Δε θέλω να το ξεπεράσω γιατρέ μου.

-Χρόνιο υποτροπιάζον συναίσθημα. Ανθεκτικό σε κάθε είδους ψυχοτρόπα αντιβιοτικά. Άρνηση.

-Δε θέλω να το ξεπεράσω γιατρέ μου. Τουλάχιστον έχω συνείδηση.

Θέλω να φύγω. Αλλά δε θέλω να πάω πουθενά χωρίς εσένα. Γιατί χωρίς εσένα και το αλλού είναι ίδιο με το εδώ. Άδειο. Από ‘σένα. Θα ήθελα μαζί να ταξιδεύαμε σε όλα εκείνα που θυμάμαι να σου αρέσουν.

Δε θέλω να γίνω καλά γιατρέ. Δε θέλω να ξεχάσω αν αυτό εννοείς. Δε θέλω να ξεθωριάσει ούτε να σβήσει εις τους αιώνας των αιώνων. Εγώ είμαι που έχω φτάσει στο αμήν. Θέλω να πάω να πιάσω το πριν απ’ τα μαλλιά και να το μετατρέψω σε τώρα. Με το κακό, με το καλό, δεν ξέρω πώς. Αυτό μόνο θέλω όμως. Αυτό μόνο με νοιάζει. Αλλιώς, αν όχι, ας πονάω. Ο πόνος είναι δείγμα ότι όσα έφυγαν υπήρξαν. Υπήρξε. Κι αυτό κανείς δεν μπορεί να μου το στερήσει. Το ότι υπήρξε. Κι ας μην υπάρχει πια κι ας μην ξαναυπάρξει. Ήταν αληθινό, αυτό με νοιάζει. Ήταν αληθινό. Ήταν…αληθινό. Δεν ήταν;

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου */* επιμέλεια | οδυσσέας κοσμάτος + ιάκωβος καγκελίδης
Χρόνιο υποτροπιάζον συναίσθημα.

Και, ναι, ίσως να λέω ψέματα. Με τρώει και μένω μισή που δεν είναι πια. Δε μου αρκεί να θυμάμαι. Απλώς δε θέλω και να ξεχάσω και βλέπεις έχω καταδικαστεί στο μη χείρον βέλτιστον θαρρείς και δεν έχω κάνει σαφές ήδη ότι το μισώ. Αλλά μόνο αυτό έχω γιατρέ.

Γαμώτο σου, θέλω να πω, εκεί που είναι και που δεν είναι και που δε θα είναι. Γαμώτο για τις νύχτες που πήγαν να γίνουν μα δεν έγιναν. Γαμώτο για τα σκοτάδια που ξεγύμνωσαν ψυχές μα τα κορμιά δείλιασαν. Γαμώτο για εκείνο το ημίφως που συνόδευε τις σκέψεις μας και τις ξεμπρόστιαζε μέσα από τα ίδια μας τα μάτια. Γαμώτο γιατί δεν ένιωσα ποτέ πιο εκτεθειμένη απ’ όσο ένιωσα μπροστά σου χωρίς καν να χρειαστεί ν’ αρθρώσω λέξη. Γαμώτο γιατί μπορώ αλλά δε θέλω να σε αντικαταστήσω. Γαμώτο γιατί ξέχασες όλα όσα θέλω να θυμάμαι. Γαμώτο γιατί όσα δε συνέδεσα μαζί σου στην πράξη το έκανε η φαντασία μου. Κι όπου δεν προλάβαμε να πάμε αρκεί που θέλαμε. Και τώρα παντού κατέληξες να είσαι. Αλλά πιο πολύ γαμώτο γιατί αν μου δινόταν η ευκαιρία για δεύτερη φορά πάλι θα το ζούσα κι ας ήξερα. Ή μάλλον θα το έφτανα στα άκρα. Κι ας μην ήξερα.

Χρόνιο υποτροπιάζον συναίσθημα.

Γιατί εσένα άραγε; Γιατί εσένα ανάμεσα σε τόσες ψυχές; Γιατί εσύ; Εσύ και το όνομά σου που με κυνηγάει από παντού λες και επίτηδες το κάνει. Πέφτει πάνω μου λες και εγώ το κυνηγάω τελικά. Λες και προκαλώ όσα σκέφτομαι. Και μάντεψε τι σκέφτομαι. Μακάρι όμως στ’ αλήθεια να τα προκαλούσα όλα αυτά. Μακάρι να μην έμενα μόνο σε όσα απλώς φτάνουν στ’ αυτιά μου.

Και τέλος γαμώτο γιατί για μένα ήσουν…άστο. Αρκετά είπα. Αλλά για όλα αυτά κι ακόμη πιο πολύ για όλα τα άλλα που δεν είπα, θέλω να σε δω. Σε θέλω εδώ. Μέσα μου.

Γι’ αυτό άσε με γιατρέ, δε θέλω να μου περάσει. Με σκοτώνει και με ζει. Κράτα αυτό και άσε με.

Χρόνιο υποτροπιάζον συναίσθημα.

Διάγνωση:

Έρωτας υποτροπιάζων 

ανθεκτικός απέναντι σε κάθε άλλο συναίσθημα

επιστρέφει δριμύτερος και πιο επιθετικός

κυρίως τις νύχτες 

συνοδεύεται από πυρετό, ρίγη,

ενίοτε παραισθήσεις που σου μοιάζουν

και πόνο στην περιοχή του στέρνου

εικονική παρηγοριά τα τσιγάρα και το οινόπνευμα

ως συντηρητική θεραπεία

τα οποία μετά από μακροχρόνια χρήση

εξασθενούν περισσότερο τον οργανισμό

φάρμακο ένα και μοναδικό

Εσύ

αν όμως πάσχει κανείς και από εγωισμό

η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη...

Χρόνιο υποτροπιάζον συναίσθημα.

κείμενο | έλλη πράντζου
φωτογραφίες | έλλη πράντζου
επιμέλεια |οδυσσέας κοσμάτος + ιάκωβος καγκελίδης