Ακούγοντας το 'Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινοπώρου δείλι' από τα Διάφανα Κρίνα

"Θε να πουν: «Τι `ναι ο άνθρωπος! Χθες ακόμα εζούσε...»
και βουβοί στο παιχνίδι τους θα βαλθούνε και πάλι."

Ήχοι των Δρόμων
Ήχοι των Δρόμων

Φθινόπωρο είναι
όταν η σήψη παρέα με τον θάνατο
αποστάζουν
όλη τους την ευωδιά
ως τ’ απέραντα.
Φθινόπωρο είναι
κι όταν όλα τα όμορφα,
όλα τα χρώματα,
από μπροστά τους χάνονται
κι ας μη θέλουν να το δουν.
Έτσι θα ρθει κι η ώρα
που φωτιά θα βάλω σε όλα.
Στάχτη θα γενούν,
μαζί τους και εγώ.

Ήχοι των Δρόμων

Για τότε
όρισα τον θάνατό μου
καθώς κάποιοι,
ποτέ τους, δεν θα καταλάβουν
πως την μέρα που γεννήθηκα
μια ανάσα
πρόλαβα να πάρω
κι ύστερα πέθανα ξανά.

Ήχοι των Δρόμων

Κι όλοι αυτοί
που νόμιζαν πως με γνώριζαν,
δεν με έμαθαν
ποτέ τους στ’ αλήθεια.
Και για κείνους
που θάρρεψαν πως ήμουν κάτι,
δεν ήμουν παρά
ένα ‘πέρασμα’
από το βιος τους τελικά.

Ήχοι των Δρόμων

Ένα ‘Τίποτα’ είναι όλοι,
που μέσα τους
ένα ‘Πάντα’ περιέχεται,
που δεν το βλέπουνε ποτέ.
Μια ιστορία
που τέλος δεν βρίσκει,
γιατί
όλο χάνεται η αρχή
συνέχεια εκεί στην μέση.
Ένας ήλιος

Πίσω από γκρίζα σύννεφα,
που έχει πνίξει η βροχή .

Ήχοι των Δρόμων
Ήχοι των Δρόμων
κείμενο | silenced eyes */* φωτογραφίες | silenced eyes */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου