Ακούγοντας το 'This Love' του Craig Armstrong

Ήχοι των Δρόμων
Ήχοι των Δρόμων

Χάνομαι στον ίσιο δρόμο
μου λες
κι εγώ σε κοιτάζω και σκέφτομαι
πως μόνο
μέσα στα δικά σου μάτια
μπορώ να χαθώ.
Με βλέπεις σε κείνη,
την μικρή γωνιά της ζωής σου
που στέκομαι
και προσπαθώ για εμάς;
Αόρατη, αμίλητη και σταθερή,
σαν έναν βράχο
που τόσο πολύ
φαίνεται να έχεις ανάγκη
κάθε φορά που σκοντάφτεις
πάνω στην τάξη
που προσπαθείς να βάλεις,
μέσα στο χάος
του ίδιου σου του μυαλού.

Ήχοι των Δρόμων

Συνήθιζες πάντοτε
να τα βάζεις όλα
σε μικρά κουτάκια,
σε συγκεκριμένη σειρά,
για να βγάζουν νόημα
και να μην χάνεσαι
μα μη το κάνεις αυτή την φορά.
Όχι μαζί μου,
όχι με όλα αυτά
που φωνάζουν μέσα σου,
περιμένοντας να τ' ακούσεις
και να αφεθείς.

Ήχοι των Δρόμων

Ζήσε το.
Για σένα
και όλα αυτά που νόμιζες
πως έχεις χάσει.
Άφησε αυτή τη σπίθα
που σιγοκαίει μέσα σου,
φωτιά να γίνει και,
να κάψει κάθε αμφιβολία
και κάθε φόβο
που παίρνεις αγκαλιά
για να μπορείς να κοιμάσαι
ήσυχα τα βράδια.
Κράτα τα χέρια μου
κάθε φορά
που αισθάνεσαι πως πέφτεις
και θα γίνομαι αέρας
που ταξίδια θα σε πηγαίνει
στο κέντρο μιας παράξενης γης,
με παράξενα συναισθήματα,
χωρίς όνομα.
Πώς να δώσεις όνομα εξάλλου,
σε κάτι που
δεν έχει πρόσωπο;

Ζήσε το
κι αυτή η αγάπη
ας μοιάζει με παράξενη.
Ας μη μοιάζει με αγάπη.
Με τίποτε δεν χρειάζεται να μοιάζει,
γιατί είναι από μόνη της,
ένα ολόκληρο Σύμπαν.

Ήχοι των Δρόμων
Ήχοι των Δρόμων
κείμενο | silenced eyes */* φωτογραφίες | silenced eyes */* επιμέλεια | οδυσσέας κοσμάτος