Εκεί... στη μέση

Είπα θα γράψω. Θα γράψω να ξεράσω απόψε λέξεις, έτσι ξεσπάω εγώ. Νόμιζα ότι πάντα εκεί θα βρίσκω διεξόδους. Μα δε με έμαθα καλά ακόμη φαίνεται κι οι λέξεις μου άρχισαν να υποκλίνονται μπροστά σε κάτι που δε θέλω να ονομάσω. Ήρθαν και μου είπαν ότι νιώθουν πλέον λίγες, λέει, δεν αρκούν. Κόψε το κεφάλι σου μου είπαν και βρες κάπως αλλιώς να ξεσπάσεις τα μέσα σου. Κι έφυγαν.

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης
Random (για κάτι που δε θέλω να ονομάσω)

Ο κέρσορας αναβοσβήνει πάνω σε μια λευκή ηλεκτρονική σελίδα. Τόσο κρύο είχα χρόνια να αισθανθώ. Τέτοιο κενό είχα μια αιωνιότητα να βιώσω στο πετσί μου. Δε σας χρειάζομαι λέξεις. Θα τα σπάσω όλα μια μέρα και θα φύγω έτσι απλά. Θα τα βροντήξω όπως τους πρέπει, θα διαλοστείλω και μένα που με κούρασα έτσι και μη με είδατε. Θα λιποτακτήσω ξανά απ’ την πραγματικότητα και θα φτιάξω άλλη, δική μου. Έτσι, με θράσος, θα δηλώσω δειλή μπροστά στο επιβεβλημένο μιας κατάστασης που δε γουστάρω να βιώνω κι άντε γεια. Θα χαθώ εκεί μέσα και μετά θα με ψάχνετε εσείς. Μα δε θα ξαναγυρίσω. Για κανέναν. Ή φεύγεις ή δε φεύγεις τελικά.

Ό,τι μισώ περισσότερο, μαζί με κάποια άλλα συναισθήματα που τα έστειλα καιρό τώρα ήδη να πάνε να γαμηθούν, είναι το να νιώθω παγιδευμένη κάπου στη μέση. Ούτε πίσω, ούτε μπρος. Να κρυφοκοιτάς, που λες, ένα παρελθόν δίχως νόημα, φτιαγμένο από εικόνες που μοιάζουν πλέον με ψέμα και να στέκεσαι μπροστά σε ένα μέλλον που δε σε γεμίζει κι ας μην ξέρεις καν με τι μοιάζει αυτό. Στην πραγματικότητα μόνο το παρόν υπάρχει αλλά εσύ, εκεί, παγιδευμένος στη μέση, το αγνοείς επιδεικτικά κρατώντας όμηρο τον ίδιο σου τον εαυτό. Κι έχεις και το θράσος να ισχυρίζεσαι ότι δε γίνεται αλλιώς.

Random (για κάτι που δε θέλω να ονομάσω)
Random (για κάτι που δε θέλω να ονομάσω)

Όντως δε γίνεται αλλιώς. Και δε γίνεται αλλιώς ξέρεις γιατί; Γιατί όσα σε κρατάνε φυλακισμένο τα ‘χει πρώτα φυλακίσει η ίδια σου η καρδιά από φόβο μην τα χάσεις κι από μέσα σου. Από φόβο μήπως ξεχαστούν και σε ξεχάσουν. Λες και η σκέψη σου μετατρέπει την απουσία σε τηλεπάθεια με κάτι που δεν είναι αμοιβαίο. Για τέτοιες αυταπάτες μιλάμε και γινόμαστε έτσι ήρωες στο «ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» της ίδιας μας της ζωής. Παντού αυταπάτες. Και; Είναι κακό, θα μου πεις, να ζεις με τις αυταπάτες σου αν αυτές σε κάνουν να νιώθεις λίγο καλύτερα; Ακόμη κι αν γουστάρεις να ξύνεις πληγές και να φτιάχνεσαι μόνος σου γιατί ο πόνος είναι ό,τι σου απέμεινε απ’ όσα θέλησες, πού είναι -θα μου πεις- το κακό;

Δεν έχω απάντηση σε κάτι που με ρωτάω καθημερινά κι εγώ η ίδια, μα ξέρεις τι; Ίσως και το «πένθος» να είναι μια μορφή επανάπαυσης, το ‘χεις σκεφτεί αυτό; Θέλω να πω…σου στερεί κάτι το οποίο, αν του έδινες ευκαιρία ν’ αναπνεύσει έξω από την ασφυκτική ατμόσφαιρα της ματαιότητάς σου, ίσως να αποδεικνυόταν η λύση σε ό,τι τώρα σου τρώει τα σωθικά. Μόνο κάτι υπαρκτό μπορεί να «σκοτώσει» κάτι άλλο που κάποτε υπήρξε. Κι εσύ πενθείς και σκοτώνεις κάθε άλλη μορφή ζωής που προσπαθεί ν’ αναπτυχθεί κοντά σου θεωρώντας όλα τα υπόλοιπα εν συγκρίσει ανούσια κι ευτελή.

Random (για κάτι που δε θέλω να ονομάσω)

Ο κέρσορας εξακολουθεί ν’ αναβοσβήνει πάνω στην άσπρη οθόνη. Δε βαριέσαι. Τα πιο γεμάτα μυαλά είναι εκείνα που δε λένε πολλά γιατί είναι φτιαγμένα από χάος. Κι αυτή η λευκή σελίδα μπροστά μου κρύβει όσα δε θα μπορέσω ποτέ να συντάξω σε αράδες κι επαναλαμβανόμενες λέξεις που τελικά όντως δεν αρκούν. Μόνο το κενό μπορεί ίσως να χωρέσει ένα χάος.

Στριμώχνομαι. Καθημερινά κι ανελέητα. Και δεν είναι που δεν τα ‘χω καλά με μένα, με τον κόσμο, με το κωλοσύστημα, με μια κοινωνία άδικη και τα συναφή. Αυτά όλα εσύ τα φτιάχνεις ή τα χαλάς. Στριμώχνομαι από τα ελάχιστα πράγματα που δεν είναι στο χέρι μου. Όπως η αμοιβαιότητα σε κάτι που δε θέλω να ονομάσω.

Random (για κάτι που δε θέλω να ονομάσω)

Για χάρη της η σελίδα θα γεμίσει πεισματικά, έτσι απλά, με ένα ακόμη random brain storming τελικά που ίσως δεν αφορά κανέναν εκεί έξω μα δε με νοιάζει. Όντα εγωιστικά, όταν είμαστε ερωτευμένοι ζούμε μόνο για εμάς και τον Άλλο. Που δίνει νόημα, νιώθουμε, έστω κι εφήμερα στην ύπαρξή μας. Κι αυτό το τελευταίο το είπα, έτσι. Χωρίς λόγο.

κείμενο | έλλη πράντζου
φωτογραφίες | έλλη πράντζου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης