_ελεύθερα

Viva West Side!

Η εκδίκηση των δυτικών συνοικιών

Βρέθηκα κι εγώ που λέτε –φοιτήτρια ακόμα θυμάμαι– σε παρέες με επίκεντρο συζήτησης_

_την κόντρα μεταξύ δυτικών και ανατολικών συνοικιών. Κλασική καζούρα φίλων. Τι καζούρα δηλαδή; Άπειρο δούλεμα που έμενα στον Εύοσμο. Δεν έδινα σημασία. Σφύριζα αμέριμνη (κοιτούσα, βασικά, τριγύρω μήπως περάσει και κανένας γκόμενος της προκοπής). Είχα βάλει λοιπόν στόχο να δικαιώσω μια μέρα τις δυτικές συνοικίες. Τώρα, χρόνια μετά, μου δόθηκε η ευκαιρία. Πώς να μην την αρπάξω; Ιδού λοιπόν οι λόγοι που ναι, ρε μάγκες... είμαστε χρόνια μπροστά!

Αρχικά είμαστε ψημένα παιδιά. Δε μας έδωσε ο μπαμπάς την 316 και τον κομπρέσσορα στα 18α γενέθλιά μας. Οι περισσότεροι σταματάνε το σχολείο κάπου στο Γυμνάσιο. Και φυσικά πάνε να μάθουν –τι άλλο– μια τέχνη και κατευθείαν πηλοφόρι και μυστρί ανά χείρας. Ο μέσος όρος ενηλίκων είναι μηχανικοί και ηλεκτρολόγοι, όχι του Πολυτεχνείου, αλλά του συνεργείου (α σόρρυ, πλέον ασχολούνται και με το φυσικό αέριο). Να σας δω εσείς οι Πανοραμίτες ποιον θα βρίσκατε να σας φτιάχνει τις βρύσες και τις λάμπες...

Δεύτερον, μπορεί η καγκουριά μας να ξεπερνάει τα επιτρεπτά όρια, αλλά έχουμε τη φάση μας. Ναι, ΟΚ, συμφωνώ. Το να περνάς την Καραολή με 200, φιμέ τζάμι, χέρι –απαραιτήτως– έξω απ' το παράθυρο, αναμμένο τσιγάρο και μουσική τσίτα (Πάολα ή Παντελίδη) στα 620 ντεσιμπέλ δεν είναι και η πιο καλαίσθητη εικόνα, αλλά έχει το χαβαλέ της. Ειδικά αν αυτός που μόλις πέρασε ήταν και πρώην σου. Πέρα απ' αυτό, είμαστε αδιαμφισβήτητα και πολυπολιτισμικοί. Μια γύρα στα δυτικά αρκεί για να νομίζεις, απ' τις ξένες γλώσσες που θ' ακούς, ότι είσαι σε τουριστικό θέρετρο ή... στον πύργο της Βαβέλ. Σαν τζάμπα διακοπές ένα πράγμα. Δεν το λες και λίγο...

Πολλές φορές επίσης μας κράζουν που δήθεν μένουμε σε πόλη με θάλασσα και ούτε τη βλέπουμε. Εντάξει, πρέπει να ανέβω ταράτσα για να δω θάλασσα κι αυτό μόνο εφόσον η διπλανή δεν άπλωσε τα ρούχα. Θέλετε να μου πείτε όμως ότι στην Τούμπα και στη Χαριλάου βγαίνετε στη Λαμπράκη και στην Παπαναστασίου και βρέχονται τα πόδια σας απ' το κύμα που σκάει; Ή ότι εσείς στις Συκιές έχετε τα βατραχοπέδιλα σε ετοιμότητα δίπλα στις παντόφλες; Όσο για εσάς στην Καλαμαριά, μη σας πετύχω πουθενά στην Πολίχνη ή τη Νεάπολη με το πρώτο τσουνάμι!

Κλείνοντας, έχουμε –πώς να το πω– περισσότερο δέσιμο, πιο αληθινές σχέσεις. Δεν μας νοιάζει η επίδειξη χρημάτων, γιατί ακριβώς λίγοι έχουνε χρήματα. Και μη σας πω ότι κι αυτοί παίζει να μην έχουν ούτε μισό φίλο ακριβώς γι αυτόν το λόγο. Γελάμε, πίνουμε, διασκεδάζουμε χωρίς να μας νοιάζει το πρεστίζ μας. Η χαλαρότητα και η καλοπέραση μας νοιάζει, όχι το δηθενηλίκι. Εντάξει, και πάνω απ’ όλα, η καγκουριά μας. Έτσι για να μη λέτε πως ξεχνιέμαι...

Να λοιπόν γιατί μας γουστάρω. Γιατί είμαστε ακομπλεξάριστοι. Γιατί δεν μας σκιάζει φοβέρα καμιά. Γιατί στην τελική το κράξιμό σας ακούγεται λιγότερο απ' την εξάτμισή μας!