R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Η Πολιτική διαπραγμάτευση με μπρατσάκια και καπέλο

Τι θ’ ακούσεις αυτές τις μέρες στις παραλίες

Έκλεισες την τηλεόραση, πέταξες το ραδιόφωνο από το παράθυρο, ούρλιαξες σαν τον Ταρζάν την ώρα που άκουγες την πολιτική προπαγάνδα και φόρεσες μαγιό, πήρες όλα τα αξεσουάρ κι έτρεξες πανικόβλητος στην παραλία.

Ο κόσμος φαίνεται ν’ απολαμβάνει τη θάλασσα και να εξακολουθεί να καταφεύγει στις παραλίες, ενώ όλα πάνε στραβά και το μέλλον της χώρας είναι αβέβαιο. Τη στιγμή λοιπόν που έχεις κλείσει τα μάτια και νομίζεις ότι θα πεθάνεις πάνω στην ξαπλώστρα ακούς δύο ηλικιωμένες, πάνω στη συζήτηση για τα γεμιστά, να μιλούν μ’ αυτό το ιδιαίτερο accent που έχουν οι άνθρωποι στη νότια Ελλάδα για πολιτικές διαπραγματεύσεις. Βγάζεις το καπέλο από τα μούτρα σου, σηκώνεσαι όρθιος και τις κοιτάς με βλέμμα Σόιμπλε.

single photo «Πάντως εγώ το περίμενα και το έλεγα τόσο καιρό, κανείς δεν με άκουγε!». Αχ ρε Αλέξη! Γιατί δεν άκουσες την κυρία Ρούλα από τους Γαργαλιάνους Μεσσηνίας; Γιατί δεν ζήταγες τουλάχιστον μια συνταγή για σπανακόπιτα να τρατάρεις τη μαντάμ Μέρκελ μπας και είναι πιο επιεικής; Γιατί δεν είσαι κοντά στους ψηφοφόρους σου, μίστερ Τσίπρας;

Παίρνεις απόφαση, λοιπόν, ν’ αφήσεις τη ζεστή αγκαλιά της ξαπλώστρας και του φραπέ και βουτάς στη θάλασσα που παρεμπιπτόντως στα ρηχά είναι ύποπτα ζεστή. Νομίζεις πως ξέφυγες από την γκρίνια και τη μιζέρια (και τη συνταγή για τα γεμιστά) μέχρι που ακούς μια διαπεραστική φωνή να ωρύεται κάπου στο βάθος της σημαδούρας «Προδότες! Όλοι τους προδότες! Θα μας πεθάνουν όλους!». Εκείνη τη στιγμή σκέφτεσαι «Μα γιατί δεν είναι όλοι στα ΑΤΜ να ησυχάσω;» Εεε, παλικάρι, τρέχα καλέ μη σου πάρουν τα λεφτά...μήπως και ηρεμήσουμε κι εμείς λίγο. Και ναι, είναι δικαίωμα σου να μην αγχώνεσαι, άλλωστε δεν θ’ αλλάξεις τίποτα με το να σκας όλη μέρα και να σκέφτεσαι μακάβρια σενάρια πανικού που κάποιοι θέλουν να επεξεργάζεσαι και να τρομοκρατείσαι. Ας σε πούνε κι αναίσθητο στην τελική. Το άγχος, λέει, σκοτώνει.

single photo

Ευτυχώς τα παιδάκια δεν έχουν αφήσει ακόμα τους φουσκωτούς καρχαρίες για να μιλάνε για το Grexit ή δεν σταμάτησαν να κτίζουν σπιτάκια στην άμμο με το φόβο μήπως και τους τα πάρει η εφορία. Οι Έλληνες καταφεύγουν στην παραλία γιατί το έχουν ανάγκη και οι διακοπές ήταν από πάντα κάτι ιερό γι’ αυτό το λαό. Θα προτιμούσαμε νομίζω να μας πάρουν τον Παρθενώνα παρά τα καλοκαίρια και τη μαγεία τους. Ας μην στερούμε λοιπόν τη μαγεία αυτή ο ένας από τον άλλον. Ας μη μιλάμε, τουλάχιστον στις παραλίες, για τον Τσίπρα και την παρέα του.

single photo

Μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερες τοξικές για τα νεύρα σου συζητήσεις. Μέρα με τη μέρα όλο και περισσότεροι άνθρωποι στις παραλίες. Από τη μία, αυτοί που ήρθαν για το κους-κους και το πολιτικό φόρουμ, ικανοποιώντας έτσι το απωθημένο τους να βγουν σε παράθυρο ειδήσεων και να καπελώσουν το συνομιλητή τους, κι από την άλλη, οι αθώοι, ο άμαχος πληθυσμός των αγανακτισμένων που θέλει να ξεπρήξει το συκώτι του από την πολιτική προπαγάνδα των ΜΜΕ και με λύπη συναντά την ομάδα Α στη διπλανή ξαπλώστρα.

Ας τιμήσουμε λοιπόν το καλοκαίρι. Ας καούμε καλύτερα από τον ήλιο κι όχι από καμένες συζητήσεις στις παραλίες.

κείμενο εύη μίνου |
επιμέλεια | μιχάλης χασιώτης + ιάκωβος καγκελίδης