Σωκράτης Μάλαμας, Φεστιβάλ Δάσους Σωκράτης Μάλαμας, Φεστιβάλ Δάσους

Το αδιάβροχο δεν χρειάστηκε, ο Μάλαμας τα είχε κανονισμένα όλα...

Στη συναυλία του Σωκράτη Μάλαμα στο 1ο Φεστιβάλ Δάσους(+Rejected Photostory)

Το έργο «Συναυλία-Βροχή-Θεσσαλονίκη» το έχουμε ξαναδεί.



Προσωπικά το είδα πάλι πριν 2 μήνες στον Θανάση οπότε δεν με ταράζει η κλιμάκωσή του. Θα γίνει το λάιβ; Θα βραχούν και τα εσώρουχά μας; Θα φοράν τα κορίτσια άσπρα στενά φανελάκια; Παιγνιώδης η αφήγηση, αλλά έτσι είναι. Το έργο «Συναυλία-Βροχή-Θεσσαλονίκη» έχει καθορίσει πολλές φορές τις βραδιές μας σαν καλή ταινία… άλλοτε σαν θρίλερ με την αγωνία αν θα γίνει η συναυλία και άλλοτε σαν σκανδιναβικό δράμα με έντονη εισαγωγή, μετά 2-3 ώρες για να πλέξει ο σκηνοθέτης τους χαρακτήρες και να ταυτιστούμε με αυτούς και μετά ένα δραματικό τέλος με καταιγισμό συναισθημάτων και με κάποια εξιλέωση, ίσως. Εδώ ο Μάλαμας διαλέγει ξεκάθαρα την δεύτερη αισθητική παρέμβαση στην εμφάνισή του στο Θέατρο Δάσους στις 8/9/15, φέρνοντας τη βροχή στην αρχή και έπειτα, μετά από συμφωνία με τον καιρό, μια 3ωρη ανακωχή για «τα πουλάκια» του. Λίγο πριν την εμφάνισή του, το Θέατρο έμοιαζε με κολάζ ή μάλλον με μωσαϊκό από πολύχρωμα, πλαστικά οκτάγωνα. Οι ομπρέλες ανοιχτές κι από κάτω άπλετος κόσμος να υπομένει για το καλό της ψυχής του τον Σωκράτη να βαρέσει τα πρώτα ακόρντα.


image01

Η βροχή συνεχίζει μα η συμφωνία έχει γίνει. Η Θεσσαλονίκη θα τον ακούσει να παίζει τις πιο όμορφες μουσικές που γράφτηκαν τα τελευταία 15-20 χρόνια. Στο πρώτο μισάωρο ακούσαμε τραγούδια από τον τελευταίο δίσκο, τον «Χάρτη» (εδώ να πω πως ο κόσμος ήξερε απρόσμενα καλά τους στίχους) και κάποια πιο ανάλαφρα κομμάτια, κάτι που με έκανε να δαγκώνομαι και να σκέφτομαι: Το παρατραβάς Σωκράτη με την τύχη σου… θα πιάσει βροχή και δε θα προλάβεις να πεις ούτε το «έπιασε βροχή». Βάρα καμιά δεκαριά πασίγνωστα να κουνήσουν τα κορμάκια τους, να το ΄φχαριστηθεί η ψυχή τους και γέμισε το πρόγραμμα μετά, όσο μείνει, με τα λιγότερο γνωστά. Εγώ έτσι θα έκανα πάντως. Αλλά εγώ δεν είμαι αυτός κι ούτε γνωρίζω τις μυστικές συμφωνίες που κάνει με τον καιρό. Ο Σωκράτης ξέρει τι κάνει. Ο χρόνος φτάνει και παραφτάνει. Φτάνει ακόμα και για να αφήσει τους μουσικούς να τζαμάρουν πάνω στη διασκευή -τηςδιασκευής- «στης πικροδάφνης τον ανθό» στην έκδοση που είχαν κάνει οι mode plagal (ή του έρωτα και του θανάτου, όπως είναι ο τίτλος κατά τον Θανάση). Σίγουρα, κάπου εδώ έβαλε το χεράκι του ο Κλέων Αντωνίου. Από τους μεγαλύτερους ηλεκτρικούς κιθαρίστες αυτού του τόπου, με ξεκάθαρα δικό του ήχο και ύφος. Σπάνιο προσόν για ηλεκτρικό κιθαρίστα.


