R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Σκάσε…

Το βασίλειό μου για λίγη ησυχία…

Μεγαλύτερα τρολ από τους αρχαίους ημών δεν έχουν εμφανιστεί.

Ο ένας σκότωσε τον γιο του και τον πρόσφερε ως μεζέ στους θεούς για να τους κάνει πλάκα, ο άλλος πήδηξε τη μάνα του κι όταν το έμαθε έβγαλε μόνος του τα μάτια του, η άλλη σκότωσε τα παιδιά της για να πικάρει τον γκόμενό της… Κι αυτά είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου, τα πάνω ράφια, τα mainstream κομμάτια. Ήταν όμως σε μερικά θέματα κύριοι, αυτό οφείλουμε να το ομολογήσουμε. Για ένα όμως τους ζηλεύω πραγματικά. Για την έμφαση που έδιναν στην ησυχία, στην κατανόηση της αξίας της ήρεμης έκφρασης. Μέσα απ’ τα δόντια τους μιλούσαν λέει οι Αθηναίοι. Μαγκιά τους. Φτάνει που οι σκέψεις τους ήταν δυνατές.

single photo Στον δικό μου κόσμο δεν γνώρισα ποτέ ησυχία. Ακόμη και σήμερα, ενώ γνωρίζω πως θεωρητικά υπάρχει κάπου, δεν την έχω ζήσει, δεν την έχω νιώσει με τις αισθήσεις μου. Όλοι πάντα μιλούσαν δυνατά, έβριζαν φτύνοντας συλλαβές και χειρονομούσαν τρέμοντας από ζωή και νεύρο. Η τηλεόραση μου έμαθε από μικρό να προσέχω και να σέβομαι αυτόν που μπλαβιάζει από τις τσιρίδες και το σχολείο μου δίδαξε πως όταν γίνεται κάτι κακό, κάποιος θα βγάλει το λαρύγγι του και θα επαναφέρει την τάξη. Τα αυτιά μου στόμωσαν και τ’ αρχίδια μου πρήστηκαν. Κάπως έτσι κατάλαβαν πως είμαι έτοιμος για τις προκλήσεις της ζωής.

Το ίδιο μου λέει έχει πάθει και η Μαριοάρα. Η μάνα της μια ζωή να τσιρίζει για να καλύπτει με τη φωνή της τον ήχο του προπολεμικού απορροφητήρα, ο αδερφός της να μαρσάρει το δίχρονο κάτω στο γκαράζ, η δίδυμη αδερφή της να ξεκαρδίζεται μπροστά στην τηλεόραση ή στο τηλέφωνο κι ο πατέρας της να απουσιάζει εκκωφαντικά. Πώς να μην τη δικαιολογώ όταν παθαίνει τις κρισάρες της χωρίς ιδιαίτερο λόγο κι όταν μπουκώνει με τις άναρθρες κραυγές της το ηχείο του τηλεφώνου μου… Δεν τον έφτιαξα αυτόν τον κόσμο, μου λέει. Έτσι τον βρήκα. Πήγε και σχολείο και πάλι δεν έμαθε για την ησυχία τίποτα. Από τη βαβούρα της τάξης της, κατέβαζε παυσίπονα κάθε μεσημέρι, μετά έμαθε κι αυτή το κόλπο και φώναζε πιο δυνατά. Κατάλαβε τι πρέπει να κάνεις για να επιβληθείς.

single photo

Ακόμη και στον ύπνο μου ακούω τηλέφωνα να χτυπάνε δαιμονισμένα και συναυλίες κρουστών στη διαπασών. Μάλλον δεν έχω φάει ακόμη τα ψωμιά μου. Ξέρω από πρώτο χέρι πως τουλάχιστον οι παππούδες έχουν επιλεκτική ακοή. Ακούν μόνο ό,τι έχει να κάνει με συντάξεις και γυναίκες, εκτός βέβαια από τη φωνή της ίδιας της γυναίκας τους. Φταίει κι ο μαλάκας ο Οδυσσέας εδώ που τα λέμε. Τέτοιο παλικάρι και να μη μπορεί να ανταπεξέλθει σε ένα γυναικείο τραγουδάκι; Εμείς ρε υπερεκτιμημένε, ακούμε Μπεζεντάκου και Στικούδη και δεν είμαστε δεμένοι πουθενά. Χωρίς δίχτυ ασφαλείας… Εγώ στη θέση του θα λυνόμουν μόνο και μόνο για να τις κάνω να το βουλώσουν. Σκάστε μωρέ Σειρήνες! Μας τα κάνατε μπαλότσες, βρε αθεόφοβες. Σκάστε να ακούσουμε τη θάλασσα… Δεν θα βρείτε τραγούδι πιο θελκτικό από τον παφλασμό των κυμάτων στα βράχια.

single photo Τώρα τι; Κανένας δεν θυμάται το τραγούδι τους. Πιο εύκολα βρίσκεις άνθρωπο να σου πει πέντε σουξέ της Χριστίνας Φαρμάκη παρά κάποιον να γνωρίζει το δικό τους ρεπερτόριο. Αλλά θα πεις, άσε τους ανθρώπους, αυτοί πέθαναν από αιώνες, ησύχασαν. Εμείς τι σταυρό κουβαλάμε που γεννηθήκαμε με νεύρα και δεν αράζουμε πουθενά. Βαράνε τα κομπρεσέρ όλοι μέρα, κορνάρουν οι δυσκοίλιοι στα βολάν, άργησε πάλι χθες το βράδυ ο γείτονας, κλαίνε τα μωρά, παίρνουν τηλέφωνα οι εταιρείες για μεζονέτες που κέρδισα, τέρμα ο Βολάνης στο Χόντα το Σιβίκ, βήχω κι εγώ ανάθεμα το κρύωμα και γίνεται η ησυχία λέξη γραμμένη σε γραμμική Α’.…
Όχι τίποτα άλλο… Θα ηχήσουν κι αυτές οι σάλπιγγες καμιά ώρα και δεν θα πάρω χαμπάρι. Να βάλω το κυριακάτικό μου το κοστούμι, βρε αδερφέ…

κείμενο | αλέξανδρος_κόγκας
επιμέλεια | πωλίνα_ταϊγανίδου΄+ιάκωβος_καγκελίδης