(Μικρά μικρά λόγια)

Στο βάθος του συρταριού μου έκρυψα τον έρωτά μου.
Ανάμεσα στις κάλτσες, χωμένη μια συλλογή, ένα πέλαγος από φθορίζουσες αναμνήσεις.
Κρύφτο πιο βαθιά, να μην ακτινοβολεί πια,
Κάτω απο τα φανελάκια, καλυμμένα με φόβο και ιδρώτα,
ίσα να αποπνιγεί το αρωμά της.
Πίσω απο τα μπλουζάκια, γεμάτα χρώματα και στάχτες,
γιατί οφείλεις να ξεχάσεις, εθελούσια να στερήσεις την όρασή σου,
μην τυχόν και κοιταχτείς στον καθρέφτη.

Στο τέλος της κυκλικής σκάλας, πάντα ανοδική η πορεία που ακολουθώ, μακριά από την ντροπή και τον πόνο, που τόσο στωικά τους κράτησα ανοιχτή την πόρτα.

Παλιό Κουτί Παπουτσιών

Αλλά έπρεπε
και να καλοσωρίσω τον πόνο
και να οικειοποιηθώ την ντροπή
και να γίνω ένα με την ξεφτίλα
και να αναλωθώ σα μαλάκας
όλα αυτά έπρεπε

γιατί τώρα τα κλείνω σε ένα παλιό κουτί παπουτσιών
και τα πετάω στην ανακύκλωση
μακριά απο τα συρτάρια μου.

Παλιό Κουτί Παπουτσιών
κείμενο | οδυσσέας κοσμάτος */* φωτογραφίες | αναστασία λιάπη */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου