Το ραχάτι του χρόνου

Δυο μέρες μόνο. Ό,τι αξίζει είναι η προσμονή. Στην απλωσιά του σαββατοκύριακου χρόνου. Παύση έγνοιας και συσσώρευσης σκαμπανεβασμάτων.
Το "άραξε" σε όλες του τις στάσεις. Κάθετη, οριζόντια, στον καναπέ, στο τζάκι δίπλα. Απέναντι από την τηλεόραση ανοιχτή μόνο να παίζει-δίχως να την κοιτάς. Βαρεμάρα στην διθέσια πολυθρόνα παρέα με το tablet. Στο κρεβάτι για χουζούρι, στην καφετέρια με φίλους. Έτσι μεταφράζεται το Σαββατοκύριακο του "αφημένου", σε έναν ετοιμοπόλεμο, μα και παρατημένο, βίο. 

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | τάσος θώμογλου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης
Θνητό Σαββατοκύριακο

Μια λέξη, δύο ημέρες. 'Ενα "Άραξε". Με καλή μουσική, chat στο viber και χάζεμα στο facebook. Φωτιά να παίρνουν τα τηλέφωνα για κουτσομπολιά και νέα με φίλους και γνωστούς και ΄συ ρέκλα στην καρέκλα. Τώρα που, το τίποτα σε ένα Σαββατοκύριακο είναι ο ένθετος πρωταγωνιστής. 
Στα επίγεια γίνονται τα καλύτερα check-in για ταξίδια του μυαλού. Εκεί που ο χρόνος είναι αλαργινός κι οι δείκτες του ρολογιού κάνουν ανέμελο παιχνίδι που δεν σε σκιάζει. 
Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Τον αθόρυβο πάγκο του, που τρίζει από καλοπέραση, σαν λίγο "του κουνηθείς".

Τεμπελιστάν και ησυχία. Σε ένα βίο θορυβώδη-εσύ, η αποτοξίνωση του κακού εαυτού σου και κάνα δυο εκκρεμότητες να γίνουν παρελθόν. 
Αρκετά με την καθημερινότητα του πενταημέρου. Του φυλακισμένου στα ίδια και τα ίδια, με σήμα έναρξης ένα ξυπνητήρι που κάθε εννιά λεπτά, του ζητάς παράταση. Τώρα πατάς παράβλεψη στον ήχο και γυρνάς πλευρό, συνεχίζοντας τον ύπνο. Χουζουρεύεις στην αγκαλιά της συντροφιάς σου. Σηκώνεσαι σαν τον δεκαοχτάρη βαριοερωτευμένο και φτιάχνεις καφέ για δυο, σε διπλό κρεβάτι πάνω να σαλπάρει.

Θνητό Σαββατοκύριακο

Με γέλια, βλέμματα, σκέψεις και δυο κουβέντες ξεκάθαρες να ειπωθούν. Ένα σου πρόβλημα να λεχθεί και να "σ΄αγαπώ" αντάμα. Συλλαβιστά, ψιθυριστά και φευγαλέα, όπως είναι και η "τράτα" της ζωής. Βάρκα στον μόλο αραγμένη. Ζωή που χάνει χρόνια, λέξεις και στιγμές, πατάει μια παύση με όρκο σε δυο "χιώτικες" μέρες και ποτίζει με νερό το άνθος του οξυγόνου σου. 
"Μια στάση εδώ" στην ζωή για δυο μέρες μόνο. Ρέμπελος στο τίποτα που, χαμογελαστά, δεν ξέρεις πως να διαχειριστείς.

Θνητό Σαββατοκύριακο

Βόλτα με τον σκύλο. Εσύ πιο τεμπέλικα να περπατάς από εκείνον. Να σκύβεις να μαζέψεις τις ακαθαρσίες του και να χαίρεσαι την καθαρότητα του ΣΚ που θα τα ξενυχτήσεις, θα τα τεντώσεις και θα τα ξεχειλώσεις όλα. 
Κατάργηση γκρίνιας και μιζέριας από τα απανωτά "χτυπήματα" μιας διαγνωσμένα αγχωτικής ζωής. Ουράνιο τόξο 48 ωρών, σε μια ζωή γεμάτη καιρικές πληγές. 
Σε μια "τελευταία" ταβέρνα, λίγα τα πιάτα πάνω στο τραπέζι, πολλά τα γεμίσματα στα ποτηράκια της ρετσίνας και άπειρα τα γέλια και οι κουβέντες. "Να ΄ταν όλη η ζωή μας, Σαββατόβραδο"... Μην ψάχνεις την ουσία και τα βαρύγδουπα σε τούτα τα ανταμώματα. Η εστία του εγκάρδιου είναι που μετρά.

