Ακούγοντας το 'Suicide by Star΄των God Is an Astronaut

Ήχοι των Δρόμων
Ήχοι των Δρόμων

Να κατεβάσω τα σύννεφα
θέλω
και να τα καταπιώ.
Να αλλάξουν χρώμα οι σκέψεις μου.
Να μη σκέφτομαι
πως σκέφτομαι,
Να μη σκέφτομαι
ό,τι σκέφτομαι.
Να πάψουν όλα.
Ο ορίζοντας μπρος μου
έτσι καθάριος να καθρεφτίζεται
κι αν υπήρχε χρώμα να' ταν
τ' απέραντο γαλάζιο
για τον δικό μου ουρανό.

Ήχοι των Δρόμων

Να υπάρχω
χωρίς να υπάρχω
θέλω.
Σκόνη ανέπαφη
με τ' οτιδήποτε τριγύρω.
Να τους κοιτώ χωρίς να με βλέπουν
και μέσα στον αέρα τους να ταξιδεύω
δίχως να έχω γυρισμό.

Ήχοι των Δρόμων

Να φτάσω στην ώρα μου
εκεί που δεν μπόρεσα
όταν έπρεπε
θέλω.
Να μην μου πει κανείς
ποτέ ξανά, πως άργησα.
Την λάμψη απ' όσα
γλιστρούσαν από δίπλα μου
ν' αγγίξω
κι εκείνο το φως να με τυλίξει.
Να μη κρυώνω πια,
να μην αισθάνομαι, παρά μόνο,
Άυλη ουσία ενός ολότελου τίποτα
που μέσα του κρύβει ένα πάντα,
Τόσο πολύτιμο και άφθαρτο
Όσο το βάθος της ψυχής.

Ήχοι των Δρόμων
κείμενο | silenced eyes */* φωτογραφίες | silenced eyes */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου