_παρουσιάσεις_βιβλίων

Στην τέλεση της «προσευχής του ελάχιστου» της Όλιας Λαζαρίδου

Μια ποιητική βραδιά εν πλω!

Η Θεσσαλονίκη εξουθενωμένη από τη βροχή και ένας ήλιος έτοιμος να πέσει για ύπνο με μαξιλάρι τα ήσυχα πια σύννεφα.

Το αεράκι μικρό, ίσα να κυματίζει η σημαία στον Λευκό Πύργο, και οι Θεσσαλονικείς έχουν ξεχυθεί στην παραλιακή και χαζεύουν τον ορίζοντα. Τα καραβάκια σταθμευμένα στην θάλασσα, έτοιμα για την επόμενη επιβίβαση. Θα μπούμε και εμείς στο «Κλειώ» και θα παρακολουθήσουμε μια παρουσίαση διαφορετικές από τις άλλες.

Ο καιρός έχει ψιλο-χειμωνιάσει και οι επιβάτες με τους καυτούς καφέδες περιμένουν ανυπόμονα να ξεκινήσει η βραδιά με αφορμή το βιβλίο της Όλιας Λαζαρίδου, «Η προσευχή του ελάχιστου», από τις εκδόσεις "Υποκείμενο". Ο ήλιος πέφτει για τα καλά και σαλπάρουμε στον Θερμαϊκό και στον ποιητικό κόσμο της "προσευχής".

Η κα. Λαζαρίδου μας απαγγέλλει από το βιβλίο της μερικά ποιήματα. Ποιήματα που διέπονται από μια ωμή και ταυτόχρονα λυρική αλήθεια που βρίσκεται ανάμεσα στα όρια της ακαμπτότητας της δομής και της ελευθερίας της έκφρασης και του μέσου. Έντονες εικόνες σου προκαλούν περίπλοκα συναισθήματα και «σουρεαλιστικές» αντιδράσεις. Είναι ένα βιβλίο-ξεσπασμα της ποιήτριας. Ξέσπασμα συναισθηματικό και αποτυπωμένο με κάθε λεπτομέρεια στο χαρτί.

Η θέα σχηματίζει το ιδανικό σκηνικό για να στηρίξει την απαγγελία. Άρχισε να βγαίνει και η πανσέληνος και όλα πια μοιάζουν ειδυλλιακά. Το μάτι σου φτάνει από την Άνω Πόλη μέχρι το λιμάνι και τους γερανούς που σκίζουν τον ορίζοντα. Η κα. Λαζαρίδου μοιράζεται μαζί μας τα ερεθίσματα που την επηρέασαν να γράψει και -σαν φυσική συνέχεια- παίρνει την πρωτοβουλία να μας τραγουδήσει κάποια τραγούδια που άκουγε μικρή στο καράβι που αναφέρει και στο ποίημα. Με την συνοδεία κιθάρας και με μια ειλικρινή προσπάθεια να μας μεταφέρει την ατμόσφαιρα των ποιημάτων, όλοι οι ακροατές έχουν μεταφερθεί στον ποιητικό της κόσμο. Τραγούδια ιταλικά, γαλλικά και για κλείσιμο ένα κλασικό τραγούδι του Άσιμου, "για να μεταφέρει την αλητεία" που έχει η ποιητική συλλογή της και δεν θέλει να την παραμελήσει.

Και η έκδοση, όπως και η παρουσίαση, είναι ιδιαίτερη και διαφορετική από ό,τι συνηθίζεται. Για να είμαι ειλικρινής είναι ένα από τα πιο όμορφα βιβλία που έχω δει τελευταία. Για αρχή, είναι ένα βιβλίο που το διαβάζεις "οριζόντια". Όχι "κάθετα", όχι απόλυτα, όχι κυνικά. Το δε χαρτί είναι φυσικό καφέ και η εικονογράφηση περιλαμβάνει έργα-αγιογραφίες του Νίκου Δ. Ανδριανού (1886-1948). Στολίδι για τα μάτια και ταξίδι για το μυαλό.

Κατεβαίνουμε από το πλοίο με τις καλύτερες εντυπώσεις. Η πανσέληνος κρύβεται δειλά πίσω από τα σύννεφα και η ατμόσφαιρα αρχίζει να μας θυμίζει τον χειμώνα που πλησιάζει. Που πάντα είναι απαιτητικός στις επιλογές του, που δεν μπορεί να περάσει χωρίς την καλή ελληνική λογοτεχνία και ποίηση. Νομίζω όμως πως θα είναι ευχαριστημένος με την πρώτη μου επιλογή...

Έχω ριζώσει μπρούμυτα
με το κούτελο στο χώμα.
Εδώ θα είμαι κι αύριο και μεθαύριο
μέχρι ν ΄αποφασίσεις,
τι θα με κάνεις τελικά.
Κύριε.