Ακούγοντας το 'The last day of summer' των Cure

Ήχοι των Δρόμων
Ήχοι των Δρόμων

Οι εποχές χαμένες τώρα
από καιρό
κι ένα τοπίο
από Τίποτα και Πάγο
απλώνεται μπροστά μου.
Ένα παγωμένο Tίποτα υπήρξα κι εγώ,
για μένα,
μέσα στην ίδια μου ζωή.
Ακόμα κι αναμνήσεις
βαρέθηκαν το άδειο,
από όνειρα,
κεφάλι μου
και μ’ άφησαν μόνη
να παλεύω με λέξεις
πιο μεγάλες και δυνατές από μένα,
με σκέψεις πιο δύσκολες.

Ήχοι των Δρόμων

Κόσμο βλέπω
από κει μακριά που στέκομαι
ν’ αποχαιρετά το καλοκαίρι απόψε
και αισθάνομαι το πρόσωπό μου
να σκληραίνει ακόμη πιο πολύ
που δεν μπορώ να νιώσω,
όπως κι αυτοί.
Μια τέτοια μέρα
που τούτοι χαιρετούν τα χρώματα τριγύρω,
εγώ είχα ακούσει
για τελευταία φορά
τον χτύπο που’ χε η καρδιά μου.
Μέσα σε δύο χέρια
που κατοικούν σ’ ένα νησί,
που μοιάζει σε μια πόλη,
θυμάμαι πως την είχα κλείσει
και ποτέ ξανά
δεν την ζήτησα πίσω.
Τίποτα απ’ ότι έχει χαριστεί
δεν μπορείς να πάρεις πίσω.

Ήχοι των Δρόμων

Γέρασα απότομα
μετά από κείνο το βράδυ,
μεγάλωσα πολύ.
Αφέθηκα στον έρωτα
και δες που κατέληξα.
Να μην έχω πια
καμιά αλήθεια για να πω,
καμιά ελπίδα να πιαστώ,
ούτε ένα όνειρο να ζήσω.
Όσα έχω κρατήσει
απ ‘ όσα φαντάστηκα πως μπορεί να συμβούν
λάθος ήταν.
Κι ένα λάθος
είναι αυτό, που στρώνει πάντα
το τέλος,
πριν χαράξει την αρχή.
Είχα μια καρδιά, θυμάσαι;

Ήχοι των Δρόμων
κείμενο | silenced eyes */* φωτογραφίες | silenced eyes */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου