Κοιτάω μα δε βλέπω

 Το μεγάλο μου στοίχημα είναι να βρω νόημα εκεί που υπάρχει μα δε μ’ ενδιαφέρει τώρα πια να το δω.
 Το μεγάλο μου στοίχημα είναι να μην αφήσω το κενό μου να καταπιεί τον ίδιο μου τον εαυτό.
 Το μεγάλο μου στοίχημα είναι ν’ ανακτήσω το Εγώ μου ακέραιο.
 Το μεγάλο μου στοίχημα είναι ν’ αντέξω την πλασματική ματαιότητα
 Το μεγάλο μου στοίχημα είναι να μην πιστέψω ότι ποτέ ξανά δε θα νιώσω έτσι
 Το μεγάλο μου στοίχημα είναι… να μη δε με νοιάζει.

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης
to-megalo-mou-stoixima
to-megalo-mou-stoixima

Κοιτάω μα δε βλέπω. Σκέφτομαι μα δεν αντιλαμβάνομαι. Ακούω μα δεν ερμηνεύω. Είμαι. Με την έννοια του υφίσταμαι. Κι εξαγριώνομαι μ’ αυτόν τον ενικό. Ο δικός μας πληθυντικός θα με βοηθούσε ν’ αναπνεύσω. Ν’ αρχίσω ν’ αντιδρώ. Να δώσω σημεία ζωής. Να ζωντανέψουν οι παλμοί. Ν’ αυξηθούν. Το αίμα ν’ αρχίσει και πάλι να κυκλοφορεί στο κορμί μου για να πάψει να είναι ένα σώμα αδειανό. Γιατί το εδώ και το εκεί να μην καταφέρνουν ποτέ να βρεθούν κάπου μαζί; Α, ναι. Γιατί πάντα κάποιο από τα δύο δ ε θέλει. Ναι, συγγνώμη, το ξέχασα.

Δεν εκβιάζω, υπομένω. Εγώ. Που όσα υπέμενα τα έκαψα ένα βράδυ και σκόρπισα τις στάχτες τους στο άπειρο. Που είπα έτσι θα κάνω από ‘δω και πέρα. Δε θα υπομένω. Θα καίω. Και θα προχωράω. Μπροστά. Ναι, τώρα υπομένω. Υπομένω ως «δίχως» ό,τι δεν μπορώ να ζήσω ως «με». Άκου τώρα να δεις πλάκα. Υπομένω για να μην ξεπεράσω. Καίγομαι για να μην κάψω. Πεθαίνω για να μη σκοτώσω. Ασφυκτιώ για να μην πνίξω.

to-megalo-mou-stoixima

Γιατί κάποτε, κάπως, όλα περνάνε. Έτσι δε λένε; Θα μιλήσω όμως σοβαρά για μια φορά στη ζωή μου και μετά δεν ξέρω πότε κι αν θα το ξανακάνω. Το θέμα μου, λοιπόν, τώρα είναι ακριβώς αυτό. Πως όλα τελικά περνάνε. Ξεπερνιούνται. Μένουν πίσω. Κι εκεί που θα έπρεπε κάτι τέτοιο ν’ αποτελεί παρηγοριά, τη δεδομένη στιγμή για μένα είναι πόνος. Και τραγικό και ειρωνεία, ε;

Ναι, θα ξεπεράσω, θα περάσει, θα μείνει πίσω. Μα πόσο δύσκολο είναι να καταλάβει κανείς ότι αυτό ακριβώς είναι που δε θέλησα; Ότι αυτό ακριβώς είναι που πονάει πιο πολύ; Δ ε θέλω να περάσει, δ ε θέλω να μείνει πίσω, δ ε θέλω να χαθεί. Είναι λύτρωσή να ξέρεις ότι θα περάσει κάτι άσχημο. Εκεί ταιριάζει γάντι το «όλα περνάνε» κι εγώ μαζί σου, πάσο και πίστεψέ το και πάλεψε και χαμογέλα. Από πότε, όμως, είναι παρηγοριά να σου λέει κανείς ότι θα ξεθωριάσει με το ζόρι ό,τι περισσότερο επιθυμείς;

Η φυσική ροή των πραγμάτων και «μπλα, μπλα, μπλα», έτσι είναι η ζωή, get over it κλπ. Σ΄ εμένα το λες αυτό άγνωστε Χ και φίλε; Που έχω μάθει να φτύνω τα «ξεπέρνα το» στα μούτρα γιατί μου είχαν γίνει καθημερινότητα; Θα σε σοκάρω μα ό,τι δε θέλω να με ρίξει δε με ρίχνει, μη σκας. Ευχαριστώ. Αλήθεια. Πάμε παρακάτω.

to-megalo-mou-stoixima

Αφού μιλάμε για λογική, λογικά θα σου μιλήσω. Ό,τι αγαπάς δεν το σκοτώνεις θεωρώντας τον χαμό του παρηγοριά κι ανακούφιση. Κι όταν ακόμη αναγκαστείς από ένστικτο -αυτό της επιβίωσης- να το σκοτώσεις γιατί ίσως θα έχει αρχίσει πια να απειλεί τη διαύγειά σου, πρώτα και μαζί με αυτό σκοτώνεις κι ένα μεγάλο κομμάτι δικό σου. Κι έτσι ποτέ ξανά δε θα είσαι ο ίδιος. Και το ξέρεις. Ν’ ανακουφιστώ με αυτό; Να νιώσω καλύτερα, τι λες; Λογικά θα έπρεπε; Ναι σε όλα, λοιπόν.

Όμως. Μόνο ο Ε-ξαποδώ δε σε αφήνει να είσαι κυνικός, ξέρεις. Ξέρεις ποιον εννοώ. Δεν ξέρεις;

Ξέρω μωρέ τι εννοείς, δεν είμαι χαζή. Ο πόνος της απώλειας θα περάσει, αυτό δε μου λες; Κι αν αυτός ο πόνος είναι το μοναδικό πράγμα που σου έχει απομείνει από…; Πόσο εύκολο είναι, θαρρείς, να τον αποχωριστείς; Σκέψου το.

to-megalo-mou-stoixima

«Δε στεναχωριέμαι επειδή δεν μπορώ να σε ξεπεράσω. Στεναχωριέμαι επειδή ξέρω πως κάποια στιγμή θα το κάνω. Και δε θέλω να γίνει. Δε θέλησα να σε ξεπεράσω. Να σε ζήσω ήθελα. Έστω λίγο ακόμη. Ξέρεις ποιο είναι το κακό; Ότι εσένα σου έχουν μείνει εικόνες κι εμένα αισθήσεις. Εσύ έχεις αναμνήσεις κι εγώ ακόμη συναισθήματα…»

κείμενο | έλλη πράντζου
φωτογραφίες | έλλη πράντζου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης