Ακούγοντας το 'Sodus'των Cemeteries

Ήχοι των Δρόμων
Ήχοι των Δρόμων

“In the night they'll find you all alone,
with the color red surrounding your throat.”

Πύκνωσε η ομίχλη
τα πάντα σκέπασε,
ρουφώντας κάθε χρώμα
απ’ όσα αγγίζεις ή κοιτάς.
Κι η ανάσα σου βάρυνε,
τα βήματα λιγόστεψαν,
ξεθώριασες.
Λίγο πριν σβήσει από τα μάτια σου το φως,
νιώθεις μια κρύα αχτίδα
να’ ρχεται καταπάνω σου.
Τρέμεις, αλλά δε φοβάσαι.
Οι κραυγές
τόσων ετών και τόσων σκιών
σαν μουσικές ηχούν στ’ αυτιά σου
καθώς ξεμακραίνεις.

Ήχοι των Δρόμων

Τα χωλαίνει η λήθη όλα,
τ’ αδειάζει.
Το νερό σηκώνεται,
μου λες.
Είσαι εσύ που βυθίζεσαι,
σου απαντώ.
Ακούω τα λιμάνια
να σε χαιρετούν ένα προς ένα,
τις πόρτες των σταθμών
να κλείνουν.
Πατάω στο σκοτάδι σου.

Ήχοι των Δρόμων

Για την αρχή
του τέλους που θα’ ρθει
μου λες.
Για τον ύπνο σου.
Όταν όλα χαθούν
δεν θα είσαι εκεί για να τα δεις,

σου ψιθυρίζω,
κι ας συμβούν εδώ μπροστά σου.
Με αγκαλιάζεις.
Είναι αργά.
Έπαψες πια να κρυώνεις.
Φτάνει κι η δική μου ώρα τώρα.
Σώπασα.

Ήχοι των Δρόμων
Ήχοι των Δρόμων
κείμενο | silenced eyes */* φωτογραφίες | silenced eyes */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου