R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Παρ-ανία

Our love or how we lost it

Η αγάπη είναι ζάλη. Η πρώτη αγάπη είναι παράνοια.

Ό,τι και κάνουμε, όπου και να πάμε είναι αυτή η άτιμη πρώτη αγάπη που θα μας τραβάει πίσω. Λέγοντας «πρώτη αγάπη» δεν εννοούμε τον «πρώτο/η» μας. Εννοούμε τον πρώτο άνθρωπο που αγαπήσαμε πραγματικά και που χωρίς αυτόν είμαστε πολύ πιο λίγοι. Το ‘χουμε ξαναπεί. Αυτοί που έρχονται, συνήθως είναι πολύ καλύτεροι. Δίνουν τα διπλά και τα τριπλά. Απλώς, έτυχε να έρθουν μετά. Πρέπει να το ξεπεράσουμε. Μπορούμε να το ξεπεράσουμε;

Είναι η παράνοια της πρώτης αγάπης, ο τυφώνας των συναισθημάτων που έζησες που δε σε αφήνει να προχωρήσεις. Θα γνωρίσεις κι άλλους ουυ…. πολλούς. Ήδη έχεις γνωρίσει. Το νιώθεις όμως κάθε φορά που γνωρίζεις ή χωρίζεις κάποιον άλλον, ότι δε θα είναι το ίδιο. Ότι δε θα μπορέσει τίποτα να συγκριθεί με «εκείνον». Και τα άλλα τα ‘χουμε ξαναπεί. Ό,τι φεύγει δεν γυρίζει πίσω. Ούτε οι άνθρωποι, ούτε τα όνειρα. Τώρα που σε κοιτώ στα μάτια και μου το παίζεις απαθής και αδιάφορος –όπως είχα κάνει τότε κι εγώ- ξέρω κατά βάθος, πως ξέρεις κατά βάθος, ότι αισθάνεσαι την ίδια λαχτάρα μ’ εμένα.

Ποιος θα σε καταλάβει έτσι, ποιος θα σε αγκαλιάσει, ποιος θα αγαπήσει το είναι σου γιατί είναι αυτό που είναι, καλύτερα από την πρώτη σου αγάπη που σε κοιτάει στα μάτια; Που σε πλήγωσε ανεπανόρθωτα, αλλά και πληγώθηκε, που σε σκέφτεται κάθε μέρα και αναρωτιέται πώς να είσαι, τι να φοράς, τι έφαγες, πως κοιμήθηκες; Πολύ μελό; Έτσι είναι οι πρώτες αγάπες.

Χτυπιόμαστε, βριζόμαστε, χωρίζουμε, βρίσκουμε παρηγοριά σε άλλες μυρωδιές και, βέβαια, αγαπιόμαστε. Αγαπιόμαστε με όλη μας την καρδιά, με μια αγάπη ανώτερη, με μια κατανόηση βαθύτερη. Το μόνο που θέλουμε είναι να είμαστε καλά χώρια γιατί πιστεύουμε ότι μόνο έτσι θα είμαστε πραγματικά καλά. Γιατί η πρώτη αγάπη είναι μια καταστροφή. Εγώ κι εσύ μαζί είμαστε η καταστροφή, η ίδια. Το δράμα προσωποποιημένο.

single photo

Αγάπη και στον πόλεμο. Αγάπη κυρίως στον πόλεμο. Δεν μπορούμε να έχουμε ποτέ ξανά αυτό που είχαμε. Ακόμη και μαζί να είμαστε δεν πρόκειται να έχουμε αυτό που χάσαμε. Ας το βάλουμε στο μυαλό μας καλά: ό, τι χάνεται δε γυρίζει πίσω. Μένει μόνο εκείνη, η μοναδική έλξη, που τραβάει σαν μαγνήτης τον έναν πάνω στον άλλον. Εκείνη η μυρωδιά που δε βρίσκουμε πια στα ρούχα μας, εκείνη η ανάγκη για αυτοκαταστροφή. Καμία σχέση με φτήνια σαρκική, με συναισθήματα εφήμερα.

single photo Το παρελθόν μας, τα μυαλά μας, η σκέψη που μας στοιχειώνει: «τι θα έλεγε τώρα αν με έβλεπε να το κάνω αυτό; Τι θα με συμβούλευε τώρα αν ήταν εδώ; Τι θα έκανε; Πώς θα αντιδρούσε αν…;» Κακά τα ψέματα. Πάντα θα το σκεφτόμαστε και εκατό χρονών να γίνουμε. Και να παντρευτούμε και παιδιά να κάνουμε και οτιδήποτε άλλο. Θα είναι εκεί. Σε μια άκρη του μυαλού μας, σε ένα συνεχή παλμό της καρδιάς μας, ο οποίος μετατρέπεται σε ακατάσχετη ταχυπαλμία κάθε φορά που τον βλέπουμε τυχαία, τον αναφέρουμε ή τον σκεφτόμαστε λίγο πιο έντονα απ’ όσο συνήθως.
Πάντα θα περιμένουμε να γυρίσει. Αναμονή. Ανα-μόνη. Μόνη. Μνήμη.
Παραλήρημα τέλος. Πρέπει να ξυπνήσω, να ντυθώ, να τρέξω, να προλάβω, να αργήσω και να μην ξεχάσω να δω κάτι άσχετο στο δρόμο που να φέρνει κάτι απ’ τη θύμηση του χαμένου μεγαλείου του έρωτά μας.

κείμενο | νίκη ζερβού
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης + λευτέρης τσότσος
μοντέλο | elmira seferova
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + τάσος θώμογλου