Κι αυτοί πονάνε.

single photo

Τα λένε λίγο. Συγκεντρώνεται σε αυτούς. Και προσπαθεί και αντλεί τη χαρά από αυτούς. Και τους την προσφέρει πίσω. Τη δική τους χαρά και μια άλλη χαρά, μια πιο προσωπική. Μια άγρια και ίσως πρόσκαιρη χαρά. Αλλά ταυτόχρονα ξαφνική και όμορφη. Και δεν πονάει πια. Τουλάχιστον όχι εκείνην τη στιγμή. Κι αν ξαναπονέσει πιο μετά; Δεν έχει καμιά σημασία, γιατί τώρα δεν πονάει. Πηγαίνει στην τουαλέτα και ξανακοιτάζεται στον καθρέφτη. Δεν έχει αλλάξει κάτι, αλλά τώρα βλέπει και κάτι το όμορφο. Έχει όμορφα μάτια. Χαμογελαστά μάτια. Το μυαλό αρχίζει αυθόρμητα να τραγουδάει...: «Τίποτα δεν χάθηκε ακόμα, όσο ζούμε και πονάμε...»

«Τίποτα δεν χάθηκε ακόμα, όσο ζούμε και πονάμε...»

κείμενο | μαρία κοντοβουνήσιου
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + τάσος θώμογλου