Λελεπούπολη


Λες 'ευχαριστώ' στην κοπέλα που σου έδωσε το νεράκι και την τυρόπιτα.
Δίνεις προτεραιότητα στον κύριο που ήταν δίπλα σου στην ουρά.
Χαμογελάς σε ένα ζευγάρι που αγκαλιάζεται στη στάση.
Λες 'δε με ενοχλείτε καθόλου' -και το εννοείς- στην κοπέλα που σε στρίμωξε στο λεωφορείο για να βάλει τις βαλίτσες της.
Κερνάς εσύ το φαγητό στην αδερφή σου.
Αγκαλιάζεις τους φίλους σου γιατί έχεις να τους δεις καιρό.
Αγκαλιάζεις και τους φίλους των φίλων σου γιατί χαίρεσαι που τους βλέπεις κι αυτούς.
Θυμάσαι δρόμους που έχεις ξαναπερπατήσει.
Ανακαλύπτεις δρομάκια που δεν έτυχε να ξαναπεράσεις ποτέ πριν. 

κείμενο | λέλε */* φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου + τάσος θώμογλου
lelepoupoli-pezoi

Πίνεις μια μπύρα που σου φαίνεται πιο δροσερή από κάθε άλλη φορά.
Γελάς με την καρδιά σου με πράγματα που σε άλλη στιγμή δε θα έβρισκες τόσο αστεία.
Πιάνεις κουβέντα με τον ταξιτζή και είναι η πιο επικοδομητική συζήτηση της ημέρας.
Ξυπνάς ξεκούραστος νωρίτερα απ’ ό,τι υπολόγιζες.
Πας να δεις μια ταινία.
Μετά μια παράσταση.
Μετά για καφέ.
Μετά για φαγητό.
Κάνεις καλαμπούρι με τον σερβιτόρο για τα ζώδια.
Η ώρα περνάει με ατελειώτες συζητήσεις χωρίς να το καταλάβεις.
Χάνεις την αίσθηση της ώρας.
Το ρολόι δεν σε αγχώνει.
Περιπλανιέστε στα σοκάκια χωρίς προορισμό.
Σταματάτε και γι’ άλλη μπύρα.
Παίρνεις ξανά ταξί και ανυπομονείς να ανοίξεις και μ’αυτόν τον οδηγό την κουβέντα.

lelepoupoli-pezoi

Λείπεις σερί απ’το σπίτι 14 ώρες και είσαι ξεκούραστος.
Χαμογελάς.
Λες καληνύχτα στον περιπτερά κι ας μην αγοράσεις κάτι.
Είσαι ταξίδι για 72 ώρες και όλα μοιάζουν πιο όμορφα.

'Δεν ξέρει ο κόσμος να ζει, κατέβα να πάμε πεζοί.' (Νικόλας Άσιμος)


κείμενο | λέλε
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου + τάσος θώμογλου