image01

Η εμφάνιση προχωράει καλά, δυο-τρεις ψιχάλες στις μύτες είναι αρκετές για να μας θυμίσουν πως πρέπει να απομυζήσουμε ό,τι μπορούμε από τον καλλιτέχνη πριν μας αφήσει λόγω καιρού. Μπαίνει Ο Διάφανος. Πρώτη εκτέλεση στο δίσκο ο υποφαινόμενος, αλλά εγώ είχα ακούσει το ίδιο κομμάτι στον ίδιο χώρο πριν 2 μήνες από τον δημιουργό του. Η τραγική μάχη δημιουργού-ερμηνευτή καλά κρατεί κι είναι αδυσώπητη. Σίγουρα ο Μάλαμας έχει άπειρα καλύτερη φωνή από τον Θανάση… όμως ο δεύτερος το τραγουδάει, ο πρώτος, κατ’ εμέ, το ερμηνεύει. Περί ορέξεως όλα αυτά, βέβαια. Τι σημασία έχει ποιος το λέει όταν: βλέπεις τον άνθρωπο μικρό που τον πατάν στ’ αλήθεια τα πόδια του τα ίδια. Τι σημασία έχει;


image01

Θανασογλέντι, με παξιμάδια και σπασμένες χορδές να αλλάζουν το πρόγραμμα. Μήπως ο Σωκράτης έχει πρόγραμμα; Βλέπει τον κόσμο και παίζει ό,τι νομίζει ότι θέλει να ακούσει το κοινό. Και στην ταβέρνα έτσι είναι. Μόνο που εδώ έχει πάνω από 4 χιλιάρικα κόσμο μέσα και καμιά 700αριά απ’ έξω, στους λόφους τριγύρω. Ξαφνικά, αρχίζει μια ψιχάλα αλλιώτικη από τις άλλες. Ο καλλιτέχνης καταλαβαίνει πως τελειώνει το συμβόλαιό του και πρέπει να παρουσιάσει τους μουσικούς του. Ο κάθε τραγουδοποιός είναι μόνος και κανένας χωρίς τους μουσικούς του. Η Λαμπρινή, ο Μαγνήσαλης, Ο Παπατριανταφύλλου, ο Φώτης, ο Ταπάκης και ο Κλέων τον πλαισιώνουν και τραβούν κάθε λίγο τα φώτα πάνω τους με το παίξιμο ή το τραγούδι τους ή και τα δύο στην περίπτωση του Σιώτα (βλ. Αερικό). Είμαστε λίγο μετά τις 12.00 και ήδη αρχίζει να βρέχει ενώ, πλέον, ακούμε «Στα είπα όλα» και «Δρόμο άλλαξε ο αέρας». Βλέπω από κάτω τους παλαβούς που είναι μπροστά-μπροστά να λούζονται μαλαματίνες χωρίς να τους πολυνοιάζει. Ήδη ρίχνει για τα καλά. Ο καιρός παίζει το τελευταίο του χαρτί… δεν φεύγουμε, ρε άτιμε! Ο άλλος περίμενε ένα χρόνο γι’ αυτήν τη συναυλία.


image01

Βγαίνει ξανά ο καλλιτέχνης κι ο κόσμος χειροκροτεί. Βάζει την Αμερική και μπαίνουν σε παροξυσμό. Πάνω στο κατάστρωμα λίγο πριν το Staten Island η ιστορία της Μαρίκας, του Δούσια και του Κωστή όπως την αποτύπωσε ο Θανάσης για χάρη όλων των Ελλήνων που μετανάστευσαν, ζωντανεύει. Ακούω τον Σιώτα να βάζει πεντατονικές ανταποκρίσεις στα λόγια… ίσως γιατί οι Ηπειρώτες πόνεσαν περισσότερο από όλους. Δεν ξέρω, δεν είμαι στο μυαλό του. Κάτω απ’ τις ομπρέλες μας ένα καληνύχτα με τον Κλέων και τους υπόλοιπους να τζαμάρουν τον ύμνο της αστερόεσσας μαζί με ηλεκτρικό Ικαριώτικο για φινάλε. Κι οι 4 χιλιάδες είναι ακόμα εδώ.


image01

Συντελεστές άρθρου:
κείμενο | βασίλης πετρίδης
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης + λευτέρης τσότσος
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + ιάκωβος καγκελίδης



Ο καιρός παίζει το τελευταίο του χαρτί… δεν φεύγουμε, ρε άτιμε! Ο άλλος περίμενε ένα χρόνο γι’ αυτήν τη συναυλία.