Στην παρουσίαση του βιβλίου του Μιχάλη Δέλτα 'Το φως των Λέξεων'

Η πρώτη φορά που συναντηθήκαμε με τον Μιχάλη Δέλτα ήταν σε έναν διαστημικό σταθμό, ήμασταν οι δυο μόνοι τυχεροί που είχαμε επιλεγεί για ένα διαστρικό ταξίδι έχοντας πάρει μαζί μας τα αγαπημένα μας αντικείμενα, εγώ ένα μπλοκ σημειώσεων κι αυτός τα πλήκτρα του.

κείμενο | τέλλος φίλης */* φωτογραφίες | βλάσσης χρυσόπουλος + σίσσυ μόρφη + δήμος τζορμπατζόγλου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου

Ήταν μια δύσκολη αποστολή, είχαμε να αντιμετωπίσουμε τον μεγαλύτερο κίνδυνο, τον χρόνο, μπήκαμε στα 18 βγήκαμε μεσήλικες. Εγώ είχα χάσει από ταξίδι σε ταξίδι, από διαστημική κάψουλα σε πιλοτήριο μακρινών διαδρομών το μπλοκάκι μου, μα ο Μιχάλης είχε κρατήσει στην μνήμη τις αστρικές μελωδίες του σύμπαντος και κατά καιρούς έβγαζε μερικές να τις μοιράσει αγίασμα στον κόσμο.

Στην παρουσίαση του βιβλίου του Μιχάλη Δέλτα 'Το φως των Λέξεων'

Χρειάστηκε αυτά τα χρόνια να πολεμήσουμε χωρίς διακοπή με πολλούς δαίμονες, πολλές προκλήσεις, βουνά ενοχών, ποτάμια επιθυμιών, ουρανούς με ευχές κι όνειρα, ήταν ένας πόλεμος που ξέραμε πως δεν θα έχει νικητές και νικημένους, ήταν ένας αστρικός πόλεμος ανελέητος που ζητούσε αντοχές υπερηρώων σε κάθε καινούργια πίστα, σε κάθε νέο level σε κάθε restart.

Στην παρουσίαση του βιβλίου του Μιχάλη Δέλτα 'Το φως των Λέξεων'

Αφήσαμε πολλά κομμάτια μας στη διαδρομή, άλλοτε γιατί δεν λειτουργούσαν πια κι ήταν άχρηστα, μόνο βάρος κι άλλοτε γιατί στην προσπάθεια μας για επιβίωση χάναμε κάτι πολύτιμο κι αναντικατάστατο, ποτέ όμως δεν χάσαμε την αθωότητά μας και την πίστη μας στην αγάπη.
Στο καλό.
Στο Μαζί.
Στις ανθρώπινες ιδιότητές μας.

Κοιταζόμασταν πού και πού από μακριά. Τον χάζευα από το πιλοτήριο να κάνει νυκτερινές τελετές, με νέους που τον ακολουθούσαν, σωστός σαμάνος που ανακαλύπτει ήχους, μιας νέας πίστης χωρίς φανατισμό, με μια υπόγεια γαλήνη, με μια σιγουριά, απόρροια βαθιάς αυτογνωσίας και ατέλειωτου εσωτερικού σκαψίματος.
Από την ασφάλεια της οθόνης μου τον παρακολουθούσα στην εξόρυξη αγνοημένων συναισθημάτων, με μια επιμονή που μόνο οι αληθινοί πολεμιστές διαθέτουν.
Προσπαθούσα να του μοιάσω. Να τον χαιρετήσω.
Να του πω πως ζω.
Να στείλω σήμα.

Στην παρουσίαση του βιβλίου του Μιχάλη Δέλτα 'Το φως των Λέξεων'

Ήταν ο σούπερ ήρωάς μου και η γαλήνη μου.
Έστελνα σε φίλους ανήμπορους τα ηχητικά του τοπία,
ξύπναγα αισθήσεις που φοβόμουν,
έσπαγα τα φράγματα με τη βοήθειά του.
Με έκανε να αντέχω την ελαττωματική μου κατασκευή.
Να αγαπήσω τις ατέλειές μου.
Μου δινε δύναμη από απόσταση ετών φωτός.
Λάμβανα.

