...και ξημερώνομαι με σκέψεις και μ' ελπίδες

Ποιότητα ζωής σχεδόν μηδενική. Aγγίζει τα όρια της καθόλου ζωής μέχρι που τα ξεπερνάει. Με μια ακόμη αυτοκτονία, μια ακόμη αδικία, ένα ακόμη έγκλημα, έναν ακόμη πόλεμο, έναν ακόμη ξεριζωμό. Αξία: τίποτα. Τόπος: χαλάσματα. Χρόνος: Μονίμως παρελθοντικός.

Ομολογώ πως κάποτε έβλεπα λιγότερα από αυτά που ήταν να έρθουν. Ίσως γιατί δεν ήθελα να δω την εικόνα ολοκληρωμένη. Όχι ότι δεν μπορούσα. Δεν ήθελα. Δεν είναι ακριβώς εθελοτυφλία. Μάλλον κάτι σαν αποφυγή της απελπισίας είναι ώστε να καταφέρεις να συνεχίσεις μια πορεία στο ίσια μπροστά και πάνω. Ένα πείσμα παιδιάστικο ενάντια στον ανεπίδεκτο κόσμο.

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου */* επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + τάσος θώμογλου
Ένα ταξίδι από το αίμα στο νερό

Αν επικεντρωθείς στην ανήφορα που όλο και μεγαλώνει δε θα φτάσεις ούτε στα μισά. Η ψυχή μου παρ’ όλα αυτά ματώνει κι αφήνει κόκκινες σταγόνες συνοδεία σε κάθε βήμα δίπλα από λίμνες με δάκρυα και λιωμένες υποσχέσεις. Δε γυρνάω το βλέμμα μου αλλού απέναντι στην απόγνωση. Τ' αυτιά μου δεν τα κλείνω στο θάνατο. Είναι γύρω μου παντού κι ερμηνεύω την παγωμένη του ανάσα για να τον πολεμήσω. Δεν κλείνω τα μάτια στους νεκρούς και στους καταραμένους μα δεν τυφλώνομαι από το θέαμα του κανιβαλισμού για να μη μοιάσω.

Όχι πανικός. Ο πανικός σε χαζεύει, σε κάνει εύκολο θύμα, είναι πρωτεξάδελφος του φόβου, ξέρεις. Αφού ξέρεις. Πονάω όμως για τη ζωή που λίγο-λίγο αφήνει πίσω της άδεια κορμιά, μάτια κενά, όνειρα ξέπνοα στις άκρες των πεζοδρομίων ανακυκλώνοντας την άρνηση του εαυτού της σαν τραγική ειρωνεία.

Λυπάμαι για τη ζωή που παρέα με τους περαστικούς προς το «όπου», κουνάει το κεφάλι απογοητευμένη γιατί αφήσαμε να τη δέσουν χειροπόδαρα κάποιοι επιτήδειοι. Πονάω για τη ζωή που μας ανήκει και τώρα βολοδέρνει ποιος ξέρει που. Μέρος κι αυτή από τα κλοπιμαία τους -όχι τα υλικά, τα άλλα. Τα σημαντικά μας, τα ιδανικά, τ' αφηρημένα.

Πονάω όμως και για εκείνη τη ζωή την εγκλωβισμένη στη μισαλλοδοξία, την κενότητα, τις διαστρεβλωμένες ιδέες, τα τερατώδη πιστεύω που γίνονται θρησκείες και λάβαρα.

Ένα ταξίδι από το αίμα στο νερό

Πονάω και για τη φθαρμένη ζωή που χρειάζεται πολύ χρήμα για να υπάρξει. Γιατί μπερδεύτηκε και βάφτισε ανάγκη πράγματα που την κατέστρεψαν, αναπνέοντας δηλητήριο που της πλασάρανε για οξυγόνο. Μόνο που τώρα δεν μπορεί χωρίς αυτό. Διαλέγει να πεθαίνει κάθε μέρα κι από λίγο ρουφώντας μολυσμένα παραμύθια, έτσι έμαθε.

Εθισμός. Ζωή-junkie χωρίς καμιά υποχρέωση στο μέλλον. Και παίρνει μαζί κι εμάς, δυο-δυο, τρεις-τρεις τη μέρα. Κι εμάς που άλλοι φταίμε κι άλλοι όχι ή όχι τόσο, αδιακρίτως μας τραβάει στον πάτο. Κι όσο βουλιάζουμε οι περισσότεροι σήμερα ψάχνουμε τρόπους κάποιοι για να βγούμε στην επιφάνεια όλοι αύριο.

Θα μπορούσα να κάνω κάτι με στόχο την επιφάνεια. Θα μπορούσα. Αλλά αυτοί που δε βουλιάζουν επιπλέουν ή σαν φελλοί ή σαν ήρωες φλερτάροντας με το θάνατο. Νομίζω πως δεν είμαι φελλός. Νομίζω όμως ότι δεν είμαι ούτε ήρωας. Μα ξημερώνομαι, γαμώτο, με σκέψεις και μ' ελπίδες. Με πράξεις μικρές που τις μαζεύω σαν χούφτες άμμου για να στρώσω κάποτε -θα ήθελα- έναν ολόκληρο κόσμο με τους κόκκους τους, να παρηγοριέμαι κάπως ότι έκανα κάτι κι εγώ. Αυτά τα όπλα δε θα τα χαρίσω στην απελπισία.

Ένα ταξίδι από το αίμα στο νερό

-Το πνεύμα μου πάντως ψάξτε το πάνω. Αυτό δεν τους ανήκει.-

κείμενο | έλλη πράντζου
φωτογραφίες | έλλη πράντζου
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + τάσος θώμογλου