Θνητό Σαββατοκύριακο

Φωλιά-αδιέξοδο στον πόλεμο του βίου. Στον πυρήνα του Σαββατοκύριακου. Εκεί που ο ορισμός στον μαυροπίνακα είναι με κιμωλία γραμμένος, το "ό,τι να ΄ναι".
Δυο μέρες ανασύνταξη. Αναδιοργάνωση και Επαναπροσδιορισμός. Να μαζέψω τα κομμάτια μου και να βουλιάξω στην απόλυτη ταβανοθεραπεία. Το "από Δευτέρα" να έχει παραταγμένα όλα μου τα θέλω. Να ΄χει την ανανέωση σε προτεραιότητα, σαν αεράκι που φυσάει. 
"Μannequin Challenge" το Σαββατοκύριακο, σε μια σπινταρισμένη ζωή.
Με μποτάκια "τρακτερωτά" οργώνεις στην σιέστα σου, χώνεις το αύριο βαθιά μέσα στο συρτάρι και βγαίνεις στο μπαλκόνι χαζοχαρούμενα χαμογελαστός με θέα-πιάτο τον Χρόνο, που καρτερούσες μια ΄βδομάδα. 

Θνητό Σαββατοκύριακο

Ζητάς παράταση, σαν κοντεύει να τελειώσει, μα ακόμα δεν σε νοιάζει. Είναι νωρίς ακόμη, ακούς, και εσύ χαμένος στο αργά σου, δεν σε πολυνοιάζει...
Θνητός είσαι και το επόμενο ΣΚ είναι πολύ μακρινό, ελέω Δευτέρας. Μετά το Σαββατοκύριακο, μόνο στην στιγμή ποντάρεις. Στιγμή που θα διαρκέσει και πιο πολύ... εκεί κάνεις focus και γι' αυτό μέσα σου δόλια προσεύχεσαι. Μέλλοντας Παρατατικός ο Χρόνος. Στην διαιωνισμένη στιγμή, την τραβηγμένη από τα μαλλιά, με τρίχες χρυσομαλλούσας, σαν του παραμυθιού φλερτάρεις.
Άρχοντας του καναπέ, ενώ όλα γύρω σου "φωνάζουν". Εσύ στα μικρά, τα λίγα, τα ωραία να γουστάρεις. Έναν ήλιο, ένα λιωμένο πάγο, ένα φαγητό παρέα να μαγειρέψεις, μια ταινία, ένα ατέλειωτο φιλί που πέφτεις πάνω του ξανά και ξανά και μαγνητίζεσαι στα λάγνα του χείλη. Ένα βιβλίο, μια μεγάλη-γεμάτη αγκαλιά που τρίβει στοργικά την πλάτη του άλλου. Μια κουβέντα βοήθειας και αλήθειας. Όχι τυπικότητες, κατά συνθήκη ψεύδη και φιλόδοξες προδοσίες. Μείνε άνθρωπος. Κι όλα όνειρο. Stay tuned στο "απλός και ταπεινός". Με ήθος και αξίες. Για σένα και τους γύρω. Μην αλλάξεις πίστα στην κονσόλα. Μην λοξοκοιτάς αλλού. Και πάρε μια ανάσα. Ανάσα βαθιά. Δυο μέρες του φωτός είναι. Σπατάλησέ τες, ολούθε.  

Θνητό Σαββατοκύριακο

Σαββατοκύριακο σου λέω και εσύ ζήσε, μην απλά υπάρχεις. Γι' αυτούς που, εύκολα, στα δύσκολα πιστεύουν...


κείμενο | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | τάσος θώμογλου
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης