R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Η μόδα επιβάλλει μια κρίση πανικού.

Τι εννοείς να μην πανικοβάλλομαι;

Και ξαφνικά εκεί που νόμιζες πως τίποτα δεν ταράζει τα νερά της ήσυχης ζωής σου, έτσι μέσα σ' ένα λεπτό, σε μια αίθουσα κινηματογράφου ή σ' ένα λεωφορείο σου έρχεται ο ντουβρουτζάς.

«Θα πεθάνω», σκέφτεσαι. Οι παλμοί σου χτυπάνε κόκκινο, το ταβάνι σε πλακώνει, δεν μπορείς να αναπνεύσεις... Να το, είπες πάλι, μου ΄ρχεται το πλάγιο. Και όμως είναι του μυαλού σου. Μετά από λίγο σ' αφήνει, για να 'ρθει και πάλι λίγες μέρες μετά. Δεν είναι τίποτα: σε καλωσορίζουμε εγώ και οι υπόλοιποι καταθλιπτικοί στον κόσμο των κρίσεων πανικού. Κάνε υπομονή, δεν κρατάει πολύ... Μια ζωή και σήμερα!

single photo Μέχρι πριν άκουγες για τις κρίσεις πανικού και με ειρωνεία σκεφτόσουν «μα καλά πόση τρέλα πια; Είναι δυνατόν να μην μπορούν να το ελέγξουν; Πώς γίνεται να αυθυποβάλλεσαι τόσο που να αισθάνεσαι ότι θα πεθάνεις, χωρίς ουσιαστικά να έχεις τίποτα;» Σ’ εμένα πάντως, έλεγες, ποτέ δε θα επέτρεπα να συμβεί αυτό. Φιλαράκι, μόλις την πάτησες! Ξέχασε να σου πει ο δαίμονας που όλοι τρέφουμε μέσα μας ότι οι κρίσεις πανικού δυστυχώς- και συγνώμη που επωμίστηκα τη βαριά ευθύνη να στο πω εγώ- δεν κάνουν διακρίσεις. Χτυπάνε ανελέητα και τα πιο χαλαρά τυπάκια, όπως λαθεμένα νόμιζες μέχρι χθες πως ήσουν. Μάζεψε, λοιπόν, τα κουράγια σου, γιατί είναι μακρύς ο δρόμος για την επάνοδό σου στη μέχρι πρότινος απαλλαγμένη από φοβίες και σωρεία κακών σκέψεων ζωή σου.

Κάπου εδώ ξεκινάει η ανάβαση του Γολγοθά. Πρώτη κίνηση είναι να τρέμεις στην ιδέα πως θα σε ξαναβρεί το κακό. Κατά συνέπεια κλείνεσαι στο καβούκι σου. Τουτέστιν σε μέρη που νιώθεις ασφάλεια, δηλαδή σπίτι σου. Η ιδέα και μόνο ότι θα βγεις έξω στον κόσμο μπορεί να σου φαίνεται πιο δύσκολο και από την κβαντομηχανική. Παρ’ όλα αυτά γνωρίζεις καλά πως αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί για πάντα. Έτσι μια μέρα παίρνεις την απόφαση να βγεις δειλά-δειλά και πάλι έξω. Ώσπου σε ξαναπιάνει και φτου και απ' την αρχή. Η απόπειρα σου για επανένταξη στην κανονική ζωή, μόλις ναυάγησε.

Παράλληλα, κατά τον πολύμηνο εγκλεισμό σου στο σπίτι λιώνεις στο ίντερνετ, γκουγκλάροντας ασταμάτητα τα συμπτώματά σου και μιλώντας σε blogs με άλλους ομοιοπαθείς- ημίτρελους για όλο αυτό που περνάτε και πως δεν μπορεί αυτό να συνεχιστεί. Και δίνουν και παίρνουν οι συμβουλές μεταξύ σας και στο τέλος, όχι φυσικά ότι καταφέρνετε τίποτα, απλά βρίσκετε δυο-τρεις φίλους να λέτε καμιά κουβέντα στο τρελάδικο, όπου σίγουρα σε λίγο θα γίνετε τρόφιμοι.

single photo Στο μεταξύ, τα συμπτώματα που έχεις σε τρομάζουν τόσο που φυσικά κανείς δεν μπορεί να σε πείσει ότι δεν έχεις τίποτα. Έτσι ξεκινάει η παρέλαση σε ό,τι ειδικότητα γιατρού υπάρχει. Από καρδιολόγο ως χειρουργό-διαβητολόγο! Δεν αφήνεις τίποτα. Και όλοι φυσικά σου λένε την ίδια ατάκα. «Δεν έχεις τίποτα. Όλα είναι στο μυαλό σου». Και αφού έχεις εξαντλήσει κάθε πιθανή ειδικότητα και έχεις πάρει ό,τι υπάρχει από φυτά, βότανα και βαλεριάνες, έρχεσαι αντιμέτωπος με τη σκληρή πραγματικότητα. Ότι δεν υπάρχει καμία αιτία για ό,τι βιώνεις και ότι η λύση- προς μεγάλη σου απογοήτευση- είσαι εσύ και μόνο εσύ. Γιατί είχες την ψευδαίσθηση πως θα έπαιρνες ένα χαπάκι τη μέρα και θα είχες απαλλαγεί. Δεν είναι όμως τόσο απλά τα πράγματα...

Και επειδή η άσπρη φόρμα με τα χεράκια πίσω μοιάζει πλέον να είναι η μόνη λύση για την περίπτωση σου, κάπου εκεί γίνεται το μεγάλο κλικ. Συνειδητοποιείς πως όχι μόνο δε γίνεται να ζεις έτσι, αλλά ότι δεν έχει και κανένα νόημα η ζωή χωρίς ποιότητα. Αποδέχεσαι λοιπόν την τρέλα σου και μαθαίνεις να ζεις μ' αυτήν. «Γιατί να πέσω στα ψυχοφάρμακα και τα αγχολυτικά», σκέφτεσαι. Αντί να σου τα φάνε οι γιατροί, σου τα τρώνε οι ψυχολόγοι κοινώς. Και τρέχεις από συνεδρία σε συνεδρία ψάχνοντας την πηγή του προβλήματός σου. Δεν είναι η εξάλειψή του πράγμα που θα ονειρευόσουν πιο πολύ και από το να κερδίσεις 4πλό τζακ-ποτ στο Τζόκερ, αλλά η σωστή διαχείριση των φόβων, των αρνητικών σκέψεων και του πανικού.

single photo Και στο κάτω-κάτω δεν είσαι μόνος είναι πλέον μόδα και «φοριέται» πολύ. Είναι μια παρηγοριά κι αυτό. Ξυπνήστε λοιπόν μια μέρα και φωνάξτε ένα βροντερό ΟΧΙ στον πανικό απ' τις κρίσεις πανικού. Τέρμα, δε θα αφήσω το μυαλό μου να γίνει λιμάνι αρνητικών σκέψεων. Το έκανα κι εγώ, μη νομίζετε, αλλά μάλλον δε φώναξα όσο δυνατά έπρεπε…

κείμενο | φωτεινή_σιδηροπούλου
επιμέλεια | αλέξανδρος_κόγκας+ιάκωβος_καγκελίδης