...αχώριστοι

Ένα απόψε σχεδόν σαν όλα τ’ άλλα. Που τα τηλέφωνα δε θα απαντηθούν, τα κορμιά δε θα συναντηθούν, τα βλέμματα δε θα διασταυρωθούν κι οι ανάσες δε θα προκαλέσουν η μία την άλλη. Ένα βράδυ σχεδόν σαν όλα τ’ άλλα, εγώ κι ο ψεύτης εαυτός μου, που περηφανεύεται με άκρατο ενθουσιασμό για το πόσο καλά είναι, κατεβάζουμε τζούρες και σβήνουμε άχρηστες εξομολογήσεις που δεν έγιναν ποτέ πραγματικά. Ώρα να φύγει η σαβούρα των ξένων παραμυθιών, ν’ ανοίξει ο χώρος να μπουν τα δικά μας.

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης
Εγώ κι ο ψεύτης εαυτός μου

Εγώ κι ο ψεύτης εαυτός μου έχουμε γίνει αχώριστοι πια. Μου μιλάει τόσο πειστικά που ξεχνάω την ιδιότητά του ώρες-ώρες. Τώρα έγινα ένα καλειδοσκόπιο φτιαγμένο από ψέματα κι αλήθειες και σαν παιδί κάθομαι και παίζω με τις σκέψεις μου. Με τα συναισθήματα μου. Σκαλίζω μέσα μου σαν να χαρακώνομαι εθισμένη στον πόνο ενός Εαυτού που δεν έχει σώμα, μόνο κάτι που θυμίζει ψυχή. Ασυναρμολόγητη. Ασυνάρτητη. Χαμένη. Σκόρπια. Ανεξέλεγκτη. Μουδιασμένη. Γεμάτη ερωτηματικά και παράπονα που την κάνουν να σιχαίνεται τη μεταλλαγμένη ύπαρξή της.

Εγώ κι ο ψεύτης εαυτός μου παίζουμε συχνά θάρρος ή αλήθεια. Εγώ ανέλαβα το θάρρος κι εκείνος απαντάει τις αλήθειες μου. Γελάει με θράσος μπροστά στο ίδιο μου το αίμα που δε λέει πια να ξεραθεί, φοβάμαι μη στεγνώσω. Μα έτσι φαίνεται πως κι εγώ γελάω κατάμουτρα στα «δεν (σε) έχω» μου που παραμένουν ανοιχτά σαν φρέσκια ακόμη πληγή, γιατί εκείνος με αναγκάζει. Με παρασέρνει. Με ένα γέλιο απίστευτο σαν παράνοιας ξέσπασμα, δυστυχώς μόνο ολιγόλεπτα λυτρωτικό.

Εγώ κι ο ψεύτης εαυτός μου
Εγώ κι ο ψεύτης εαυτός μου

Ο ψεύτης εαυτός μου κι εγώ, παίζουμε πολλές φορές και κρυφτό. Ανάμεσα σε λέξεις, μηνύματα διφορούμενα κι αρνήσεις που φωνάζουν «ναι». Καμιά φορά, βέβαια, κουράζεται. Σταματάει και μου χαϊδεύει τα μαλλιά λέγοντάς μου ψιθυριστά στο αυτί πόσο όμορφη είμαι. Τότε για λίγο θυμάμαι. Με κοιτάζω, με βλέπω και θυμάμαι. Μου κλείνει το μάτι, σκάω ένα χαμόγελο και φεύγω λίγο πριν ξαναγυρίσω στο μηδέν λες και τις κινήσεις μου υποκινεί μια κατάρα από «Ε» που όμοιά της δεν υπάρχει κι η ίδια μη σου τύχει.

Ξέρεις τι άλλο παίζουμε εγώ κι ο ψεύτης εαυτός μου; Τυφλόμυγα. Μου κλείνει τα μάτια μπροστά στις επώδυνες αποκαλύψεις και προσπαθεί να μου τις φέρει με τρόπο γύρω-γύρω βάζοντάς με να τις μαντεύω μία-μία πριν καταλάβω τι μου γίνεται και τις πιάσω εγώ η ίδια. Τότε ανοίγω τα μάτια. Τις βλέπω. Κι έτσι μπορώ να λέω πως ήδη κάτι είχα υποψιαστεί αλλά, να, δεν ήθελα να το δω.

Είμαστε καλή παρέα εγώ κι εκείνος. Με προστατεύει από τους ψεύτες λέγοντάς τους ψέματα και μετά με κάνει να τα πιστεύω κι εγώ η ίδια. Πλάθει ιστορίες για να χανόμαστε μέσα μαζί, προειδοποιεί κάθε εισβολέα πως κανείς, λέει, εδώ δεν είναι εμπιστοσύνης κι υψώνει τοίχους για να μείνω ασφαλής.

Εγώ κι ο ψεύτης εαυτός μου

Μία φορά μόνο τον στρίμωξαν. Τον στρίμωξαν άσχημα κι έψαχνα εγώ μήνες ολόκληρους να τον βρω, να δω αν ζει, αν πέθανε, αν το ‘σκασε ή αν είχε χαθεί. Τον είχαν απαγάγει. Μου τον επέστρεψαν σημαδεμένο και μου είπε μια αλήθεια πάνω στον πόνο του. Πως ποτέ λέει δε θα μπορέσει να είναι ακριβώς ο ίδιος μα θα βάλει τα δυνατά του ν’ αντέξει ώσπου να πάρω εγώ τη θέση του.

Ένα απόψε σχεδόν σαν όλα τα άλλα εγώ κι ο ψεύτης εαυτός μου θελήσαμε ν’ αλλάξουμε θέσεις. Και τώρα, ένα βράδυ σχεδόν όπως όλα τα υπόλοιπα, που κατεβάζουμε τζούρες και σβήνουμε άχρηστες εξομολογήσεις, ίσως εγώ να είμαι αυτός, ίσως να ψεύδομαι ίσως και όχι…

Εγώ κι ο ψεύτης εαυτός μου

κείμενο | έλλη πράντζου
φωτογραφίες | έλλη πράντζου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης