Για τους φίλους που έδωσαν Πανελλήνιες

Καλησπέρα,

Ονομάζομαι Χρήστος και είμαι 20 χρονών. Πριν κάποια χρόνια είχα και εγώ μία φυσιολογική ζωή. Έπειτα συνέβησαν πολλά. Πριν ένα χρόνο έφυγα από το σπίτι μου στο χωριό, όπου κατοικούσα με τους γονείς μου. Πήγα να ζήσω σε μία κοντινή πόλη με σκοπό να προετοιμαστώ και να δώσω εξετάσεις για να περάσω στο πανεπιστήμιο.

Η ζωή εκεί δεν ήταν εύκολη. Ένα μήνα μετά την άφιξή μου η πόλη έμεινε χωρίς ρεύμα. Δεν πτοήθηκα. Διάβαζα μεσονυχτίς με το φως των κεριών. Λίγο καιρό μετά, βρήκα σε ένα μικροπωλητή που σύχναζε στη γειτονιά μου, ένα φωτάκι που δούλευε με μπαταρίες, το οποίο με βοήθησε πολύ. Είχα όνειρα. Ήθελα να περάσω ιατρική, να βοηθήσω τους συνανθρώπους μου. Οι γονείς μου με ωθούσαν να διαβάζω ακόμη περισσότερο. Είχαν όνειρα και αυτοί για εμένα.

κείμενο | στέργιος μέλιος */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + οδυσσέας κοσμάτος
Στρατόπεδο Εξετάσεων 2016

Τρεις φορές την εβδομάδα είχα μάθημα στο φροντιστήριο. Ο δρόμος για να φτάσω εκεί μου φαινόταν Γολγοθάς, παρόλη τη μικρή απόσταση από το σπίτι μου. Κάθε μέρα άκουγα για άτομα που άρπαζαν από το δρόμο. Τους εξαφάνιζαν. Όταν έφτανα σπίτι, συνέχιζα το διάβασμα. Τόσο μπερδεμένα συναισθήματα. Από τη μία χαρά που ακόμη είμαι εδώ, από την άλλη λύπη. Την άλλη μέρα πάλι από την αρχή.

Το χειρότερο ήταν αυτός ο θόρυβος. Στο διάβασμα… στο φροντιστήριο… στο σχολείο... στον ύπνο. Πόσες φορές πετάχτηκα πάνω και η καρδιά μου έτρεχε. Βόμβες. Βόμβες παντού. Δεν ήξερες από πού έρχονταν και πού πήγαιναν. Ζούσες με το άγχος. Το φόβο για τη ζωή σου και την ζωή αυτών που αγαπάς. Μήπως ήρθε η σειρά μου; Αυτή η μόνιμη απορία.

Επιβίωσα. Έδωσα εξετάσεις και έγραψα πολύ καλά. Πέρασα ιατρική. Το όνειρό μου πραγματοποιήθηκε.

Στρατόπεδο Εξετάσεων 2016

Κάτι όμως ξέχασα να σας πω. Ο Νίκος. Δίναμε μαζί εξετάσεις. Ήμασταν κάθε μέρα μαζί... ο καλύτερός μου φίλος. Μαζί μεγαλώσαμε. Μία μέρα πριν δώσουμε το τελευταίο μάθημα σκοτώθηκε. Ήρθε μία βόμβα και τον σκότωσε. Πώς να πάω να γράψω τώρα εγώ;

Πήγα. Έγραψα το όνομά μου και μία άσκηση. Με έπιασαν τα κλάματα και έφυγα.

Κι όμως επιβίωσα.

Δύο μήνες μετά ξεκίνησαν τα μαθήματα. Ωραίο πανεπιστήμιο, αλλά κακή διαδρομή. Αίμα. Θόρυβος. Φόβος.

Στρατόπεδο Εξετάσεων 2016

Μπορεί να μη με λένε Χρήστο, ούτε και τον φίλο μου Νίκο… αλλά τώρα είμαι εδώ. Είμαι μέσα σε ένα στρατόπεδο και περιμένω να ξανακάνω όνειρα. Τι άλλο συνέβη τα τελευταία χρόνια είναι μία άλλη συζήτηση. Αυτές είναι οι δικές μου Πανελλαδικές. Μα εσύ με ρωτάς γιατί έφυγα.

Υ.Γ Καλές σπουδές… Σ' αγαπώ

κείμενο | στέργιος μέλιος
επιμέλεια |οδυσσέας κοσμάτος + ιάκωβος καγκελίδης