Λελεπούπολη

Φίλος.
Το φιλαράκι μου.
Ο κολλητός μου.
Το κολλητάρι μου.
Ο καλύτερός μου φίλος.
Όπως κι αν τον συστήνουμε στις παρέες, δεν έχει μόνο όνομα. Έχει τίτλο. Τίτλο που φέρει σεβασμό και κύρος, κι ένα ειδικό βάρος στις καρδιές και των δύο.
Αυτός είναι εκεί. Δίπλα μας. Πάντα εκεί. Είτε μας χωρίζουν χιλιόμετρα, είτε μας χωρίζει μια πόρτα. Είναι εκεί όχι μόνο στα εύκολα και στα δύσκολα, όχι μόνο στις επιτυχίες και τις αποτυχίες. Είναι εκεί στις καθημερινότητά μας. Στις μικρές στιγμές.
Εκεί που ψάχνεις ένα βλέμμα για να συνεννοηθείς. Χωρίς πολλά λόγια.
Τον έχεις δει να γελάει, να κλαίει, να εκνευρίζεται, να τρώει χυλόπιτα, να δίνει χυλόπιτα, να πίνει, να ξερνάει, να φλερτάρει πετυχημένα, να φλερτάρει αποτυχημένα, να βρίσκει δουλειά, να χάνει δουλειά, να κοιμάται σε όλα τα πιθανά μέρη, να τραγουδάει -παράφωνα ή όχι, δε σε πειράζει, να μαλώνει με τη σχέση του, να σαλιαρίζει με τη σχέση του, μπλα μπλα μπλα.

κείμενο | λέλε */* φωτογραφίες | χάιντι σεραφειμίδου */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου + τάσος θώμογλου
lelepoupoli-filoi

Είναι αυτός ο άνθρωπος που θα πει σχεδόν σε όλα τα παρανοϊκά σχέδιά σου ‘’ναι’’. Κι εσύ σε εκείνον.
Είναι αυτός που όταν πέσεις στο πάτωμα θα ξεκαρδιστεί και μετά θα σου δώσει το χέρι να σηκωθείς.
Είναι αυτός που όταν πιάσεις πάτο θα σου δώσει το χέρι να σηκωθείς και μετά θα καταφέρει να σε κάνει να ξεκαρδιστείς.
Αυτός που όταν όλοι οι άλλοι βρίσκουν κάτι αστείο, εσείς κοιτιέστε με απορία. Ενώ όταν οι άλλοι σας κοιτάνε με απορία εσείς ήδη κλαίτε από τα γέλια.
Μαζί έχετε κάνει τα ωραιότερα ταξίδια. Είτε μέχρι την Αμερική, είτε μέχρι τη Χαλκιδική, είτε μέχρι το περίπτερο. Γιατί -μεταξύ μας- όλοι έχουμε χρησιμοποιήσει τη διαδρομή μέχρι το περίπτερο ως δικαιολογία. Να αφήσουμε όλους τους άλλους πίσω και να κάνουμε ανάλυση τα δυο μας. Μόνοι μας. Και φυσικά ποτέ δεν προλάβαμε να ολοκληρώσουμε τη συζήτηση. Η απόσταση ήταν πάντα πολύ μικρή για να χωρέσει μια συζήτησή μας.
Έχεις υποσχεθεί στον εαυτό σου πως ποτέ δε θα χτυπούσες άνθρωπο, αλλά μπορείς να σε φανταστείς να ξεκοιλιάζεις όποιον του έκανε κακό. Κι ευτυχώς έμεινες στη φαντασία.
Μ’ αυτόν τον άνθρωπο έχετε κάνει μια ιερή συμμαχία. Όσες βλακείες και να κάνεις, θα σε κράξει, θα σε βρίσει, θα σου πει ματιμαλακιεςπαςκαικανεις, αλλά μπροστά στους άλλους πάντα θα σε υπερασπιστεί για αυτή σου την πράξη. Θα βρει έναν καλό λόγο για τον οποίο την έκανες και θα καταφέρει και να τους πείσει γι’ αυτό.
Ξέρει τι θα πεις πριν το πεις. Κάνει κάτι για σένα πριν από σένα

lelepoupoli-filoi

Εγκρίνει ή όχι τις σχέσεις σου -και σχεδόν πάντα έχει δίκιο. Και αυτό σου την σπάει. Ή και όχι.
Σε αυτόν θα πεις ‘’από Δευτέρα ξεκινάω γυμναστήριο’’ και θα γελάσει. Και εσένα δε θα σε πειράξει. Πάλι δίκιο έχει.
Κρατάτε μόνο σημαντικές αναμνήσεις, π.χ. δε θυμάστε πότε μαλώσατε τελευταία φορά, αλλά θυμάστε πότε κάηκες και σου έβαζε γιαούρτια στην πλάτη.
Και τον ευχαριστείς για όλα αυτά. Τον λατρεύεις, με τα καλά του και τα στραβά του. Και για άλλα τόσα που δε χωράνε σε μια κόλλα χαρτί. Και σε ευχαριστεί κι αυτός. Και το ξέρετε κι οι δυο. Γιατί το λέτε ο ένας στον άλλο. Συχνά. Πολύ συχνά. Γιατί έτσι σας αρέσει. Εσείς κι η Άμστελ.
Μόνο με κακό χιούμορ θα μπορούσε να κλείσει αυτό το κείμενο.
Για να το εκτιμήσει μόνο η κολλητή μου.
Η καλύτερη μου φίλη.
Φίλη.
Φίλος.
Φίλοι.

lelepoupoli-filoi

κείμενο | λέλε
φωτογραφίες | χάιντι σεραφειμίδου
επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου + τάσος θώμογλου