Λες κι αύριο δε θα δούμε (μα ούτε που μας νοιάζει)

Το άρωμα της νύχτας. Απροσδιόριστο μα και οικείο. Αισθησιακό όπως το άρωμα του ενός κορμιού, εκείνου που πιο πολύ ποθείς. Εκείνου που αναδύει η ίδια η σάρκα χωρίς ξένα ακριβά αρώματα να το υπερκαλύπτουν. Η νύχτα γεννιέται γυμνή σαν τον έρωτα. Μόνο το κλεμμένο φως της σελήνης καλύπτει τα μάτια της και μυστήρια σκορπάει στις πιο σκοτεινές γωνιές των πόλεων καθώς τα πάθη ξεδιπλώνονται μέσα σε επίσης κλεμμένες στιγμές κι ανάμεσα σε ανάσες λιγωμένες κι ενίοτε «παράνομες».

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης
to-aroma-tis-nyxtas
to-aroma-tis-nyxtas

Αχ, αυτή η νύχτα. Ψιθυρίζει σαν τα πιο ερωτικά μπλουζ όμορφα παραμύθια για ξελογιασμένους που τόλμησαν να πέσουν με τα μούτρα στη φωτιά. Τους ίδιους που όσο καίγονταν φώναζαν αμήν εις το όνομα του φτερωτού θεού τους. Βήματα κλεφτά πατούν στις μύτες τρεκλίζοντας μεθυσμένα σε πεζοδρόμια, πάρκα και σοκάκια τιμώντας αυτήν, τη νύχτα, την ξελογιάστρα κι αδίστακτη που ΄χει μαγεία της τ’ άστρα και για σκοτάδι της τα χαωμένα μάτια των εραστών τη στιγμή της κορύφωσης. Των δυο που γίνονται ένα με τον πιο άγρια δοτικό τρόπο σε σεντόνια πορφυρά και ξέστρωτα.

to-aroma-tis-nyxtas

Νύχτα, τι προδίδει τ’ όνομά σου; Πες μας κι άλλα μυστικά για όσα από τα μάτια μας το φως του ήλιου κρύβει. Για τις ντροπές που θα ‘πρεπε περήφανους να μας κάνουν αν δε γινόμασταν τόσο δειλοί μετά τη γέννησή μας και για τα λάθη που μ’ ένα γράμμα αλλαγή, πάθη γίνονται και δίνουν νόημα στην ακαταλαβίστικη ύπαρξή μας.

Πες μου νύχτα από πού ψωνίζεις τ’ αγγίγματά σου; Εκείνα που με ευλάβεια κρύβεις κάτω απ΄ τα μαξιλάρια όσων εραστών κοιμούνται σε κρεβάτια διαφορετικά, ίσα για να μπορούν ένα χάδι που θα φανταστούν ο ένας απ’ τον άλλον, για λίγο, φευγαλέα, να θυμίσει αληθινό.

to-aroma-tis-nyxtas
to-aroma-tis-nyxtas
to-aroma-tis-nyxtas

Είσαι άτιμη νύχτα, μ’ ακούς; Τόσο άτιμη που καταντά γοητευτική η πλάνη σου. Μα κι αν στο σκοτάδι σου όλα είναι πιο πραγματικά απ’ ό,τι στο φως της ρεαλίστριας μέρας; Αν εσύ είσαι που φυγαδεύεις τους εαυτούς μας κάθε βράδυ προς μια διέξοδο απ’ τον φόβο για να υπάρξουν καθαροί; Τι συμφωνία έκανες αιώνες πριν με το υποσυνείδητό μας κι έτσι ακραία το ωθείς σε δράση ενάντια σε κάθε πιθανή συνέπεια; Μ’ αρέσεις νύχτα.

Όπως εσύ, έτσι κι εγώ δε θα σκεφτώ δεύτερη φορά πριν ποθήσω, ούτε τρίτη πριν όσα πόθησα πράξη τα κάνω κι ας με διαλύσουν. Μ’ αρέσεις γιατί μοιάζεις να ξεγλιστράς σαν τζίνι μέσα απ’ το λυχνάρι του ηλιοβασιλέματος, τάζοντας πάντα τρεις ευχές που πάντα έχουν κόστος. Μα κόστος λίγοι θα λογαριάσουν πλανημένοι απ΄ τα αιώνια τάματά σου.

to-aroma-tis-nyxtas

Γεννάς τον Έρωτα σαν να ‘τανε κάθε δύση τα πρώτα του γενέθλια κι έτσι πάλι απ’ την αρχή κάποιοι δυο, κάπου, εις σάρκαν μίαν τα δίνουν όλα λες κι αύριο δε θα δουν μα ούτε που τους νοιάζει.

κείμενο | έλλη πράντζου
φωτογραφίες | έλλη πράντζου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης