...και θα 'ναι σαν να το 'χω κάνει

Και τώρα τι; Φτάνεις κάποτε στο σημείο που δεν πάει παρακάτω. Εκεί που συναντάς στην κόψη του γκρεμού το μούδιασμα που σου προσφέρουν όσα δεν έχουν πλέον σημασία. Δεν έχει άλλο. Δεν πάει άλλο. Πώς να στο πω αλλιώς; Τέλος. Ήδη ξέρεις πως έχεις ο ίδιος ξεχειλώσει εκείνα που δε σου πήγαινε καρδιά τόσον καιρό ν’ αφήσεις πίσω σου μια για πάντα.

Θα το παραδεχτείς τώρα πια, θες δε θες. Δεν έχεις καν την πολυτέλεια να εθελοτυφλείς πλέον. Τέλος, φίλε μου. Αυτό ήταν σου λέω. Τελείωσε, πάει.

Το εμπέδωσα λοιπόν.

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης
pes-oti-ksexasa
pes-oti-ksexasa

Δε θα σε ξαναδώ. Όχι χωρίς να είναι τυχαία τουλάχιστον. Δε θα με επιδιώξεις ποτέ ξανά. Δε θα νιώσεις ότι σου ‘χει λείψει η μορφή μου, δε θα θελήσεις να αισθανθείς την αύρα μου, δε θα ‘χεις ξανά την ανάγκη να κρυφτείς στη σιωπηλή μου αγκαλιά που πάσχιζε τόσα να σου πει χωρίς τίποτε να λέει. Δε θα σου λείψουν τα μάτια μου που δεν άντεχαν να σε κοιτάζουν κι ας κολλούσε το βλέμμα μου πάνω σου όποτε τολμούσε να χαϊδέψει το πρόσωπό σου για όσο. Δε θα ξαναδώ τα δικά σου.

Δε θα ξανανιώσω το παρορμητικό σου φιλί, ούτε θα ξαναδώ εκείνο το αφοπλιστικό χαμόγελο που το συνόδευε. Δε θα ξαναχτυπήσει η καρδιά μου τόσο γρήγορα μπροστά στην αναμονή μιας συνάντησής μας. Ούτε θα τη νιώσω ποτέ να κοντεύει να εκραγεί επειδή θα σε δω από μακριά να έρχεσαι για μένα ή να περιμένεις. Εμένα.

pes-oti-ksexasa
pes-oti-ksexasa

Δε θα ξαναδώ μήνυμά σου, δε θα μου ξαναμιλήσεις για τα χρώματα τ’ ουρανού απαντώντας μου χωρίς να μου απαντάς σε κάποια άσχετη ερώτησή μου. Από τις λίγες που έκανα εγώ κι όχι εσύ. Ούτε θα ξαναχαθώ στο χαμένο σου βλέμμα. Ξέρεις ποιο λέω. Εκείνο που είχες σε κάθε σου παύση κι έδινε μορφή στις σκέψεις σου όταν οι λέξεις δεν έβρισκαν τρόπο.

Δε θα σε ξανανιώσω να με θες. Ούτε θα με ταράξει ξανά ποτέ το ζεστό άγγιγμά σου που μ’ έκανε να ξεχνάω πως κόντευε πια να χειμωνιάσει ενώ σε κρατούσα. Δε θα με αναστατώσει η φωνή σου σε συνδυασμό με μια θέα που άρρηκτα συνδέθηκε μαζί σου θέλοντας και μη. Γιατί και πριν τα ήξερα όλα αυτά, όμως αλλιώς τα έβλεπα κι ήταν σαν να μην τα βλέπω.

pes-oti-ksexasa

Έπαψες ήδη πάρα πολύ καιρό πριν να μου λες καλημέρα κάθε πρωί και καληνύχτα κάθε βράδυ. Ακόμη κι όταν δε μου τις έλεγες. Τώρα πρέπει να πάρω απόφαση πως θα σταματήσω κι εγώ να σου λέω. Γιατί δεν τις λέω σε σένα πια αφού δε σ’ ενδιαφέρει να τις «ακούσεις». Μπορεί να άργησα οικτρά να το παραδεχτώ μα δεν είναι πως δεν το ‘ξερα. Είναι ότι δεν ήθελα να… ξέρεις. Δεν ήθελα να πάψω.

Δε θα μου ξαναστείλεις ούτε μουσικές για να φτιάξει η διάθεσή μου ακόμη πιο πολύ ή για να μοιραστείς μαζί μου τη δική σου όταν ο ήλιος θα σε ξεσηκώνει. Δε θα μου ζητήσεις ποτέ πια να σου μιλήσω «διακριτικά» για όλα αυτά που δεν πρόλαβα να κάνω μαζί σου. Δε θα με κολλήσεις με την πλάτη στον τοίχο θέλοντας να μάθεις αν έχω αντοχές. Μα δεν είχα. Για πρώτη φορά δεν είχα. Γι’ αυτό τρόμαξα.

pes-oti-ksexasa
pes-oti-ksexasa

Είναι σαν να μιλάω πια για έναν άλλον άνθρωπο. Μα το ξέρω πως δεν ήταν άλλος. Απλώς ποτέ πια δε θα ξαναδώ εγώ εκείνη την πλευρά σου. Άκουσα πάλι απόψε τ’ όνομά σου κι έκλεισα τ’ αυτιά μου.

Τυχερή η αγκαλιά που σε κρατάει. Ακόμη πιο τυχερή η μορφή που σε στοιχειώνει. Εγώ τελείωσα. Κι αν θες πες ότι ξέχασα και θα είναι σαν να το έχω κάνει.

pes-oti-ksexasa
pes-oti-ksexasa

Χρόνε γαμιέσαι. Ούτε πίσω γυρνάς, μα ούτε καν υπάρχεις. Κι αν εμείς σε επινοήσαμε όπως και τόσα άλλα, γιατί μας παγιδεύεις έτσι μέσα σε τούτα τα ποτέ;

κείμενο | έλλη πράντζου
φωτογραφίες | έλλη πράντζου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης