Λελεπούπολη


Είμαστε εμείς που μας αρέσει το φαΐ. Πολύ.
Και σε ποσότητα και σε ποιότητα.
Αυτό που λένε, ξέρουμε να φάμε ρε παιδί μου.
Το απολαμβάνουμε.
Ε. Είστε κι εσείς. Αυτοί οι άνθρωποι που δε σας αρέσει.
Αλήθεια απορώ. Λέει ο άλλος ‘’ξέχασα να φάω σήμερα’’.
ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΥΤΟ;

κείμενο | λέλε */* φωτογραφίες | τάσος θώμογλου */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου + τάσος θώμογλου
lelepoupoli-fai

Αλλά οι χειρότεροι είστε εσείς. Ναι, εσείς.
Καλά καταλάβετε. Εσείς. Εσείς που έρχεστε μαζί μας στις ταβέρνες και λέτε πως δεν πεινάτε. Και σιγά σιγά τρώτε μια μπουκιά ψωμάκι.
Και το ψωμάκι γίνεται ντοματούλα και η ντοματούλα ολόκληρο κότσι.
Και καταλήγετε να τρώτε και τα σουσάμια κάτω απ’ τα πιάτα.
ΑΦΟΥ ΠΕΙΝΟΥΣΕΣ ΕΞ ΑΡΧΗΣ, ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΑΥΤΟ;
Δεν είναι ότι δε θέλουμε να φάτε, είναι ότι εσείς δε θέλατε. Ενώ θέλατε. Πιο πολύ απ’ όλους. Δεν ξέρω αν με πιάνετε.
Παίρνει δηλαδή ο άνθρωπος το σαιντουιτσάκι του να φάει ΚΙ ΕΜΦΑΝΙΖΕΣΤΕ ΠΑΛΙ ΕΣΕΙΣ.
Να πάρω μια μπουκίτσα; Να δοκιμάσω;; ΟΧΙ.
Παιδιά, δεν είναι ότι είμαστε ο Τζόι και γουί ντοντ σέαρ φουντ.
Είναι ότι είστε σπαστικοί. Και το ‘χετε κάνει επανειλημμένα.

lelepoupoli-fai

Ή αυτό ή το άλλο, το ακόμη καλύτερο.
Αυτό το ‘’άσε μου μια μπουκίτσα στο τέλος’’.
Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΠΟΥΚΙΤΣΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ. ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΟ ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΗ.
Θα ‘πρεπε να το ξέρεις.
Η γιαγιά πάντα έλεγε ‘’φάε τη μπουκιά σου, δε θα σ ’αγαπάει η πεθερά σου’’.
Ποιος χεστ..νοιάστηκε για την πεθερά. Η τελευταία μπουκιά είναι ιερή. ΜΗΝ ΜΟΥ ΤΗ ΖΗΤΑΣ.
Και θίγεστε κιόλας.
Εμείς να δείτε. Που δεν έχουμε κανέναν να ανταλλάξουμε την προτελευταία μας μπουκίτσα. Να δοκιμάσουμε κάτι ακόμα κολασμένο.

lelepoupoli-fai

Για να μη σας θυμίσω τα βράδια που πάμε όλοι να φάμε μπουγάτσες και σουφλέ αλλαντικών και λοιπές θερμιδογόνες ουσίες και εσείς για ακόμη μια φορά υποστηρίζετε πώς δεν πεινάτε πολύ, οπότε τι άλλο; Θα φάτε λίγο από το δικό μας.
ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟ.
Και μένει και για μας λίγο.
ΚΑΙ ΜΕΝΕΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΑΣ ΛΙΓΟ. ΠΟΥ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΘΕΛΑΜΕ ΛΙΓΟ.
Πρέπει να καταλήξετε. Πεινάτε ή δεν πεινάτε;
Θα φάτε ή δεν θα φάτε; Αποφασίστε.
Μην παίζετε με τα νεύρα μας.


κείμενο | λέλε
φωτογραφίες | τάσος θώμογλου
επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου + τάσος θώμογλου