Στην παρουσίαση του βιβλίου του Μιχάλη Δέλτα 'Το φως των Λέξεων'

Μα κάποια στιγμή αυτή η αέναη πλοήγηση με έφερε μπροστά σε απόκρημνους γκρεμούς, - κάθε πολεμιστής το ξέρει πως μια στιγμή στη ζωή του θα έρθει μπροστά στους ιδιωτικούς του γκρεμούς- και τότε…

Τότε με το μπλοκάκι μου χαμένο από χρόνια, δίχως τις λέξεις μου και δίχως οδηγίες χρήσης μου έμενε μόνο η μέσα δύναμη μιας αχαρτογράφητης από μας τους γήινους επικοινωνίας.
Ένα σήμα sos που μόνο οι χαρισματικοί του κόσμου τούτου, μπορούν να λαμβάνουν.
Θνητός και φοβισμένος εξέπεμψα...
Είχα βαρίδια στα πόδια και μαραμένη καρδιά, σκουριασμένα τα άλλοτε λαμπερά μου πολεμοφόδια, σαν άπιστος παρίας του σύμπαντος.
Εξέπεμψα.

Στην παρουσίαση του βιβλίου του Μιχάλη Δέλτα 'Το φως των Λέξεων'

Κι ο Μιχάλης σαν έτοιμος από καιρό εξέλαβε το μήνυμα.
Ναι. Ο Μιχάλης μου έσωσε τη ζωή, με γλύτωσε από τους γκρεμνούς μου, μου έδωσε το χέρι του, με τράβηξε πάνω και μόλις μου φυγε το λαχάνιασμα από την ανάβαση, χαμογελώντας - ξέρετε με κεινο το αθώο χαμόγελο που έχουν τα παιδιά ή οι άγιοι- έβαλε το χέρι στο σακίδιό του, κι έβγαλε από μέσα το χαμένο μου σημειωματάριο με τις λέξεις μου.

Ο Μιχάλης είναι η αιτία που έχουν λόγο ύπαρξης οι λέξεις μου.
Είναι η αφορμή και το αίτιο. Ο τελευταίος συμπολεμιστής που μου έμεινε από το μέλλον.
Κι είναι αυτός που κατάφερε μέσα από σκληρές ατρόμητες διαδικασίες να παραμείνει αλώβητος πομπός, πολεμιστής ακάματος σε συνεδρίες που απαιτούν βαθιά αλήθεια και σκάψιμο ανελέητο ώσπου η πανοπλία να ματώσει, το αίμα να γίνει σκόνη αστρική, θεραπευτική, ζωογόνα στο απέραντο το σύμπαν
Αυτό το βιβλίο που σήμερα ήρθα για να σας μιλήσω, δεν είναι ένα βιβλίο. Το ξέρω έχει το σχήμα βιβλίου μα δεν είναι. Είναι ένα κανίσκι διαπλανητικής εγκαρτέρησης, είναι οδηγίες χρήσης για τους μελλοντικούς πολεμιστές, είναι γιατρικό και ξόρκι, είναι μια συμπυκνωμένη αναπνοή ενός προβοκάτορα της ανθρώπινης ψυχής που παίζει με τα όρια, που ψελλίζει «παρών» μετά από χρόνια πτήσεων στους μέσα βαθιούς λαβυρίνθους του.
Είναι μια παστίλια επιβίωσης, μάθημα εκλεκτό αποκλειστικά για εκλεκτούς. Είναι μια καταγραφή σωτηρίας.

Στην παρουσίαση του βιβλίου του Μιχάλη Δέλτα 'Το φως των Λέξεων'

Μια αναπνοή, τώρα που το οξυγόνο λιγοστεύει τόσο και στη δική μας περιφέρεια.

Οι λέξεις του αποφεύγουν τους επιθετικούς προσδιορισμούς αντίθετα χρησιμοποιεί χωρίς τσιγγουνιά τα συνημμένα ουσιαστικά του,
είναι αυτό που διαβάζεις,
αυτό που κατανοείς
κι αυτό που ανάμεσά τους μεταδίδεται σαν ενέργεια.

Στην παρουσίαση του βιβλίου του Μιχάλη Δέλτα 'Το φως των Λέξεων'

Μπορεί ένα βιβλίο να σου σώσει τη ζωή;
Σήμερα ήρθα εδώ για να με δείτε και να το πιστέψετε, άπιστοι Θωμάδες με τα ίδια σας τα μάτια,
πως ναι μπορεί.
Απόδειξη είναι ετούτο το βιβλίο πλήρες από το φώς των λέξεών του.
Τον ευχαριστώ.

*λόγια που ειπώθηκαν Τρίτη απόγευμα στο Θεατρο Τεχνης της οδου Πεσμαντζόγλου για το βιβλίο του Μιχαλη Δέλτα «Το φως των λέξεων» των εκδόσεων ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ.

κείμενο | τέλλος φίλης
φωτογραφίες | βλάσσης χρυσόπουλος + σίσσυ μόρφη + δήμος τζορμπατζόγλου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης

Στην παρουσίαση του βιβλίου του Μιχάλη Δέλτα 'Το φως των Λέξεων'
Στην παρουσίαση του βιβλίου του Μιχάλη Δέλτα 'Το φως των Λέξεων'