(Μικρά μικρά λόγια)

Και απο τα τσιμέντα μέσα,
το φεγγάρι πάντα θα λάμπει.
Είναι διατρητική η δυνάμη του, και αιώνια.
Κάθε φορά που κάποιο παιδί ερωτευμένο,
κοιτάει στο φεγγάρι για παρηγοριά,
αυτό φέγγει λίγο περισσότερο.

Το φεγγάρι πάντοτε έχει παρέα.
Τις νύχτες του Ιούνη, που φλέγεται ο έρωτας,
κάθε φοιτητικό παράθυρο, με το τασάκι γεμάτο απο τσιγάρα,
και την καρδιά απο προσμονή,
κρατάει στο φεγγάρι συντροφιά.

Πανσέληνος

Στην θάλασσα κοντά, που την εξουσιάζει το φεγγάρι,
-ως βασιλιάς των έλξεων-
κάθεται και παρατηρεί την γένεση της αγάπης.
Και του φτάνει.

Για κάθε έρωτα, το φεγγάρι ξανανιώνει.
Όταν το ίδιο μένει μισό, ή σχεδόν άδειο καμιά φορά,
θυμάται τι έχει φτιάξει.
Και γεμίζει, απο περηφάνια και αγάπη, και μας δίνεται ολότελα,
ο προπομπός του πάθους.

Πανσέληνος
κείμενο | οδυσσέας κοσμάτος */* φωτογραφίες | τάσος θώμογλου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης