Λελεπούπολη


Ποτέ δεν κατέληξα τι ακριβώς είναι το αεροδρόμιο. Μέρος συνάντησης ή αποχωρισμού; Το μέρος που τα αφήνεις όλα πίσω; Ή τα παίρνεις μαζί σου; Αφήνεις τους άλλους να φύγουν ή φεύγεις εσύ; Υποδέχεσαι αγαπημένους; Ή σε υποδέχονται; Όλα τα αεροδρόμια του κόσμου έχουν κάτι κοινό. Τη χαρά και τη λύπη. Ταυτόχρονα. Τόσο απλό.

κείμενο | λέλε */* φωτογραφίες | τάσος θώμογλου */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου + ιάκωβος καγκελίδης
lelepoupoli-na-antamonoume

Και μετά το μεταβατικό στάδιο, η πτήση, η στιγμή της αιώρησης.
Μετέωρος. Ο ουρανός, τα σύννεφα κι εσύ.
Σαν να βρίσκεσαι στο όριο.
Ήσουν κάπου και θα πας κάπου αλλού.
Αλλά για την ώρα μπορείς να είσαι μόνο στον αέρα.
Ανάμεσα σε όλους και όλα.
Ή μάλλον πάνω από όλους κι από όλα.
Έχεις λίγο χρόνο μόνος στον αέρα.
Σε κατάσταση ‘’αντιβαρύτητας’’.
Μπορείς να τα δεις όλα από απόσταση, ίσως πιο καθαρά.

"Δεν πήγα στο φεγγάρι. Πήγα πιο πέρα. Γιατί ο χρόνος είναι η μεγαλύτερη απόσταση που χωρίζει δύο τόπους." - [Τένεσι Ουίλιαμς]
lelepoupoli-na-antamonoume

Και μετά ακούγεται η τριβή των τροχών με τη γη. Έφτασες.
Άλλες φορές είναι κάποιος εκεί για σένα, σε περιμένει, άλλες όχι.
Γύρω σου αγκαλιάζονται.
Αγκαλιάζεσαι κι εσύ.
Βλέπεις ονόματα σε λευκές καρτέλες. Το δικό σου δεν είναι ποτέ μέσα σε αυτά.
Τη μόνη φορά που το είδες γραμμένο το κράτησες για ενθύμιο.
Το αεροδρόμιο μπορεί να γίνει το πιο ευχάριστο και το πιο δυσάρεστο μέρος την ίδια στιγμή.
Γι’ αυτό μ’ αρέσει.
Άμα λυπάμαι που φεύγει ή χαίρομαι που ήρθε, πάει να πει πως αγαπώ.
Κι αυτό είναι το πιο σημαντικό.
Και κάθε φορά που βρίσκομαι στο αεροδρόμιο αποδεικνύεται ξανά και ξανά.
Πάντα κάποιον αφήνεις πίσω. Και πάντα κάποιον θα βρεις εκεί που πας. Κι ας μην το ξες ακόμη.
Στα πορτογαλικά, λέει, υπάρχει μια λέξη που δε μεταφράζεται και τη χρησιμοποιούν για να εκφράσουν το βαθύτερο συναίσθημα της νοσταλγίας, όταν κάποιος σου λείπει πολύ.
Saudade.

lelepoupoli-na-antamonoume

Να ανταμώνουμε λοιπόν, είτε σε κάποιο αεροδρόμιο ή σε σταθμό τρένου ή σε πάρκινγκ ή σε λιμάνι ή οπουδήποτε. Να χωρίζουμε για λίγο και μετά να ξανανταμώνουμε.
Ως τότε, saudade.


κείμενο | λέλε
φωτογραφίες | τάσος θώμογλου
επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου + ιάκωβος καγκελίδης