R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Ξημέρωμα στο Παρίσι...

Αναμνήσεις με την ελπίδα να μην πάψουμε ποτέ να 'αλητεύουμε' γύρω από τα όνειρά μας...

“Πόσο σκληρό θα ήταν να ζεις μόνο με όσα ξέρεις κι όσα θυμάσαι, χωρίς να ελπίζεις τίποτα. Πόσο στείρα γίνεται η ζωή χωρίς αυταπάτες. Δεν υπάρχει ποτέ γαλήνη χωρίς ελπίδα.”
- Albert Kamy

Ίσως να φταίει το φθινόπωρο, ίσως το cd με τον Chet Baker που ακούγεται. Αντιλαμβάνομαι όμως πως το πιο άγριο θηρίο του μυαλού μας είναι οι αναμνήσεις. Ένα θηρίο που άλλοτε το χαϊδεύουμε κι άλλοτε μας πληγώνει με τα νύχια του. Άλλοτε μας ζεσταίνει κι άλλοτε μας κρατάει μακριά του. Οφείλουμε όμως να μάθουμε να ζούμε με τις αναμνήσεις μας, να τις αρχειοθετήσουμε όπως τους πρέπει. Άλλες στην βιτρίνα του μυαλού μας κι άλλες να τις σκεπάσουμε όσο καλύτερα μπορούμε μέσα στα υπόγεια της ψυχής μας. Να μην ξεχάσουμε όμως να πασπαλίσουμε τις γωνίες του μυαλού μας και με λίγη ελπίδα, να τινάζεται κάθε φορά που περνάμε από παλιά δωμάτια. Αναμνήσεις λοιπόν από ένα φθινοπωρινό ξημέρωμα στο Παρίσι με την ελπίδα να μην πάψουμε ποτέ να “αλητεύουμε” γύρω από τα όνειρα μας...

single photo “Κάθομαι στην κουζίνα. Ο καφές κρυώνει πάνω στο τραπέζι με τα γαλαζοκίτρινα πλακάκια. Έξω συννεφιά. Ατμόσφαιρα βόρειας ευρώπης. Ο μεσογειακός ήλιος που ξέρω, έχει έναν άλλο δίδυμο αδελφό εδώ. Πολύ πιο ντροπαλό κι αδύναμο.
Το διαμέρισμα έχει κάτι το ζεστό και το ατημέλητο. Αφόρητα γοητετικό... Κύβοι μαύρης ζάχαρης, ψίχουλα και βρεγμένες πετσέτες στην κουζίνα. Ξύλινο πάτωμα που τρίζει κάτω από το βάρος σου, πηγαίνοντας προς στο μπάνιο.
Ένα βάζο στο χωλ, γεμάτο με φτερά από παγώνι, σε παρατηρούν να διασχίζεις το χώρο. Αραβουργήματα και στοιχεία από την Αλγερία.

Η φίλη μου κοιμάται ακόμη. Τα παπούτσια της αφημένα δίπλα στο μεγάλο παράθυρο. Το κασκόλ μου κρέμεται στην καρέκλα. Μπουκάλια με αρώματα πάνω στο σβηστό τζάκι κι ένας κατακίτρινος ήλιος να με κοιτά, με νόημα, στη ζωγραφιά πάνω στο ψυγείο. Είναι μια πόλη γεμάτη ενέργεια κι αρώματα. Γεμάτη τέχνη και βόρειο άνεμο. Γεμάτη σύννεφα και σφιχτοδεμένα παλτό.

single photo Το πρωί σου χαϊδεύει το πρόσωπο, ξυπνώντας σε, μέσα από λευκές γρίλιες. Το μεσημέρι σε ρίχνει μέσα στο λαβύρινθο του μετρό, τρέχοντας να προλάβεις την ανταπόκριση. Το απόγευμα σου χαρίζει ένα τσιγάρο, κοιτώντας σε με ένα βλέμμα όλο περηφάνεια, μέσα από τα υγρά δρομάκια του Marais. Τη νύχτα σε αρπάζει από το λαιμό, σου δίνει ένα φιλί στο στόμα και σου χαρίζει το πιο αισθησιακό πανόραμα του πλανήτη.”

κείμενο_φωτογραφίες | γιώργος_αραφαηλίδης
επιμέλεια | αλέξανδρος_κόγκας+τάσος_θώμογλου