Ακούγοντας το 'Μίλα μου σαν την βροχή' του Θάνου Ανεστόπουλου

Ήχοι των Δρόμων
Ήχοι των Δρόμων

Και θα ρθει το τέλος κάποτε,
όπως κάποτε
το καθετί τελειώνει.
Έως τότε,
στην σιωπή μου να σε σέρνω,
και με τις λέξεις σου
να με σκεπάζεις μόνο.
Γύριζε σε μένα
Μονάκριβε,
κάθε που βρέχει,

για να μπορώ να σε ακούω
και να σε νιώθω κοντά μου.
Για να μην είναι τόσο βαριά κι ασήκωτα τα σύννεφα
όπως τούτη η ζωή
που με πατάει,
στην προσπάθειά της,
να ξεφύγει από μέσα μου.

Ήχοι των Δρόμων

Χάριζέ μου
λιγάκι απ’ τον αέρα
που κρύβουν οι ανάσες σου,
γιατί ποτέ
δεν είχα τίποτε δικό μου.
Τις στιγμές μου
μόνη τις σκότωνα.
Έλα κι απόψε
που έσβησα
ακόμη μία μέρα από τον χάρτη μου
και μετράω αντίστροφα ξανά,
μέχρι να τελειώσω.

Ήχοι των Δρόμων

Κι ήρθε το τέλος σήμερα,
σαν κάθε τέλος,
που ο χρόνος, που δεν υπάρχει,
το ορίζει κάθε βράδυ
και με στροβιλίζει γύρω του.
Επέστρεφε και ταξίδευέ με
Αγαπημένε,
και μιλά μου σαν την βροχή.

Μικραίνει η απόσταση
από το χώμα που μας χωρίζει
όταν βρέχει.
Εγώ συνέχεια θα βουλιάζω, εσύ για πάντα θα ανθίζεις.

Ήχοι των Δρόμων
Ήχοι των Δρόμων
κείμενο | silenced eyes */* φωτογραφίες | silenced eyes */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου