Ακούγοντας το 'Pure As Snow΄των Mono

Ήχοι των Δρόμων
Ήχοι των Δρόμων

Απομακρύνθηκα.
Μακρινά μου μοιάζουν
όλα τώρα πια.
Οι άνθρωποι που πίστεψα
οι αγκαλιές που χάρισα
τα σημάδια που μέτρησα
τα βήματα π’ ακολούθησα
κι όλοι οι δρόμοι
που σε σένα μ’ οδήγησαν.

Ήχοι των Δρόμων

Δεν κλαίω πια.
Μόνο η ψυχή μου στάζει
μέρα και νύχτα ασταμάτητα.
Να βοηθήσει θέλει, λέει.
Να κλείσει τις πληγές μου.
Μα εκεί που καταφέρνει
μία να κλείσει,
μια καινούργια
της ανοίγω εγώ.

Ήχοι των Δρόμων

Τρύπες παντού.
Πάνω στο σώμα μου
κάτω απ’ το δέρμα μου
μέσα στις φλέβες μου
κι αέρας
μπάζει από παντού.
Δεν τον νιώθω όμως.
Ένα με το χιόνι έγινα
κι ας μοιάζω με σκοτάδι.
Σαν σκιά περιπλανιέμαι
Μέσα στο ολότελο τίποτα.
Δεν με ενδιαφέρει,
ούτε με νοιάζει που πηγαίνω.
Ξέρω πως ό,τι και να κάνω
δεν θα φτάσω πουθενά.

Ήχοι των Δρόμων
Ήχοι των Δρόμων
κείμενο | silenced eyes */* φωτογραφίες | silenced eyes */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου