R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Σκουριασμένες πολιτείες

«θα φύγεις το ξέεερω, αλλά τον Σεπτέμβρη πάλι σε εμένα θα γυρίσεις»

Μια φορά και έναν καιρό οι άνθρωποι έφτιαξαν τις πόλεις.

Μαζεύτηκαν όλοι μαζί μία εκνευριστικά παγωμένη νύχτα (μάλλον σε κάποια παλαιολιθική εποχή... ναι από αυτές τις «παλιές καλές εποχές» που κανείς μας δεν έχει ζήσει) και αποφάσισαν να παίξουν με τα τουβλάκια τους για να περάσει η ώρα. Ο ανταγωνισμός όμως ήταν μεγάλος και ίσως λίγο… βίαιος. Εξάλλου δεν ήταν και φημισμένοι και για τους καλούς τους τρόπους οι άνθρωποι των σπηλαίων. Έτσι έκτιζαν όλη νύχτα μέχρι κάποιος να καταφέρει να φτάσει το κτίσμα του ως τον ουρανό. Και έτσι έγινε. Μόνο που ο κακόμοιρος ο ουρανός γρατζουνίστηκε και έβρεξε βλακεία.. Μα ΠΑΡΑ πολλή βλακεία(κάποιοι μάλιστα λένε ότι τα πρώτα κτίσματα των ανθρώπων ήταν ουρανο-ξύστες! ναι δεν το ξέρατε;!).

single photo Μετά οι άνθρωποι άρχισαν να τρέχουν και να ιδρώνουν και να τρέχουν πιο πολύ και να ιδρώνουν ακόμα περισσότερο. Δεν κοιτούν δίπλα τους. Είναι σίγουροι οτι είναι ασφαλείς. Μα είναι απλώς βλάκες μόνο που δεν το ξέρουν γιατι φυσικά ειναι πολύ μεγάλοι βλακες για να το δούν,όπως σας ειπα και πιο πριν.

Όταν υπάρχει ζέστη υπάρχει και καπνός...καπνός απο αυτούς που ποτίζουν την φαντασία σου με καλοκαιρινά αεράκια. Είσαι σε μία ξαπλώστρα. Τα μάτια σου κλειστά και ένα παγωμένο mojito είναι ακουμπισμένο στο ξύλινο τραπεζάκι. Τώρα ανοίγιες τα μάτια σου και το ονειρο γειώνεται. Είσαι παγιδευμένος στο γεμάτο αστικό και ξεφυσάς όταν καταλαβαίνεις ότι το καλοκαίρι αργεί.... αλλά είναι ήδη καυτά και ιδρωμένα τα πάντα γύρω σου.

Όταν η πόλη σε παγιδεύει έτσι ύπουλα, υποχθόνια και με σατανικό τρόπο, οι πολυκατοικίες σου φωνάζουν όταν περπατάς με τα κλειστά σου παπούτσια στο καυτό πεζοδρόμιο: «θα φύγεις το ξέεερω, αλλά τον Σεπτέμβρη πάλι σε εμένα θα γυρίσεις. Μόνο που τον χειμώνα θα σε παγώσω μέχρι να πεθάνει όλη σου η ψυχική αντοχή». Έχουμε επιλέξει να ζούμε έτσι. Απάνθρωποι άνθρωποι σε απάνθρωπα δημιουργήματα των απανθρώπων. Δέν είναι και εύκολο να επαναστατείς. Θα είσαι πάντα μόνος σου... έτσι δεν λες κάθε φορά που ρίχνεις κατάρες και γκρινιάζεις για το πόσο απρόσωπες είναι οι πόλεις; «Είμαι απλά καταδικασμένος» είπες χτες όταν σκέφτηκες ένα μικρο σπίτι στο λιβάδι (οχι εκείνο το γνωστό...).

single photo Η πόλη γίνεται το παραδοσιακό ναρκωτικό σου. Ο χώρος που υπάρχεις και σκέφτεσαι. Είναι το σπίτι με την μούχλα που κληρονόμησες απο τον ξεχασμένο 3ο θείο σου και αποφασίζεις να το συντηρείς μέχρι να πεθάνεις... ακόμα και αν δεν ζεις μέσα σε αυτό. Ακόμα και αν η φαντασία και οι επιθυμίες σου δεν σε συντροφεύουν κάθε φορά που βάφεις την μαυρίλα στο ταβάνι. Θες να περπατάς και να μην σε κοιτάει κανείς. Θες την μαγεία και την ασφάλεια που σου προσφέρει η ανωνυμία. Ναι, είναι εντυπωσιακό. Τρομακτικά εντυπωσιακό.
single photo

Η επανάστασή σου θα γίνει πρώτα στο σκουριασμένο σου μυαλό. Οι κουτσουλιές απο τα άχρηστα περιστέρια δεν πετρώνουν τόσο εύκολα την ματαιόδοξη φαντασία σου που σου κρατάει συντροφιά εκείνες τις ώρες που πνίγεσαι και σκας στον κενό αέρα της πόλης. Είσαι ελεύθερος με τρόπο σπάνιο. Μπορεί να είναι και παγίδα, ακόμα και αν δεν το ξέρεις(;). Η άρνησή σου είναι αυτό που σε κάνει να αγαπάς την αγαπημένη σου πόλη.

single photo

κείμενο | εύη μίνου
φωτογραφίες | εύη μίνου
επιμέλεια | αλέξανδρος_κόγκας + τάσος θώμογλου