Λελεπούπολη


Ζητείται δάσκαλος ή δασκάλα.
Με τέσσερα πόδια.
Υπάρχει;
Εννοείται πως υπάρχει. 

Ο σκύλος μου μου έμαθε πως οι βόλτες δε χρειάζεται να έχουν πάντα κάποιο τελικό προορισμό. Ακόμη και η άσκοπη περιπλάνηση στα στενά του κέντρου κάνει καλό.
Ο σκύλος μου μου έμαθε ότι δεν πειράζει αν λερωθώ. Με λάσπη, νερό, φαγητό ή και ακαθαρσίες. Υπάρχει πάντα το πλυντήριο και είναι οκ να το χρησιμοποιώ.
Ο σκύλος μου μου έμαθε να παίζω ξανά. Να διεκδικώ το παιχνίδι όπως όταν ήμουν μικρό παιδί και προσπαθούσα να ξεσηκώσω τους μεγάλους. Τώρα είμαι εγώ ο μεγάλος. Και κάποιες φορές δεν ξεσηκώνομαι με τίποτα.
Ο σκύλος μου μου έμαθε ότι με κόπο, υπομονή και επιμονή όλα μπορούν να συμβούν. Κι αν όχι όλα, περισσότερα από όσα θα συνέβαιναν αν καθόμουν στον καναπέ και τον κοιτούσα. Μου έμαθε πόσο σημαντική είναι η συνέπεια. Στο πρόγραμμα, στη συμπεριφορά, στη φροντίδα. Μου έμαθε, όμως, και πόσο σημαντικό είναι να σπας το πρόγραμμα και να κάνεις κάτι διαφορετικό. Να αλλάζεις παραστάσεις.  

κείμενο | λέλε */* φωτογραφίες | λέλε */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου + τάσος θώμογλου
lelepoupoli-skylos

Ο σκύλος μου μου έμαθε πόσο ωραία είναι η θάλασσα τον χειμώνα. Πόση ελευθερία κρύβει το να τρέχεις σε μια άδεια παραλία και όταν δε σου έχει μείνει πια ανάσα να ξαπλώνεις στην άμμο κοιτώντας τον ουρανό. Γιατί να ξαπλώσω στην άμμο με τα ρούχα; Είπαμε. Υπάρχει το πλυντήριο.
Ο σκύλος μου μου έμαθε ότι η ψυχολογία μου επηρεάζει τους γύρω μου. Μου έδειξε πότε φοβάμαι, πότε είμαι αγχωμένη, πότε έχω νεύρα, πότε είμαι πολύ χαρούμενη, πότε αφηρημένη. Κι ας νομίζω ότι ξέρω να τα κρύβω καλά.
Μου έδειξε ότι δεν κάνω λάθος, ότι όντως, είναι πολύ ωραίο το φαγητό και η ποσότητα, ειδικά αν το τρως με παρέα -ω, τι ανακούφιση! Μου απέδειξε ότι το κλεμμένο και το βρώμικο είναι όντως πιο νόστιμα.

Μου θύμησε ότι τον χειμώνα είναι πιο ζεστά όταν κοιμάσαι με κάποιον και πως το καλοκαίρι συνεχίζει να είναι πιο ζεστά. Γι’αυτό και θες τον χώρο σου, χωρίς να είναι λιγότερη η αγάπη.
Ο σκύλος μου μου έμαθε ότι δεν μπορείς να τα πηγαίνεις καλά με όλους, ότι με κάποιους περνάς καλύτερα, με άλλους δε θες πολλά πολλά, με άλλους βαριέσαι και ότι αυτό δεν είναι κακό. Ίσα ίσα.
Ότι τα χάδια και οι αγκαλιές είναι ωραίες, αλλά όχι όλες τις ώρες και όχι μόνο όποτε θέλω εγώ.
Ότι δεν υπάρχει πολύ ή λίγη σημασία. Υπάρχει απλά το δίνω σημασία. Σκέτο. Έστω και για 5 λεπτά. Πόσο σημαντικά είναι για αυτόν 5 λεπτά σημασίας. Για όλους μας.
Μου θύμισε πόση αξία έχει ο χρόνος. Πόση ο ποιοτικός χρόνος.

lelepoupoli-skylos
lelepoupoli-skylos

Μου έμαθε ότι με τα μάτια πολλές φορές επικοινωνείς καλύτερα, παρά με τα λόγια. Ότι όταν λέω πολλά, αυξάνω και τις πιθανότητες να μπερδέψω τον δέκτη μου. Και για να του εξηγήσω πρέπει να πω ακόμη περισσότερα. Ο σκύλος μου μου έμαθε ότι η χαρά της συνάντησης είναι μεγάλη, είτε λείπουμε ο ένας από τον άλλο 3 ώρες, είτε 3 μήνες, είτε 3 λεπτά. Μου θύμισε τις απλές χαρές της ζωής. Την απόλαυση που κρύβει μια και μόνο μπουκιά από ένα λαχταριστό φαγητό, ο περίπατος αργά το βράδυ ή πολύ νωρίς το πρωί, όταν όλοι οι άλλοι κοιμούνται, να χορεύεις το αγαπημένο σου τραγούδι κ αυτός να χοροπηδάει απ’τη χαρά του επειδή σε βλέπει χαρούμενη, ότι με ένα κλαδί που δεν κοστίζει τίποτα μπορείς να παίξεις μέχρι να κουραστείς.

Ο σκύλος μου μου έμαθε ότι όντως τα πράγματα δεν έχουν και τόση αξία τελικά. Ότι μπορουν να αντικατασταθούν. Κι ότι δε χάλασε κι ο κόσμος αν μείνεις με ένα παπούτσι λιγότερο. ‘Οχι. Όντως δε χάλασε και με δυο παπούτσια λιγότερα. Πολλές φορές σκέφτομαι ότι θα ‘θελα ο σκύλος μου να ‘ναι άνθρωπος. Μετά σκέφτομαι πως αν ήταν δε θα μου μάθαινε τόσα πολλά πράγματα. Μετά σκέφτομαι ότι θα ‘θελα να είμαι εγώ σκύλος και κάπου εκεί αρχίζει η παράνοια. O σκύλος μου μου έμαθε. Και συνεχίζει να μου μαθαίνει.


κείμενο | λέλε
φωτογραφίες | λέλε
επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου + τάσος θώμογλου