Λελεπούπολη


Τοίχος.
Άσπρος ή μαύρος.
Γκρι.
Χρωματιστός.
Άσχημος και όμορφος.
Άλλες φορές είναι πολύ ψηλός. Άλλες σα να κονταίνει.
Συχνά θέλω να δω πίσω απο αυτόν.
Να δω τι κρύβει. 

κείμενο | λέλε */* φωτογραφίες | λέλε */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου + τάσος θώμογλου
lelepoupoli-kipos
lelepoupoli-kipos

Πατάω στις μύτες τον ποδιών μου.
Δε φτάνω. Δε μπορώ να δω τίποτα.
Σιγουρα κάτι υπάρχει.
Κατι που δε μπορω να δω.
Κάτι καινούριο.
Είμαι σίγουρη πως θέλω να το δω;
Όχι. Ο τοίχος μου ειναι όμορφος. Μου αρκεί που τον βλέπω.
Κάθομαι στον κήπο μου και κοιτάω γύρω μου. Τους τοίχους μου.
Τους ανθρώπους μου, τις αναμνήσεις μου, τους φόβους μου.
Τοίχος.
Τον ύψωσα εγώ.
Όχι.
Τον βρήκα μπροστά μου.
Ειναι εμπόδιο.
Δε με αφήνει να δω παραπέρα. Δε μου επιτρέπει να εξερευνήσω νέους τόπους, να συναντήσω το άγνωστο. Μέχρι κι αυτό να γίνει γνωστό.

lelepoupoli-kipos

‘Οχι.
Ειναι η ασφάλειά μου. Είναι ο τοίχος μου και όποτε θέλω μπορώ να κρυφτώ πίσω του. Να ακουμπήσω πάνω του, να ξεκουραστώ. Να κοιμηθώ στη σκιά του.
Ακούω κάποιον να περνά.
Με τη βοήθειά του θα μπορούσα να υπερπηδήσω τον τοίχο μου.
Αν όμως μετά δε μπορώ να γυρίσω πίσω;
Θα έχει περαστικούς κι από την άλλη πλευρά;
Τι γλώσσα μιλάνε; Τη δική μου;
Ή θα πρέπει να φτιάξουμε μια καινούρια γλώσσα -τη δική μας;
Κοιτάω ψηλά.
Ο ουρανός δεν έχει τοίχο.
Δε θα πηδήξω. Θα τον γκρεμίσω.

“Όταν ήμουν παιδί είχα βρει έναν κήπο, για να κρύβομαι εκεί απ’τη ζωή όταν λείπω.” (Παρασκευας Καρασούλος)


κείμενο | λέλε
φωτογραφίες | λέλε
επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου + τάσος θώμογλου