Dropkick Murphys και ξερό ψωμί

Παίρνετε μια μουσική σκηνή. Βάζετε μέσα στα τοιχώματα μερικά ηχεία Νο.3 , τα μεγάλα, τα χοντρά. Απλώνετε στη βάση 5-6 πάγκους με t-shirts, βινύλια και λοιπά συλλεκτικά είδη και προσθέτετε τον κόσμο. Όσο πάρει. Στην αρχή τσιγαρίζετε τα υλικά σε χαμηλή φωτιά ρίχνοντας στο μείγμα μια πρέζα από ‘’Slapshot’’. Τα αφήνετε για 60’ μέχρι να ροδίσουν τα μάγουλα από τα χοροπηδητά και τα πόγκο, ενώ σιγά σιγά αυξάνετε τους βαθμούς του φούρνου σας. Αυτό το hardcore άρωμα Βοστώνης θα δώσει άλλη γεύση στη βραδιά. Μόλις το μείγμα σας hardcor-ίσει για τα καλά, αφήστε λίγο να ξεκουραστεί. Για την ακρίβεια, να βράσει στο ζουμί του. Για πόσο; Μέχρι ν’ ανέβουν οι ‘’Dropkick Murphys’’ στη σκηνή. Απολαύστε υπεύθυνα. Από το ιστορικό Μασατσούτσες των ΗΠΑ έρχονται αβασάνιστα στο χώρο μας για να μας χαρίσουν μια αλησμόνητη βραδιά απόλαυσης και ηχητικών οργασμών.

κείμενο | μιχάλης χασιώτης */* φωτογραφίες | πέννυ πασχαλίδου καλτάκη */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + λευτέρης τσινάρης
Dropkick Murphys
Dropkick Murphys

Υπάρχει άραγε γραμμένο που το λένε πεπρωμένο; Δεν είναι τυχαίο που ο σοφός λαός μας λέει ότι κάποια πράγματα είναι γραφτά. (Ακολουθεί αληθινή ιστορία) Μέσα καλοκαιριού 2016 πίνω ποτάκι με τον ξάδερφο. Μιλάμε για μουσική. Κάποια στιγμή λέει «α ρε, ήταν να κατέβω στο Rockwave Festival, είχα και πρόσκληση αλλά τελευταία στιγμή κάτι στράβωσε στην παρέα». Λόγω φόρτου εργασίας το μυαλό μου δεν είχε απλά ξεχάσει ότι λίγο καιρό πριν έγινε κι ένα Rockwave, αλλά δεν μπήκε καν στον κόπο πριν να δει το line-up. Δεν βαριέσαι μωρέ, σκέφτομαι! Ούτε καν ρώτησα ποιους σκόπευε να δει. Κι εκεί που ήμουν έτοιμος τελείως αυθόρμητα να του πω «ε σίγα, όποιοι και να ήρθαν εμένα μία μπάντα μου’χει καρφωθεί να δω με την πρώτη ευκαιρία…(ναι αυτήν)», τελείως από το πουθενά και πριν προλάβω να ξεστομίσω το όνομα με προλαβαίνει και λέει «Στους Dropkick Murphys θα πήγαινα». Κόκκαλο. Παγωτό. Εγκεφαλικό. Αμόκ. Αντικαταθλιπτικά.

Dropkick Murphys
Dropkick Murphys

Και ξάφνου, 8 μήνες μετά ‘’Τhe Boys Are Back’’. Καλώς τα παιδιά! Δεν θεωρώ καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι μ’ αυτό το τραγούδι άνοιξαν τη βράδια. Άνοιξαν και τις καρδιές μας και τα λαρύγγια μας. Άλλωστε, αν τα προκαταρτικά δεν είναι καλά, χάνεις λίγη από την όρεξη για το κυρίως πιάτο. «Συνεδριακό Κέντρο Ι. Βελλίδης», κύριοι. Πάει το Principal Club που είχε επιλεγεί αρχικά. Να’ ταν κι άλλο. Τι να σου κάνει μια χωρητικότητα 1.400 ατόμων όταν μιλάμε για σχήματα τέτοιου βεληνεκούς; Γι’ αυτό κι οι Θεσσαλονικείς τους τιμώρησαν και dropkicked their asses. Εξάντλησαν σε χρόνο d(t) τα εισιτήρια και τους ανάγκασαν να βρουν άλλο χώρο για να χωρέσει τους περίπου 3.000 που τελικά μαζεύτηκαν. Να σου και κάτι σημαίες από κράτη των Βαλκανίων που οργάνωσαν εκδρομή. Να σου και κάτι συνθήματα σε αγγλικά και σλαβικά. Multi-cultural event, σε λέω!

Dropkick Murphys
Dropkick Murphys

Από τον πρώτο δίσκο τους, το “Do or Die” μέχρι τον τελευταίο “11 Short Stories of Pain & Glory” και με 20 χρόνια ιστορία στις Κέλτικες πλάτες τους πάτησαν το πόδι τους στη σκήνη και «πάτησαν πόδι», επιβλητικά. Ο χρόνος σταμάτησε κι ο χορός ξεκίνησε, με τον Ken Casey να δίνει από μικροφώνου το ρυθμό και το χώρο να σείεται. Μιας και είναι περίοδος καρναβαλιού, δεν νομίζω να υπάρχει φράση που να περιγράφει πιο πιστά το τι γινόταν από το ‘’que te la pogo, que te la pogo’’. Έχεις δει κατά καιρούς, φαντάζομαι, σόλο ηλεκτρικής κιθάρας. Έχεις δει το ίδιο με ακορντεόν; Με γκάιντα; Με μπάντζο; Με ποιες λέξεις να το περιγράψω καλύτερα; Γνωστοί για την υποστήριξή τους στην εργατική τάξη κι ακόμα πιο γνωστοί για την έμπρακτη στάση τους κατά του φασισμού και του ναζισμού, έκαναν και κάποια εμβόλιμα σχόλια ανάμεσα σε τραγούδια τους που και οι ίδιοι αποδέχονται ότι έχουν πολιτική χροιά. Όχι, δεν ήταν το νερό του Βελλίδειου που τους έκανε έτσι. Όσοι τους παρακολουθούν, ξέρουν ότι είναι πολιτικά συνειδητοποιημένοι κι όχι μόνο στα λόγια…

Dropkick Murphys
Dropkick Murphys

Και κάπως έτσι, μετά από ούτε λίγο ούτε πολύ 1 ώρα και 40 λεπτά έκλεισαν διόλου τυχαία με το “Until the Next Time” την οποιά αδημονούμε τόσο εμείς που το ζήσαμε όσο θα πρέπει κι αυτοί που δεν τα κατάφεραν. Αν μια μπάντα την κάνει δυναμική η δυναμική του κόσμου, τότε το κοινό της Θεσσαλονίκης μπορεί να είναι η καλύτερη βιτρίνα για τους Dropkick Murphys. Until the next time folks!


κείμενο | μιχάλης χασιώτης
φωτογραφίες | πέννυ πασχαλίδου καλτάκη
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + λευτέρης τσινάρης