R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Θεσσαλονίκη…

Σε μισώ και σ’ αγαπώ.

Είναι ώρες που μισώ αυτήν την πόλη.

Είναι η υγρασία που τις νύχτες δε σε αφήνει να αναπνεύσεις, είναι η βρωμιά της θάλασσας που δε σταμάτησαν τόσοι και τόσοι να πετάνε τα σκουπίδια τους, είναι η υποκρισία των ανθρώπων που δε νοιάστηκαν για όσους πάτησαν, που πλέον άνετοι μες στα κασμήρια τους είναι γελαστοί. Είναι η πόλη της καψούρας που θέλεις να ξεχάσεις, των υπερβολικά βαμμένων γυναικών ανεξαρτήτως ώρας και ημέρας, της τρύπιας εξάτμισης και του μονοπωλίου στη δημόσια μεταφορά.

Δεν είναι εύκολη η Σαλονίκη. Δε σου χαρίζει και πολλά για να τα βγάλεις πέρα. Τα έχει όλα τακτοποιήσει από πριν και δεν ανέχεται τη δυσανεξία σου.

single photo

Χωρισμένη στα δυο, όπως κάθε μεγαλούπολη, ξέρει να επιβάλει όρια ανάμεσα σε πλούσιους και ακτήμονες. Δυο στρατόπεδα σε έναν αφανή πόλεμο. Από τη μια, η ψευτομεσαία τάξη κι από την άλλη όσοι παλεύουν να επιβιώσουν, μ’ ένα όνειρο κάποτε να μπορέσουν να ξεφύγουν. Έντονες οι διαφορές από μέρος σε μέρος. Ανώγεια και κατώγεια, λίγο-πολύ ξέρεις πού βρίσκεσαι μόνο απ’ τις εικόνες γύρω σου. Καυσαέριο και μπόχα προχωράνε χέρι-χέρι. Ειδικά τις μέρες άπνοιας θέλεις μάσκα για το κέντρο. Η γραφειοκρατία να δοκιμάζει την υπομονή και το χάος μες στους δρόμους να συμπληρώνει το θέατρο της τρέλας.

single photo

Όσο περνάνε τα χρόνια τόσο με μπερδεύει αυτή η πόλη.
Μόνιμα αποκλεισμένη από δυνατότητες ανάπτυξης μπόρεσε και εξελίχθηκε σε έναν βορρά ξεχωριστό. Της φτώχειας και της λαϊκούρας, όμως αληθινό και ειλικρινή.

Πάντα μάζευε τον κόσμο από τριγύρω της. Μακεδονία, Θράκη μέχρι και Θεσσαλία την έχουν αγαπήσει και τη μετατρέψανε σε καζάνι με διαφορετικές καταγωγές. Ποικιλομορφία και πολλαπλότητα στο μεγαλείο τους, μαζεμένες σε ένα κέντρο που χωράει όλων των λογιών τις ιστορίες. Πανεπιστήμια γεμάτα με νιάτα από κάθε γωνιά της χώρας φτιάχνουν έναν πίνακα με ανθρώπους που μόνο τα ταξίδια θα σου γνώριζαν.

Κι όμως, όσο διαφορετικά κι αν είναι τα κομμάτια της, όση απόσταση κι αν έχουν οι ντόπιοι μεταξύ τους, όσοι κι αν έρχονται από γειτονικά ή μακρινά σημεία, αυτή εδώ η πόλη έχει την ικανότητα να τους ενώνει.

Για όσο διαρκεί το σκοτάδι, όλοι όσοι γυρνάνε στα στενά της είναι ένα. Όσα ή όποια κι αν είναι αυτά που χωρίζουν τους ανθρώπους της, η νύχτα δεν τους ξεχωρίζει αλλά τους φέρνει κοντά. Η νύχτα της Θεσσαλονίκης είναι ο χρόνος της ειρήνης. Τίποτα δε μετράει: καταγωγή, εμφάνιση, γούστα. Οι διαφορές σταματούν, οι μάσκες της καλοπέρασης φοριούνται και όλοι έχουν μόνο στόχο τους να ξεχάσουν.

single photo Και ό, τι σε κάνει να ξεχνάς έχει μεγάλη δύναμη. Σου δίνει ηρεμία στο μυαλό για να αντέξεις την αυριανή τρέλα της ημέρας. Κουράγιο γι’ αυτό το καινούργιο κάτι που περιμένεις όσο περνάνε οι στιγμές. Λίγη ελευθερία παραπάνω απ’ όση φρόντισες να έχεις.

Γιατί όση ελευθερία έχω το χρωστάω σ’ αυτήν. Είναι η πόλη των πρώτων φιλιών κάτω από κίτρινες λάμπες, των τσιγάρων σε κρυφά παρκάκια και της ρετσίνας σε μαγαζιά της μιας κιθάρας. Είναι η πόλη που γεννάει τους αλήτες. Όχι τα κλεφτόμουτρα και τους πονηρούς. Τους άλλους, τους μάγκες. Που δεν τους ακουμπάνε δηθενιές και τυπικότητες. Που λένε αυτά που νιώθουν και εκφράζουν αυτά που τους τρελαίνουν. Τους ελεύθερους που σε μαγεύουν.

Και όση ελευθερία μπορώ να λέω ότι έχω, χωρίς να κοροϊδεύομαι, είναι όση μου έμαθε αυτή η πόλη.

single photo Μια πόλη που ακόμα κι αν πρέπει να μάθεις πώς να τη ζεις, ώρες-ώρες την αγαπάω με έναν τρόπο μαγικό.

κείμενο | γιάννης κατάκης
φωτογραφίες | χάιντι σεραφειμίδου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + αλέξανδρος κόγκας