Ακούγοντας το 'Lullaby' από τους Low

Ήχοι των Δρόμων
Ήχοι των Δρόμων

Κουράστηκα να προσπαθώ να σε κάνω να δεις
λίγο πιο πέρα
από τις κλειστές σου κουρτίνες
κι συ να λες
πως δεν μπορείς.
Τις βύθισα όλες μου τις λέξεις,
για να μη σε πληγώνουν πια.
Τις έπνιξα μαζί με μένα,
για να αναπνέεις μόνο εσύ.

Ήχοι των Δρόμων

Μέσα σε μελαγχολικές μελωδίες
τις έκρυψα,
σε γλυκόπικρα τραγούδια,
για να χαϊδεύουν
σαν νανούρισμα τ’ αυτιά σου
και να κοιμάσαι ξανά
σαν να’ σουνα παιδί.
Βαθιά στους ήχους της θάλασσας
τις ακούμπησα,
και στο φτερούγισμα των πουλιών,
για να έρχονται σαν εικόνες
κοντά σου
και να μπερδεύουν το παρόν.

Ήχοι των Δρόμων

Απύθμενος βυθός
τα δάκρυα ενός χάρτινου προσώπου
που σχίστηκε πια
και μέσα του στροβιλίζομαι.
Με σέρνει η δίνη του,
μ' αποτελειώνει η λύπη σου.
Δεν ήμουν τίποτα περισσότερο
απ’ αυτό που έφτιαξες για μένα.
Δεν ήσουν τίποτε λιγότερο
απ’ το απόλυτο
που πάντα αναζητούσα.
Ο πόνος στο στέρνο μου, βαρύς
κι όλο μεγάλωνε,
μέχρι που έσπασε
και μ’ έκοψε θαρρείς.

Ήχοι των Δρόμων
Ήχοι των Δρόμων
κείμενο | silenced eyes */* φωτογραφίες | silenced eyes */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου