Λελεπούπολη

Τα αυθόρμητα. Αυτά να εμπιστεύεσαι.
Αυτά που προκύπτουν εκεί που δεν το περιμένεις.
Τα απρογραμμάτιστα.
Αυτά που εκεί που περπατούσες αμέριμνος.. τσουπ! εμφανίζονται μπροστά σου και κάνουν το θαύμα τους.
Δηλαδή, εντάξει, δεν ξέρω αν κάνουν θαύμα ακριβώς, αλλά ποτέ δεν ξέρεις -μέρες που είναι.
Πάντως είμαι σίγουρη ότι κατάλαβες για τι μιλάω.

κείμενο | λέλε */* φωτογραφίες | τάσος θώμογλου */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου + τάσος θώμογλου
lelepoupoli-tha-pao

Για αυτά που τα κάνεις και μετά από λίγο αναρωτιέσαι πώς σου ήρθε και τα ‘κανες.
Και γελάς με τον εαυτό σου. Αλλά νιώθεις περήφανος μέσα στη ντροπή σου.
Για αυτά που είπες ενώ δεν περίμενες ποτέ πως θα τα ‘λεγες.
Για τις νύχτες που βγήκες, τελευταία στιγμή, ενώ ορκιζόσουν πως θα μείνεις μέσα.
Για κείνα τα μηνύματα που έστειλες και μετά το μετάνιωσες. Ή και όχι.
Για κείνα τα εισιτήρια που έκλεισες.
Εκείνα τα ντου που δέχτηκες από φίλους -και, μεταξύ μας, όχι μόνο από φίλους- ξημερώματα στο σπίτι και τους άνοιξες την πόρτα παρόλο που ήθελες να κοιμηθείς. Και θυμάσαι εκείνη τη βραδιά μέχρι σήμερα.
Αυτά τα περίεργα. Τα απροσδόκητα.
Που δεν περνούσαν καν απ’ το μυαλό σου.
Αυτά που ενώ έχεις κάνει 1000 πλάνα και σχέδια έρχονται μπρος σου και αυτοαποκαλούνται σχέδιο/πλάνο 1001.

lelepoupoli-tha-pao

Εκείνα που δεν επένδυσες ποτέ επάνω τους μεγάλες προσδοκίες και αποδείχτηκαν το σημαντικότερο κεφάλαιο.
Τα χάδια που δεν υπολόγιζες να δεχθείς, και κείνα που δεν υπολόγιζες να δώσεις.
Αυτά τα χάδια ήρωες.
Και τα φιλιά. Και τα βλέμματα.
Τα αυθόρμητα.
Τα ενστικτώδη.
Τα απρογραμμάτιστα.
Αυτά να εμπιστεύεσαι.
Και τους 120 κατασκευαστές πλυντηρίων να ρωτήσεις, αυτά ξέρουν, αυτά εμπιστεύονται.

κείμενο | λέλε
φωτογραφίες | τάσος θώμογλου
επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου + τάσος θώμογλου