R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Άφησέ με να ‘ρθω μαζί σου

Περί συντροφικότητας ο λόγος

Μια φράση κολλημένη στο μυαλό μου το έναυσμα: «Αν πάθει κάτι ο σύντροφός μου…» Ο σύντροφός μου.

Όχι ο άντρας μου, όχι ο σύζυγός μου.. Ο ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΜΟΥ. Από το συν + τρέφω. Πόσο σημαντική λέξη. Μαζί πορευόμαστε, πάσχουμε, μεγαλώνουμε, μαθαίνουμε, ωριμάζουμε, κάνουμε όνειρα, αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες και συνεχίζουμε. Τρεφόμαστε ο ένας από τη δύναμη και τις αδυναμίες του άλλου.

Βαρυσήμαντη η έννοια. Συνοδεύεται από πλήθος συναισθημάτων… αγάπη, φιλιά, ζεστασιά, εμπιστοσύνη, τρυφερότητα, δύναμη. Δυο άνθρωποι που βαδίζουν πλάι-πλάι. Χωριστά και μαζί. Δυο οντότητες που σέβονται η μία τη μοναδικότητα της άλλης και παράλληλα πορεύονται αλληλοεξαρτώμενες. Ρίζες στέρεα τοποθετημένες και πολλά κλαράκια να ξεπετάγονται με άνθη αμέτρητα. Νερό, φως, λίπασμα. Απαραίτητα συστατικά. Αντλούνται όλα από τη σχέση αυτή. Κι όσο τα κλαράκια μεγαλώνουν, οι ρίζες γίνονται πιο δυνατές. Αντέχουν στις κακουχίες. Πολεμούν τα στοιχεία της φύσης. Γίνονται δέντρο ολόκληρο! Και τα παρακλάδια αμέτρητα. Με άνθη ευωδιαστά, θέτουν τα θεμέλια για μια δεμένη οικογένεια, για ευτυχισμένους, χαμογελαστούς ανθρώπους.

single photo Ο πραγματικός σύντροφος είναι εκεί κάθε στιγμή, ακόμα κι αν λείπει. Είναι η θετική ενέργεια που σε βοηθάει να προχωρήσεις εμπρός. Το αστέρι που φωτίζει το δρόμο σου. Σ’ αφήνει να λάμψεις στον ουρανό του και ταυτόχρονα να κατακτήσεις τη δική σου κορυφή. Φύλακας άγγελος. Στήριγμα και κριτής. Σιωπηλός θεατής και ενεργό κομμάτι της ζωής σου. Δε διεκδικεί να θυσιάσεις κομμάτι του εαυτού σου για πάρτη του, ακόμα κι αν στο τέλος κερδίζει το πλεονέκτημα αυτό. Αγαπά, σέβεται, προσφέρει δίχως όρους και όρια και χωρίς να θεωρεί κάτι δεδομένο. Είναι ένας άνθρωπος ανάμεσα στους τόσους άλλους μα εσύ τον ξεχωρίζεις. Και τον θέλεις εκεί, όπου κι αν είναι αυτό.

Ένας φάρος στη θάλασσα που ταξιδεύεις. Μια πινακίδα αμετάβλητη στο χρόνο που σου υποδεικνύει την κατεύθυνση, το δρόμο προς το σπίτι, που θυμίζει εκείνο το αγαπημένο χριστουγεννιάτικο αγγλικό τραγούδι «Driving home for Christmas…». Το δρόμο προς εκείνους που σε γουστάρουν no matter what. Είναι εκεί σε λύπες και χαρές. Κι ας λένε πως οι πραγματικοί φίλοι, σύντροφοι και βάλε, στα δύσκολα φαίνονται. Προσωπικά, το αμφισβητώ. Στη χαρά, υποστηρίζω. Στα δύσκολα όλο και κάποιος σου απλώνει το χέρι. Μα πολλοί αρνιούνται να είναι εκεί όταν εσύ πλέεις σε πελάγη ευτυχίας και ταξιδεύεις μακριά. Ανεξήγητο. Λησμονήσαμε, υποθέτω, να χαμογελάμε. Παρασυρθήκαμε στις συγκρίσεις και μια καρφίτσα ζήλειας τσιμπά επίμονα τη χαρά των άλλων και βάζει φρένο στο να είμαστε εκεί.

Πόσο αξιοθαύμαστη φράση, λοιπόν.. «Αν πάθει κάτι ο σύντροφός μου». Πόσο αληθινά τα λόγια τούτα όταν βγαίνουν από τα χείλη ενός ανθρώπου που πενήντα και βάλε χρόνια μοιράζεται χαρές, λύπες, αγωνία, πάθη, ανησυχίες, φόβους. Μοιράζεται τις σκέψεις, το χώρο του, το σώμα του, περιορίζοντας την ατομικότητά του, με έναν άλλον άνθρωπο. Το σύντροφό του, τελικά.

Δύσκολο βρίσκεις ένα σύντροφο ζωής. Κατόρθωμα μεγάλο. Προϋποθέτει να ανοίξεις τα μάτια σου και να παραδεχτείς τι σου προσφέρουν, τι δύνασαι να δώσεις, να περιορίσεις τα εγωκεντρικά σου ένστικτα και να ανοίξεις την καρδιά σου, το μυαλό σου, το «είναι» σου ολάκερο. Να είσαι εσύ ο χάρτης και ο άλλος οι προορισμοί. Σε οποιαδήποτε κουκκίδα του πλανήτη.

single photo

Αμφιταλαντεύομαι. Και για ακόμα μια φορά μου έρχονται στο μυαλό οι στίχοι που τόσο αγαπώ και μου θυμίζουν μια άλλη ξένοιαστη εποχή που βιαζόμασταν να μεγαλώσουμε. Βάζαμε πρώτη και ξεχνούσαμε το φρένο. Κι ήταν όμορφα!

«Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα,
μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο.
Τὸ ξέρω. Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ.
Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.»
-Γιάννης Ρίτσος

κείμενο | άννα γκασνάκη
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + ιάκωβος καγκελίδης