«Μα σ'αγαπώ!» είπε το μαχαίρι στην πληγή.

Δεν ξέρει τι του φταίει, τι τον κάνει ψεύτικο και τι αληθινό, μόνο , ερωτευμένο και μη ερωτευμένο. Είναι σε ένα διαρκές παιχνίδι αυτογνωσίας και πασχίζει να ορίσει το τώρα και το μετά. Κάποια γριά μάγισσα του είπε κάποτε, με πομπώδες ύφος, ότι «το νόημα της ζωής είναι να βρεις το βάθος σου!». Εκείνος γέλασε και της είπε ότι διαβάζει πολύ Φρόυντ και ότι αυτό την έχει πειράξει. Του έριξε μερικές κατάρες και αυτός έτρεξε σαν τον άνεμο να προλάβει το φαγητό που είχε ξεχάσει πάνω στο μάτι της κουζίνας.

κείμενο | εύη μίνου */* φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης */* επιμέλεια | οδυσσέας κοσμάτος + ιάκωβος καγκελίδης
Τραύμα. Το Υποκειμενικό πλάνο του αυτοκαταστροφικού.

«Σήμερα θα φάω καμένο φαγητό!» είπε με λαχτάρα και τα σάλια του έτρεχαν μέχρι το σκονισμένο πάτωμα του βρώμικου σπιτιού του. Είδε την αντανάκλαση του πάνω στο μαύρο της καρβουνιαμένης σάρκας που έτρωγε. Τότε θυμήθηκε μία μέρα, τότε που ήταν 5 , που έσπασε στο ξύλο κάποια κοπέλα που τον φώναζε «φλώρο». Αλλά όχι δεν νομίζω. Μάλλον αυτή του επιτέθηκε...πως αλλιώς εξηγείται ο σπασμένος του κυνόδοντας; Τέλος πάντων. Ξέρει πολύ καλά ότι είναι ένα «τραυματισμένο πλάσμα» που γουστάρει να τρώει καμένο φαγητό και να τον κατατάσσονται άσχημες μάγισσες. Το ξέρει! Ναι είναι σίγουρος! Έχει βρει το άλλοθι του, τον συμβιβασμό και την στασιμότητα. Λες και κάποιος του έκοψε τα πόδια και πια έχει κολλήσει στην αφετηρία. Εκεί όπου τα μαχαίρια κάνουν έρωτα με τις πληγές.

Τραύμα. Το Υποκειμενικό πλάνο του αυτοκαταστροφικού.

Μα είναι τόσο αδύναμος. Τόσο αντι-ρομποτικός και (απ)ανθρώπινος. Αφελής και δραματικός. Είναι σαν μία αγοραφοβική ντίβα που μπορείς να την βρείς μόνο στο προσωπικό της καμαρίνι. Εκεί που παίζει με τις ψεύτικες περούκες και της βλεφαρίδες που κάνουν αέρα όταν της φοράει. Κάνει show μόνο για αυτόν.

Τραύμα. Το Υποκειμενικό πλάνο του αυτοκαταστροφικού.

«Είναι τόσο ωραίο να ζεις με την ταμπέλα του αυτοκαταστροφικού. Με την αιτιολόγηση στα λάθη και στην επιπόλαιη καταστροφή σου!»- είπε μία μέρα στο 2ωρο session με την ψυχολόγο του, με την οποία είναι τρελά ερωτευμένος γιατί ξέρει ότι δεν μπορεί να την έχει. Αυτή του λέει, ότι έχει «θεματάκια» με την μητέρα του. «Μα η μαμά μου πέθανε όταν ήμουν μόλις τεσσάρων. Τότε που έπεσε από ένα ιπτάμενο ποδήλατο με βοηθητικές ρόδες! Εγώ από κάτω της φώναζα ότι αν πέσει θα σπάσει τα κόκαλα της. Τελικά μου έσπασε την καρδιά αφού πέθανε και εγώ έμεινα μόνος μου»-είπε με ψεύτικο παραπονιάρικο ύφος που έδειχνε την άρνηση του να παραδεχτεί ότι αυτός έχει σκοτώσει την μαμά του στην φαντασία του και παίζουν συνέχεια κρυφτό παρέα με άλλα πνεύματα.

Τραύμα
Τραύμα

Φτάνει συνέχεια στα κάγκελα και θέλει να πηδήξει από κάτω. Του αρέσει λέει η αλμύρα τον δακρύων του. Σαν κάμερα τα μάτια του καταγράφουν , στην κασέτα με το όνομα «τραύμα», όλες αυτές την μάταιες προσπάθειες να πέσει από μπαλκόνια, να κρεμαστεί, να πιει κώνειο άλλα και να δει κατάματα τον εαυτό του στον καθρέφτη του κάτασπρου μπάνιου με το κίτρινο πάτωμα. Εκεί που κλείνεται όταν θέλει να γεύεται δάκρυα χωρίς να τον δει κανείς.

Ξέρει όμως, πέρα από τα όρια της υπερβολής, ένα βασικό παράδειγμα ευτυχίας αλλά και μαζοχισμού... Ό,τι τον σκοτώνει τον κάνει να νιώθει ζωντανό. Θέλει να ζει στα κακόφημα όρια. Το αγαπημένο του χρώμα δεν είναι χρώμα. Είναι απουσία φωτός. Είναι το μαύρο. Και το παραμύθι τελείωσε με την ελπίδα να ξεφύγει από την «κατάρα» του. Αυτό είναι το νόημά του .

Τραύμα. Το Υποκειμενικό πλάνο του αυτοκαταστροφικού.


κείμενο | εύη μίνου
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | οδυσσέας κοσμάτος + ιάκωβος καγκελίδης